Titel: Datumloze dagen
Auteur: Jeroen Brouwers
Samenvatting
1
, De verder naamloze verteller maakt een wandeling in het bos dat dicht achter zijn huis ligt. Hij is gek
op het bos vanwege de geluiden die hij er hoort en de natuur die hij kan bewonderen. Bovendien kan
hij zo nadenken over alles wat er in zijn leven gebeurd is. Eigenlijk kun je de roman zien als een
hardop uitgesproken monoloog (wat ook de oorspronkelijke bedoeling is geweest). Dat houdt in dat
de verteller zijn herinneringen onderbreekt op het moment dat hij in het bos iets ziet of iemand
tegenkomt. Zo zijn er de bomen die hij telt en op de 40e staat een wit kruis: die boom zal binnenkort
worden omgehakt. Op een ander moment wordt hij geconfronteerd met een oeros die ze in het bos
hebben uitgezet: hij ziet het dier als de aankondiger van de Dood: de Minotaurus. Hij kan ook
spottende kritiek uiten op de “nordic walkers” die hij in bos tegenkomt en het geeft hem de
gelegenheid om een anekdote te vertellen van de opname van een pornofilm die hij een jaar geleden
bij toeval in het bos zag. Hij loopt op een dag in augustus door het bos en de wandeling duurt tot de
rode zon ondergaat.
De belangrijkste gebeurtenissen die in het verleden zijn gebeurd, worden hieronder in
chronologische volgorde weergegeven.
Als kind had de verteller het idee dat zijn ouders hem verlaten hadden, omdat hij in een kostschool
eindeloze (lees: datumloze) dagen moest doorbrengen. Hij was ook erg onder de indruk van een
schilderij over het Laatste Oordeel dat in de kapel van zijn school hing.
Wanneer hij jong is (23 jaar) trouwt hij met Mirjam, een joods meisje. Het huwelijk blijkt al snel een
mislukking en na een half jaar wil hij eigenlijk scheiden. Dan begint Mirjam over een kind dat hun
huwelijk zou kunnen redden. Daarvan wordt de verteller helemaal panisch. Dat wil hij absoluut niet
en hij heeft daarna daarom geen seksueel contact met haar. Totdat ze op een korte vakantie in
Venetië door de lichtval van de stad plotseling hevig verliefd op elkaar raken en het hotelbed in
duiken. Later blijkt het opzet van Mirjam te zijn geweest, want ze heeft geen voorbehoedsmiddel
gebruikt. Wanneer ze enige tijd daarna vertelt dat ze zwanger is, maakt de verteller haar meteen
duidelijk dat hij geen kind wil. Niettemin wordt het toch geboren, zij het dat het kind niet op de
gewone weg komt, maar via een keizersnede (de verteller leidt daaruit af dat het kind zelf ook niet
wilde). De vader heeft op dat moment al een verhouding met een jonge studente, Sandra, met wie
hij altijd op woensdag seks heeft. Het is dus vervelend dat de geboorte op een “Sandra-dag” plaats
vindt. Hij bemoeit zich nauwelijks met de opvoeding van Nathan. Deze joodse naam is van Mirjam
afkomstig en betekent: “Godsgeschenk”. Maar toch zijn er ontroerende passages over de keer dat hij
met Nathan op de kermis is en de ballon die het jongetje daar kwijtraakt.
Wanneer Nathan zes jaar is, gaan Mirjam en de verteller scheiden. Dat betekent meteen dat het
contact tussen vader en zoon verbroken is. Mirjam houdt hem weg van zijn zoon: hij mag niet bellen
en zijn brieven worden verscheurd. Dat is het gevolg van de keuze die de “ik” heeft gemaakt.
Intussen heeft de verteller een andere vriendin, Heather, die hem de kneepjes van het seksuele vak
heel goed bijbrengt. Daarna heeft hij nooit meer zo’n wonder in bed gehad, terwijl hij vaak een
meestal kortstondige en op lichamelijke liefde gebaseerde verhouding heeft gehad.
