Titel: De laatkomer
Auteur: Dimitri Verhulst
, Samenvatting
Désiré Cordier wordt wakker na een nacht waarin hij weer opzettelijk in zijn bed gescheten heeft. Hij
is 74 geworden en de lezer komt er al snel achter dat hij vrijwillig in een tehuis voor seniele
bejaarden (Home Winterlicht) heeft plaatsgenomen. Hij wilde na een lang huwelijk van zijn vouw
Moniek de Petter af, maar hij was te laf om te scheiden en verzon dat hij aan het dementeren was.
Meteen zit er al wat kritiek in de roman: allereerst op de bezuinigingen in de zorg, maar ook wel op
de manier waarop het personeel met seniele bejaarden omgaat (ze worden o.a. door de ronde zuster
Sonja toegesproken in de “we-vorm”, de patiënten worden geleefd).
Het huwelijk van de twee is verzand geraakt: Désiré leeft een lang leven als bibliothecaris, maar kan
niet tegen het gevit van zijn vrouw die op alles iets heeft aan te merken. Zijn sociale contacten zijn
z’n petanque- vrienden met wie hij het leven doorneemt en de begrafenissen waarop steeds meer
kennissen het leven vaarwel zeggen. Bij een van die bijeenkomsten zegt iemand dat het de volgende
keer wel eens Rosa Rozendaal kan zijn. Dat is de jeugdliefde van Désiré, een mooi meisje dat hem
vroeger heeft willen verleiden, maar hij had haar nooit durven kussen. Hij heeft haar 50 jaar niet
gezien en hoort dat ze nu in een tehuis voor dementen zit. Die feiten brengen hem op de gedachte
om dementie voor te wenden. Hij besluit het definitief als zijn vrouw hem te kakken zet tegenover
zijn zoon Hugo en dochter Charlotte, als ze hem erectiepillen geeft, om aan te tonen dat hun vader
geen seks meer kan en wil bedrijven met Moniek.
Hij gaat dan steeds meer dingen doen (opzettelijk) die hem uiteindelijk in het tehuis moeten
brengen:
- Hij gaat opzichtige kleren kopen en weglopen zonder te betalen, waarna hij door de politie
wordt aangehouden
- Hij koopt boeken die hij vroeger nooit gekocht zou hebben
- Hij doet theezakjes in de wc-pot en de vuile kopjes in de wasmachine
- Als hij een taart moet gaan halen, komt hij met een broodrooster thuis (dit was de druppel,
waardoor zijn familie doorhad dat er echt iets mis met hem was)
- Hij neemt opzettelijk zonder kaartje plaats in een willekeurige trein
- Hij beantwoordt opzettelijk fout een dementietest, waarvoor hij glansrijk slaagt
Het kan dus niet uitblijven dat Désiré Cordier in Home Winterlicht wordt geplaatst. Zijn vrouw en
kinderen brengen hem weg naar Home Winterlicht. Grappig is nog de situatie waarin Désiré opmerkt
dat ze de caravan vergeten zijn. Die haakt zijn zoon Hugo er dan maar aan vast.
Cordier krijgt een kamertje van vier bij vijf en moet zich aanpassen aan de leefregels van het huis. In
het huis heeft Désiré een oud-nazi de titel Kampkommandant Alzheimer meegegeven. De man praat
en zingt nog steeds over het roemrijke verleden van de Jodenvervolging.
Om Moniek te pesten doet Désiré net alsof hij haar helemaal niet meer kent en noemt hij haar
Camilla. Hij houdt van klassieke muziek op de radio, maar het verplegend personeel vindt dat
depressieve muziek en zet vaak tegen zijn zin tralala-meezingers voor hem op om vrolijk te worden.
Inderdaad ziet Désiré zijn oude jeugdliefde terug in het tehuis, maar ze is uiterlijk erg afgetakeld.
Toch laat hij zich door het personeel nu verleiden mee te doen aan allerlei activiteiten: bingo,
ganzenborden en heel bijzonder het geheugenkoor dat liedjes van vroeger reproduceert.
