Deelvragen hoofdstuk 3
Welke soort wijken hebben zich de afgelopen eeuwen in de stedelijke gebieden gevormd?
Historische binnensteden dateren uit de middeleeuwen, de oude gebouwen hadden vroeger
vaak een handels- of bestuursfunctie. Aan de oude kerken en kloosters kan je zien dat religie
een belangrijke rol speelde in het leven. De woonfunctie in deze steden is minder belangrijk
en je ziet dat deze steden vaak aan het water liggen en er veel horeca en winkels zijn. In
binnensteden liggen gebouwen vaak dicht op elkaar, dit komt omdat in de negentiende
eeuw de bevolking sterk toenam en al deze mensen natuurlijk ook ergens moesten wonen.
Daarnaast heeft elke stad natuurlijk een centrale zakenwijk (central business district), dit is
het centrale deel van de stad met alle winkelvoorzieningen en kantoren.
Tussen 1870 en 1900 maakte Nederland de eerste industriële ontwikkeling door, de nieuwe
fabrieken en werkplaatsen vestigden zich in stadjes aan de spoorlijn of bij een haven aan een
kanaal of dicht bij een rivier. De kleine arbeiderswijken werden gebouwd dicht bij de
fabrieken, ze hadden vaak geen eigen waterleiding en riolering en geen groenvoorzieningen.
Deze oude woningen zijn nu vaak gesloopt of gerenoveerd. Heel soms hadden
arbeiderswoningen een tuin, dit maakte het voor gezinnen aantrekkelijk om te vestigen.
Alleen de rijke industriëlen hadden meer geld en zij bouwden villa’s, met meer groen buiten
de arbeiderswijken.
Dan de vooroorlogse wijken, na 1900 zette de urbanisatie door waardoor er steeds meer
woningen gebouwd moesten worden. De overheid ging zich steeds meer met de bouw van
woningen bemoeien, er kwamen voorschriften waaraan de woningen moesten voldoen. De
woningcorporaties kwamen uit deze tijd, zij kregen de taak om betaalbare huurwoningen te
bouwen, deze te verhuren en te onderhouden. Het gevolg hiervan was dat de kwaliteit van
de arbeiderswoningen sterk toenam en de leefbaarheid verbeterde. Ook hiervoor geldt dat
de wat rijkere mensen in grotere woningen buiten de stad, met meer groenvoorziening
konden wonen.
Daarna kwamen de naoorlogse wijken, na de tweede wereldoorlog was er een enorme
woningnood, daarnaast was er ook een gebrek aan geld en bouwmaterialen. Het doel was
om snel en goedkoop te bouwen, snel ontstonden er etage- en portiekwoningen, de
hoogbouw was een goede oplossing om veel mensen snel een woning te bieden. In de loop
van de jaren kwam er rond de gebouwen wel steeds meer groenvoorziening, er werden later
ook goedkope rijtjeswoningen gebouwd. Vanaf de jaren 60 kwamen er veel
nieuwbouwwijken, omdat steeds meer mensen een koopwoning konden betalen. De wijken
werden steeds veiliger en meer naar de wens van de bewoners.
In de jaren zestig begon de suburbanisatie, mensen gingen van de stad naar het platteland,
de jonge gezinnen trokken weg uit de oude wijken naar nieuwbouwwijken aan de rand van
de stad. Het platteland rond de steden verstedelijkte snel, om te voorkomen dat het te snel
zou groeien werden bepaalde dorpen als groeikern aangewezen. Dit was een dorp dat op
een niet te grote afstand van een grote stad lag, zodat de migranten uit andere steden die
daar wilden werken er konden werken.
Welke soort wijken hebben zich de afgelopen eeuwen in de stedelijke gebieden gevormd?
Historische binnensteden dateren uit de middeleeuwen, de oude gebouwen hadden vroeger
vaak een handels- of bestuursfunctie. Aan de oude kerken en kloosters kan je zien dat religie
een belangrijke rol speelde in het leven. De woonfunctie in deze steden is minder belangrijk
en je ziet dat deze steden vaak aan het water liggen en er veel horeca en winkels zijn. In
binnensteden liggen gebouwen vaak dicht op elkaar, dit komt omdat in de negentiende
eeuw de bevolking sterk toenam en al deze mensen natuurlijk ook ergens moesten wonen.
Daarnaast heeft elke stad natuurlijk een centrale zakenwijk (central business district), dit is
het centrale deel van de stad met alle winkelvoorzieningen en kantoren.
Tussen 1870 en 1900 maakte Nederland de eerste industriële ontwikkeling door, de nieuwe
fabrieken en werkplaatsen vestigden zich in stadjes aan de spoorlijn of bij een haven aan een
kanaal of dicht bij een rivier. De kleine arbeiderswijken werden gebouwd dicht bij de
fabrieken, ze hadden vaak geen eigen waterleiding en riolering en geen groenvoorzieningen.
Deze oude woningen zijn nu vaak gesloopt of gerenoveerd. Heel soms hadden
arbeiderswoningen een tuin, dit maakte het voor gezinnen aantrekkelijk om te vestigen.
Alleen de rijke industriëlen hadden meer geld en zij bouwden villa’s, met meer groen buiten
de arbeiderswijken.
Dan de vooroorlogse wijken, na 1900 zette de urbanisatie door waardoor er steeds meer
woningen gebouwd moesten worden. De overheid ging zich steeds meer met de bouw van
woningen bemoeien, er kwamen voorschriften waaraan de woningen moesten voldoen. De
woningcorporaties kwamen uit deze tijd, zij kregen de taak om betaalbare huurwoningen te
bouwen, deze te verhuren en te onderhouden. Het gevolg hiervan was dat de kwaliteit van
de arbeiderswoningen sterk toenam en de leefbaarheid verbeterde. Ook hiervoor geldt dat
de wat rijkere mensen in grotere woningen buiten de stad, met meer groenvoorziening
konden wonen.
Daarna kwamen de naoorlogse wijken, na de tweede wereldoorlog was er een enorme
woningnood, daarnaast was er ook een gebrek aan geld en bouwmaterialen. Het doel was
om snel en goedkoop te bouwen, snel ontstonden er etage- en portiekwoningen, de
hoogbouw was een goede oplossing om veel mensen snel een woning te bieden. In de loop
van de jaren kwam er rond de gebouwen wel steeds meer groenvoorziening, er werden later
ook goedkope rijtjeswoningen gebouwd. Vanaf de jaren 60 kwamen er veel
nieuwbouwwijken, omdat steeds meer mensen een koopwoning konden betalen. De wijken
werden steeds veiliger en meer naar de wens van de bewoners.
In de jaren zestig begon de suburbanisatie, mensen gingen van de stad naar het platteland,
de jonge gezinnen trokken weg uit de oude wijken naar nieuwbouwwijken aan de rand van
de stad. Het platteland rond de steden verstedelijkte snel, om te voorkomen dat het te snel
zou groeien werden bepaalde dorpen als groeikern aangewezen. Dit was een dorp dat op
een niet te grote afstand van een grote stad lag, zodat de migranten uit andere steden die
daar wilden werken er konden werken.