Er gaan jaren overheen. De verteller heeft zijn studie Nederlands afgerond en heeft een baan als
docent in New York. Op een wandeling door de stand ziet hij een meisje dat als levend standbeeld
fungeert en daarnaast zit een invalide muzikant. Wanneer hij wat geld heeft gegeven, blijkt de
muzikant helemaal geen been te missen. ’s Avonds staat de jongen met het meisje voor het
appartement van zijn vader. De muzikant blijkt zijn zoon te zijn. Hij had het adres opgespoord en hij
wilde zijn biologische vader een keer opzoeken. Hij wilde het verhaal over de echtscheiding ook wel
2
Auteur: Jeroen Brouwers
Samenvatting
1
, De verder naamloze verteller maakt een wandeling in het bos dat dicht achter zijn huis ligt. Hij is gek
op het bos vanwege de geluiden die hij er hoort en de natuur die hij kan bewonderen. Bovendien kan
hij zo nadenken over alles wat er in zijn leven gebeurd is. Eigenlijk kun je de roman zien als een
hardop uitgesproken monoloog (wat ook de oorspronkelijke bedoeling is geweest). Dat houdt in dat
de verteller zijn herinneringen onderbreekt op het moment dat hij in het bos iets ziet of iemand
tegenkomt. Zo zijn er de bomen die hij telt en op de 40e staat een wit kruis: die boom zal binnenkort
worden omgehakt. Op een ander moment wordt hij geconfronteerd met een oeros die ze in het bos
hebben uitgezet: hij ziet het dier als de aankondiger van de Dood: de Minotaurus. Hij kan ook
spottende kritiek uiten op de “nordic walkers” die hij in bos tegenkomt en het geeft hem de
gelegenheid om een anekdote te vertellen van de opname van een pornofilm die hij een jaar geleden
bij toeval in het bos zag. Hij loopt op een dag in augustus door het bos en de wandeling duurt tot de
rode zon ondergaat.
De belangrijkste gebeurtenissen die in het verleden zijn gebeurd, worden hieronder in
chronologische volgorde weergegeven.
Als kind had de verteller het idee dat zijn ouders hem verlaten hadden, omdat hij in een kostschool
eindeloze (lees: datumloze) dagen moest doorbrengen. Hij was ook erg onder de indruk van een
schilderij over het Laatste Oordeel dat in de kapel van zijn school hing.
Wanneer hij jong is (23 jaar) trouwt hij met Mirjam, een joods meisje. Het huwelijk blijkt al snel een
mislukking en na een half jaar wil hij eigenlijk scheiden. Dan begint Mirjam over een kind dat hun
huwelijk zou kunnen redden. Daarvan wordt de verteller helemaal panisch. Dat wil hij absoluut niet
en hij heeft daarna daarom geen seksueel contact met haar. Totdat ze op een korte vakantie in
Venetië door de lichtval van de stad plotseling hevig verliefd op elkaar raken en het hotelbed in
duiken. Later blijkt het opzet van Mirjam te zijn geweest, want ze heeft geen voorbehoedsmiddel
gebruikt. Wanneer ze enige tijd daarna vertelt dat ze zwanger is, maakt de verteller haar meteen
duidelijk dat hij geen kind wil. Niettemin wordt het toch geboren, zij het dat het kind niet op de
gewone weg komt, maar via een keizersnede (de verteller leidt daaruit af dat het kind zelf ook niet
wilde). De vader heeft op dat moment al een verhouding met een jonge studente, Sandra, met wie
hij altijd op woensdag seks heeft. Het is dus vervelend dat de geboorte op een “Sandra-dag” plaats
vindt. Hij bemoeit zich nauwelijks met de opvoeding van Nathan. Deze joodse naam is van Mirjam
afkomstig en betekent: “Godsgeschenk”. Maar toch zijn er ontroerende passages over de keer dat hij
met Nathan op de kermis is en de ballon die het jongetje daar kwijtraakt.
Wanneer Nathan zes jaar is, gaan Mirjam en de verteller scheiden. Dat betekent meteen dat het
contact tussen vader en zoon verbroken is. Mirjam houdt hem weg van zijn zoon: hij mag niet bellen
en zijn brieven worden verscheurd. Dat is het gevolg van de keuze die de “ik” heeft gemaakt.
Intussen heeft de verteller een andere vriendin, Heather, die hem de kneepjes van het seksuele vak
heel goed bijbrengt. Daarna heeft hij nooit meer zo’n wonder in bed gehad, terwijl hij vaak een
meestal kortstondige en op lichamelijke liefde gebaseerde verhouding heeft gehad.
Er gaan jaren overheen. De verteller heeft zijn studie Nederlands afgerond en heeft een baan als
docent in New York. Op een wandeling door de stand ziet hij een meisje dat als levend standbeeld
fungeert en daarnaast zit een invalide muzikant. Wanneer hij wat geld heeft gegeven, blijkt de
muzikant helemaal geen been te missen. ’s Avonds staat de jongen met het meisje voor het
appartement van zijn vader. De muzikant blijkt zijn zoon te zijn. Hij had het adres opgespoord en hij
wilde zijn biologische vader een keer opzoeken. Hij wilde het verhaal over de echtscheiding ook wel
2