Op een dag gaat Désiré plaatsnemen in het bushokje van lijn 77 dat het tehuis heeft laten neerzetten
om weglopende dementen de baas te kunnen. Naast hem komt een meneer zitten die zegt dat hij
Auteur: Dimitri Verhulst
, Samenvatting
Désiré Cordier wordt wakker na een nacht waarin hij weer opzettelijk in zijn bed gescheten heeft. Hij
is 74 geworden en de lezer komt er al snel achter dat hij vrijwillig in een tehuis voor seniele
bejaarden (Home Winterlicht) heeft plaatsgenomen. Hij wilde na een lang huwelijk van zijn vouw
Moniek de Petter af, maar hij was te laf om te scheiden en verzon dat hij aan het dementeren was.
Meteen zit er al wat kritiek in de roman: allereerst op de bezuinigingen in de zorg, maar ook wel op
de manier waarop het personeel met seniele bejaarden omgaat (ze worden o.a. door de ronde zuster
Sonja toegesproken in de “we-vorm”, de patiënten worden geleefd).
Het huwelijk van de twee is verzand geraakt: Désiré leeft een lang leven als bibliothecaris, maar kan
niet tegen het gevit van zijn vrouw die op alles iets heeft aan te merken. Zijn sociale contacten zijn
z’n petanque- vrienden met wie hij het leven doorneemt en de begrafenissen waarop steeds meer
kennissen het leven vaarwel zeggen. Bij een van die bijeenkomsten zegt iemand dat het de volgende
keer wel eens Rosa Rozendaal kan zijn. Dat is de jeugdliefde van Désiré, een mooi meisje dat hem
vroeger heeft willen verleiden, maar hij had haar nooit durven kussen. Hij heeft haar 50 jaar niet
gezien en hoort dat ze nu in een tehuis voor dementen zit. Die feiten brengen hem op de gedachte
om dementie voor te wenden. Hij besluit het definitief als zijn vrouw hem te kakken zet tegenover
zijn zoon Hugo en dochter Charlotte, als ze hem erectiepillen geeft, om aan te tonen dat hun vader
geen seks meer kan en wil bedrijven met Moniek.
Hij gaat dan steeds meer dingen doen (opzettelijk) die hem uiteindelijk in het tehuis moeten
brengen:
- Hij gaat opzichtige kleren kopen en weglopen zonder te betalen, waarna hij door de politie
wordt aangehouden
- Hij koopt boeken die hij vroeger nooit gekocht zou hebben
- Hij doet theezakjes in de wc-pot en de vuile kopjes in de wasmachine
- Als hij een taart moet gaan halen, komt hij met een broodrooster thuis (dit was de druppel,
waardoor zijn familie doorhad dat er echt iets mis met hem was)
- Hij neemt opzettelijk zonder kaartje plaats in een willekeurige trein
- Hij beantwoordt opzettelijk fout een dementietest, waarvoor hij glansrijk slaagt
Het kan dus niet uitblijven dat Désiré Cordier in Home Winterlicht wordt geplaatst. Zijn vrouw en
kinderen brengen hem weg naar Home Winterlicht. Grappig is nog de situatie waarin Désiré opmerkt
dat ze de caravan vergeten zijn. Die haakt zijn zoon Hugo er dan maar aan vast.
Cordier krijgt een kamertje van vier bij vijf en moet zich aanpassen aan de leefregels van het huis. In
het huis heeft Désiré een oud-nazi de titel Kampkommandant Alzheimer meegegeven. De man praat
en zingt nog steeds over het roemrijke verleden van de Jodenvervolging.
Om Moniek te pesten doet Désiré net alsof hij haar helemaal niet meer kent en noemt hij haar
Camilla. Hij houdt van klassieke muziek op de radio, maar het verplegend personeel vindt dat
depressieve muziek en zet vaak tegen zijn zin tralala-meezingers voor hem op om vrolijk te worden.
Inderdaad ziet Désiré zijn oude jeugdliefde terug in het tehuis, maar ze is uiterlijk erg afgetakeld.
Toch laat hij zich door het personeel nu verleiden mee te doen aan allerlei activiteiten: bingo,
ganzenborden en heel bijzonder het geheugenkoor dat liedjes van vroeger reproduceert.
Op een dag gaat Désiré plaatsnemen in het bushokje van lijn 77 dat het tehuis heeft laten neerzetten
om weglopende dementen de baas te kunnen. Naast hem komt een meneer zitten die zegt dat hij
