Casus 4
1. Wat is de anatomie van het hart?
Het hart heeft de grote van ongeveer van een vuist en is gelegen in het
mediastinum. De onderste punt van het hart heet de apex en is naar de linker
heup gericht. Het hart steunt op het diafragma op hetzelfde niveau als de vijfde
intercostaal ruimte.
Het hart ligt in het pericardium. Het pericardium bestaat uit het fibreus
pericardium, dat het hart beschermt tegen omliggende structuren (zoals het
diafragma en het sternum) en het twee lagige sereus pericardium. Deze partiële
laag ligt binnen het fibreus pericardium en zit vast aan de grote arteriën die het
hart verlaten. Hierna maakt het een omkeer en vouwt het dubbel en gaat het
verder over het hart als de viscerale laag of het epicardrium. Het sereus
membraan produceert een vloeistof, die ervoor zorgt dat het hart op een
gemakkelijke wijze kan kloppen. De sereuze pericardiale lagen kunnen hierdoor
makkelijk langs elkaar glijden.
De hartwand bestaat uit drie lagen: het epicardium (ook wel het viscerale
pericardium genoemd), het myocardium en het endocardium.
Het myocardium bestaat uit een dikke bundel van de hartspier die gedraaid ligt
in ringvormige patronen. Dit is ook de laag die voor de contractie van het hart
zorgt. De cellen in deze laag hebben zowel tight juctions, die ervoor zorgen dat
de mobiele cellen dicht bij elkaar blivjen en uit gap junctions, die ervoor zorgen
dat ionen tussen de cellen kunnen stromen.
Het myocardium wordt versterkt door een dik netwerk van weefsels die het skelet
van het hart worden genoemd.
Het endocardium is een dunne laag endotheel dat lijnen van de hartkamers
duidelijk maakt. Het loopt gelijk door met de bloedvaten die in en uit het hart
komen.
Hartkamers
Het hart heeft vier ruimtes, twee atria en twee ventrikels. Elk van deze kamers
wordt omlijnd door het endocardium, die ervoor zorgt dat het bloed goed door
het hart kan stromen. De bovenste atria worden voornamelijk gezien als de
ontvangende kamers. Het bloed stroom in de atria onder een lage druk van de
venen en stroom dan gelijk door, zodat de ventrikels ook worden gevuld. De
onderste ruimtes; de dikwandige ventrikels zijn de lossende kamers (ook wel de
pompen van het hart). Als deze kamers samentrekken, wordt het bloed uit het
hart gestuwd in de circulatie. De rechter ventrikel vormt de voorkant van het
hart. De linker ventrikel vormt de apex. Het tussenschot dat het hart verticaal
verdeeld wordt het intervernticulair septum of het interatriaal septum genoemd,
afhenkelijk van welke ruimtes het scheidt.
Hoewel het maar één orgaan is, functioneert het hart als een dubbele pomp. De
rechterkant werkt als de pulmonaire circulatie pomp. Het ontvangt zuurstofarm
bloed van de venen door de superior en inferior venae cavae (bovenste en
onderste holle ader) en pompt het door naar de longslagader. Deze splits in de
rechter en de linker longslagader, die het bloed naar de longen brengen, waar
zuurstof wordt opgepikt en koolstofdioxide wordt afgestaan. Zuurstofrijk bloed
vloeit terug van de longen naar de linker kant van het hart door de vier
pulmonaire venen. De functie van deze pulmonale circulatie is het sturen van
1. Wat is de anatomie van het hart?
Het hart heeft de grote van ongeveer van een vuist en is gelegen in het
mediastinum. De onderste punt van het hart heet de apex en is naar de linker
heup gericht. Het hart steunt op het diafragma op hetzelfde niveau als de vijfde
intercostaal ruimte.
Het hart ligt in het pericardium. Het pericardium bestaat uit het fibreus
pericardium, dat het hart beschermt tegen omliggende structuren (zoals het
diafragma en het sternum) en het twee lagige sereus pericardium. Deze partiële
laag ligt binnen het fibreus pericardium en zit vast aan de grote arteriën die het
hart verlaten. Hierna maakt het een omkeer en vouwt het dubbel en gaat het
verder over het hart als de viscerale laag of het epicardrium. Het sereus
membraan produceert een vloeistof, die ervoor zorgt dat het hart op een
gemakkelijke wijze kan kloppen. De sereuze pericardiale lagen kunnen hierdoor
makkelijk langs elkaar glijden.
De hartwand bestaat uit drie lagen: het epicardium (ook wel het viscerale
pericardium genoemd), het myocardium en het endocardium.
Het myocardium bestaat uit een dikke bundel van de hartspier die gedraaid ligt
in ringvormige patronen. Dit is ook de laag die voor de contractie van het hart
zorgt. De cellen in deze laag hebben zowel tight juctions, die ervoor zorgen dat
de mobiele cellen dicht bij elkaar blivjen en uit gap junctions, die ervoor zorgen
dat ionen tussen de cellen kunnen stromen.
Het myocardium wordt versterkt door een dik netwerk van weefsels die het skelet
van het hart worden genoemd.
Het endocardium is een dunne laag endotheel dat lijnen van de hartkamers
duidelijk maakt. Het loopt gelijk door met de bloedvaten die in en uit het hart
komen.
Hartkamers
Het hart heeft vier ruimtes, twee atria en twee ventrikels. Elk van deze kamers
wordt omlijnd door het endocardium, die ervoor zorgt dat het bloed goed door
het hart kan stromen. De bovenste atria worden voornamelijk gezien als de
ontvangende kamers. Het bloed stroom in de atria onder een lage druk van de
venen en stroom dan gelijk door, zodat de ventrikels ook worden gevuld. De
onderste ruimtes; de dikwandige ventrikels zijn de lossende kamers (ook wel de
pompen van het hart). Als deze kamers samentrekken, wordt het bloed uit het
hart gestuwd in de circulatie. De rechter ventrikel vormt de voorkant van het
hart. De linker ventrikel vormt de apex. Het tussenschot dat het hart verticaal
verdeeld wordt het intervernticulair septum of het interatriaal septum genoemd,
afhenkelijk van welke ruimtes het scheidt.
Hoewel het maar één orgaan is, functioneert het hart als een dubbele pomp. De
rechterkant werkt als de pulmonaire circulatie pomp. Het ontvangt zuurstofarm
bloed van de venen door de superior en inferior venae cavae (bovenste en
onderste holle ader) en pompt het door naar de longslagader. Deze splits in de
rechter en de linker longslagader, die het bloed naar de longen brengen, waar
zuurstof wordt opgepikt en koolstofdioxide wordt afgestaan. Zuurstofrijk bloed
vloeit terug van de longen naar de linker kant van het hart door de vier
pulmonaire venen. De functie van deze pulmonale circulatie is het sturen van
