Goeiemiddag! Ik zou
graag een dilemma willen
bespreken waar ik
tegenaan ben gelopen
Ik had je natuurlijk al
eerder op de hoogte
gesteld over de casus van
Katia, de mevrouw die
nadat haar man was
overleden, de verhoogde
werkdruk op de IC niet
meer aan kon en na haar
ontslag in de ziektewet is
getreden.
Het eerste waar ik
tegenaan loop zijn twee
botsende normen. Aan
de ene kant wil ik mensen
graag helpen en weet ik
dat het belangrijk is om
me in te kunnen leven in
een ander en soms
empathisch te handelen.
Aan de andere kant vind
ik het ook ontzettend
belangrijk dat iedereen
gelijk behandeld wordt,
en al helemaal door de
wet.
Ik merk de botsing tussen
deze twee normen in
deze casus heel erg. Katia
heeft natuurlijk een
enorm zware periode
doorgemaakt, zit eigenlijk
nogsteeds in een zware
periode en ik vind het erg
belangrijk om er voor
haar te zijn, haar te
steunen en ervoor te
zorgen dat ze zich
gehoord voelt.
Tegelijkertijd wil ik haar
behandelen zoals ieder
, ander, en als de
sollicitatieplicht geldt
voor iedereen die in de
ziektewet zit, dan zou
deze ook voor haar
moeten gelden.
Met deze botsende
normen komen
vanzelfsprekend ook
twee botsende waarden
mee, namelijk
inlevingsvermogen en
rechtsgelijkheid. Deze
botsende normen kom je
ook tegen in een bredere
maatschappelijke
discussie, namelijk die
over de vluchtelingen. In
het bijzonder de gevallen
waar uitzonderingen zijn
gemaakt. Het is namelijk
al meerdere keren
voorgekomen dat een of
meerdere personen die
uitgezet zouden worden,
wegens media-aandacht
toch een
verblijfsvergunning
hebben gekregen. Deze
mensen kregen vaak een
gezicht en een verhaal op
sociale media, waardoor
er verontwaardiging
ontstond bij een deel van
het volk. Hoe kun je een
kind dat in Nederland
geboren is, alleen de
Nederlandse taal spreekt
en hier zijn vriendjes en
vriendinnetjes heeft
‘terug’ sturen naar een
land waar hij nooit is
geweest? Een land
waarvan hij de taal en
cultuur niet kent en waar
het notabene onveilig is?
graag een dilemma willen
bespreken waar ik
tegenaan ben gelopen
Ik had je natuurlijk al
eerder op de hoogte
gesteld over de casus van
Katia, de mevrouw die
nadat haar man was
overleden, de verhoogde
werkdruk op de IC niet
meer aan kon en na haar
ontslag in de ziektewet is
getreden.
Het eerste waar ik
tegenaan loop zijn twee
botsende normen. Aan
de ene kant wil ik mensen
graag helpen en weet ik
dat het belangrijk is om
me in te kunnen leven in
een ander en soms
empathisch te handelen.
Aan de andere kant vind
ik het ook ontzettend
belangrijk dat iedereen
gelijk behandeld wordt,
en al helemaal door de
wet.
Ik merk de botsing tussen
deze twee normen in
deze casus heel erg. Katia
heeft natuurlijk een
enorm zware periode
doorgemaakt, zit eigenlijk
nogsteeds in een zware
periode en ik vind het erg
belangrijk om er voor
haar te zijn, haar te
steunen en ervoor te
zorgen dat ze zich
gehoord voelt.
Tegelijkertijd wil ik haar
behandelen zoals ieder
, ander, en als de
sollicitatieplicht geldt
voor iedereen die in de
ziektewet zit, dan zou
deze ook voor haar
moeten gelden.
Met deze botsende
normen komen
vanzelfsprekend ook
twee botsende waarden
mee, namelijk
inlevingsvermogen en
rechtsgelijkheid. Deze
botsende normen kom je
ook tegen in een bredere
maatschappelijke
discussie, namelijk die
over de vluchtelingen. In
het bijzonder de gevallen
waar uitzonderingen zijn
gemaakt. Het is namelijk
al meerdere keren
voorgekomen dat een of
meerdere personen die
uitgezet zouden worden,
wegens media-aandacht
toch een
verblijfsvergunning
hebben gekregen. Deze
mensen kregen vaak een
gezicht en een verhaal op
sociale media, waardoor
er verontwaardiging
ontstond bij een deel van
het volk. Hoe kun je een
kind dat in Nederland
geboren is, alleen de
Nederlandse taal spreekt
en hier zijn vriendjes en
vriendinnetjes heeft
‘terug’ sturen naar een
land waar hij nooit is
geweest? Een land
waarvan hij de taal en
cultuur niet kent en waar
het notabene onveilig is?
