Werkvertaling Lucretia
[passage 1]
Nadat enkele dagen waren verlopen, ging Sextus Tarquinius zonder dat Collatinus het wist
met één metgezel naar Collatia. Daar vriendelijk ontvangen door hen die niet op de hoogte
waren van zijn plan, toen hij na de maaltijd naar het gastenverblijf was gebracht, ging hij
brandend van liefde, nadat de omgeving voldoende veilig scheen en allen diep in slaap, met
getrokken zwaard naar de slapende Lucretia en na met zijn linkerhand de borst van de vrouw
te hebben (naar beneden) gedrukt (lett: nadat de borst was gedrukt etc), zei hij: ‘Zwijg,
Lucretia; ik ben Sextus Tarquinius; er is een zwaard in mijn hand; je zult sterven als je een
kik zult hebben gegeven/zult geven.’
[passage 2]
Toen de uit haar slaap opgeschrikte vrouw geen enkele hulp, (maar) een dreigende dood
nabij zag, toen bekende Tarquinius zijn liefde, smeekte, mengde dreigementen met
smeekbeden, beïnvloedde de geest van de vrouw op alle manieren. Toen hij zag dat ze
standvastig was en zelfs niet door doodsangst van mening veranderde, voegt hij bij haar
angst (nog) schande toe: hij zei dat hij naast haar lijk een vermoorde naakte slaaf zou
leggen, opdat men zei dat zij tijdens overspel met iemand van lage afkomst was gedood.
[passage 3]
Toen door dit schrikbeeld zijn als het ware zegevierende wellust haar hardnekkige kuisheid
had overwonnen, en Tarquinius daarna, uitgelaten over het veroveren van de eer van de
vrouw, vertrokken was, stuurt Lucretia, bedroefd over de zo grote ellende/krenking eenzelfde
bericht zowel naar Rome naar haar vader als naar Ardea naar haar man, (op)dat zij ieder
met één trouwe vriend kwamen; dat ze zo moesten handelen en zich moesten haasten; dat
iets afschuwelijks was gebeurd.
[passage 4]
Spurius Lucretius kwam met Publius Valerius, zoon van Volesius, Collatinus met Lucius
Junius Brutus, met wie hij toevallig naar Rome terugkerend door de bode van zijn vrouw was
ontmoet/aangetroffen. Zij treffen Lucretia bedroefd in de slaapkamer zittend. Door de komst
van haar familieleden kwamen de tranen op en zei ze tegen haar man die vroeg: ‘Gaat het
wel goed met je?’ ‘Helemaal niet, wat is er immers voor goeds voor een vrouw, wanneer ze
haar kuisheid/eer heeft verloren? Sporen van een vreemde/andere man zijn in jouw bed,
Collatinus; maar mijn lichaam is slechts geschonden, mijn geest is onschuldig; de dood zal
getuige (hiervan) zijn. Maar geeft jullie rechterhand(en) en woord van trouw dat de
echtbreker zijn verdiende straf zal krijgen (lett: dat het voor de echtbreker helemaal niet
ongestraft zal zijn).
[passage 1]
Nadat enkele dagen waren verlopen, ging Sextus Tarquinius zonder dat Collatinus het wist
met één metgezel naar Collatia. Daar vriendelijk ontvangen door hen die niet op de hoogte
waren van zijn plan, toen hij na de maaltijd naar het gastenverblijf was gebracht, ging hij
brandend van liefde, nadat de omgeving voldoende veilig scheen en allen diep in slaap, met
getrokken zwaard naar de slapende Lucretia en na met zijn linkerhand de borst van de vrouw
te hebben (naar beneden) gedrukt (lett: nadat de borst was gedrukt etc), zei hij: ‘Zwijg,
Lucretia; ik ben Sextus Tarquinius; er is een zwaard in mijn hand; je zult sterven als je een
kik zult hebben gegeven/zult geven.’
[passage 2]
Toen de uit haar slaap opgeschrikte vrouw geen enkele hulp, (maar) een dreigende dood
nabij zag, toen bekende Tarquinius zijn liefde, smeekte, mengde dreigementen met
smeekbeden, beïnvloedde de geest van de vrouw op alle manieren. Toen hij zag dat ze
standvastig was en zelfs niet door doodsangst van mening veranderde, voegt hij bij haar
angst (nog) schande toe: hij zei dat hij naast haar lijk een vermoorde naakte slaaf zou
leggen, opdat men zei dat zij tijdens overspel met iemand van lage afkomst was gedood.
[passage 3]
Toen door dit schrikbeeld zijn als het ware zegevierende wellust haar hardnekkige kuisheid
had overwonnen, en Tarquinius daarna, uitgelaten over het veroveren van de eer van de
vrouw, vertrokken was, stuurt Lucretia, bedroefd over de zo grote ellende/krenking eenzelfde
bericht zowel naar Rome naar haar vader als naar Ardea naar haar man, (op)dat zij ieder
met één trouwe vriend kwamen; dat ze zo moesten handelen en zich moesten haasten; dat
iets afschuwelijks was gebeurd.
[passage 4]
Spurius Lucretius kwam met Publius Valerius, zoon van Volesius, Collatinus met Lucius
Junius Brutus, met wie hij toevallig naar Rome terugkerend door de bode van zijn vrouw was
ontmoet/aangetroffen. Zij treffen Lucretia bedroefd in de slaapkamer zittend. Door de komst
van haar familieleden kwamen de tranen op en zei ze tegen haar man die vroeg: ‘Gaat het
wel goed met je?’ ‘Helemaal niet, wat is er immers voor goeds voor een vrouw, wanneer ze
haar kuisheid/eer heeft verloren? Sporen van een vreemde/andere man zijn in jouw bed,
Collatinus; maar mijn lichaam is slechts geschonden, mijn geest is onschuldig; de dood zal
getuige (hiervan) zijn. Maar geeft jullie rechterhand(en) en woord van trouw dat de
echtbreker zijn verdiende straf zal krijgen (lett: dat het voor de echtbreker helemaal niet
ongestraft zal zijn).
