Samenvatting Privaatrecht Semester 2.1
Hoofdstuk 2
Paragraaf 2.3
Een overeenkomst is een meerzijdige rechtshandeling, omdat
voor het ontstaan van rechtsgevolg de op elkaar aansluitende
wilsverklaringen van twee of meer personen nodig zijn.
Een overeenkomst komt tot stand door een aanbod en de
aanvaarding daarvan (art. 6:217 lid 1 BW). Het aanbod is de
wilsverklaring van de één (eenzijdige rechtshandeling) en de
aanvaarding is de wilsverklaring van de ander (eenzijdige
rechtshandeling) die daarop aansluit.
Het aanbod kan als eenzijdige wilsverklaring in iedere vorm geschieden, maar zal om werking te
hebben de ander bereikt moeten hebben (art. 3:37). Er is alleen sprake van een aanbod als het
essentiële elementen (essentialia) bevat. Er moet bepaalbaar zijn welke verplichtingen partijen op
zich nemen (art. 6:227).
Ontbreekt een van de essentialia, dan is er geen aanbod gedaan en dus ook geen eenzijdige
rechtshandeling. Er is dan sprake van een uitnodiging tot het doen van een aanbod. Er zijn twee
situaties die de essentialia bevatten alleen waar er toch sprake is van een uitnodiging tot het doen
van een aanbod, namelijk bij personeelsadvertentie en bij ‘Hofland/Hennis’-situatie (hierbij gaat het
om persoonlijke en financiële belangen).
De aanvaarding is de wilsverklaring die een acceptatie van het aanbod behelst en hiermee komt de
overeenkomst tot stand art. 6:217 lid 1.
Voor het tot stand komen van een rechtsgeldige overeenkomst moet is nodig:
o Geen ongeldigheidsgronden: Met de aanvaarding komt de overeenkomst tot stand, vanaf
dat moment moet de geldigheid van de overeenkomst worden beoordeeld aan de hand van
de regels die gelden voor meerzijdige rechtshandelingen (art. 6:218). De aanvaarding van
een nietig of vernietigd aanbod doet geen overeenkomst tot stand komen. Doet een van de
ongeldigheidsgronden zich voor bij de aanvaarding, zal dit leiden tot nietigheid of
vernietigbaarheid van de overeenkomst.
o Aanvaarding op het moment dat het aanbod van kracht is: Dit is niet het geval als het
aanbod nietig of vernietigd is. Een geldig aanbod kan zijn kracht ook verliezen doordat het
vervalt, dit kan door drie oorzaken:
- Tijdsverloop: Dit gebeurt indien het een mondeling aanbod is wat niet onmiddellijk is
aanvaard (art. 6:221 lid 1). Of indien een schriftelijk aanbod betreft dat niet binnen een
redelijke tijd is aanvaard (art. 6:221 lid 1). Of indien in het aanbod een termijn voor
aanvaarding is genoemd en niet binnen die termijn is aanvaard.
- Verwerping: Een aanbod vervalt doordat het verworpen wordt (art. 6:221 lid 2). Dit is als
iemand het aanbod heeft afgewezen of een andere prijs biedt.
- Herroeping: Een aanbod vervalt doordat het wordt herroepen (art. 6:219), na herroeping
bestaat het aanbod niet meer.
o Herroeping aanbod is niet (meer) mogelijk: Dit is dan een onherroepelijk aanbod. Het kan
ook zijn dat herroeping niet (meer) mogelijk is. Herroeping is niet mogelijk:
- Wanneer het aanbod een termijn stelt voor de aanvaarding (art. 6:219 lid 1)
- Wanneer de onherroepelijkheid op andere wijze uit het aanbod volgt (art. 6:219 lid 1)
- Bij een optiebeding (art. 6:219 lid 3). Een dergelijk recht wordt een optie genoemd
Herroeping is niet meer mogelijk:
- Wanneer het aanbod al is aanvaard
- Wanneer er een mededeling, die de aanvaarding bevat, is verzonden (art. 6:219 lid 2)
, o Aanvaarding stemt inhoudelijk met het aanbod overeen: Indien aanbod en aanvaarding
van elkaar afwijken, komt de overeenkomst in beginsel niet tot stand
Bij een vrijblijvend aanbod is herroeping ook na aanvaarding nog mogelijk (art. 6:219 lid 2).
De overeenkomst komt tot stand bij de aanvaarding, hierbij is de genuanceerde ontvangsttheorie
van toepassing (art. 3:37). Wanneer de aanvaardingsverklaring de aanbieder niet of niet tijdig
bereikt door een omstandigheid die voor risico van de aanbieder komt, de overeenkomst tot stand
komt op het moment dat de aanvaardingsverklaring zonder de storende omstandigheid zou zijn
ontvangen (art. 6:224).
Zonder bedingen komt een overeenkomst niet tot stand. Bedingen die behoren tot de essentialia
van een overeenkomst. Er moeten ook nog andere nevenkwesties worden geregeld, bijvoorbeeld
prijswijziging en garantie. Het gaat daarbij om bepalingen waarvan het de bedoeling is dat zij deel
uitmaken van iedere overeenkomst die wordt gesloten, ongeacht de persoon met wie wordt
gecontracteerd. Deze worden daarom opgenomen in algemene voorwaarden en kunnen bestaan uit
een of meer bedingen die worden opgesteld om in een aantal overeenkomsten te orden
opgenomen (art. 6:231). Bedingen die de kern aangeven, zijn geen algemene voorwaarden.
Degene die algemene voorwaarden in een overeenkomst gebruikt, heet een gebruiker en degene
die de gelding van de algemene voorwaarden heeft aanvaard, heet de wederpartij.
Wanneer de bedoeling is dat de algemene voorwaarden op een overeenkomst van toepassing zijn,
moet de wederpartij ook de algemene voorwaarden aanvaard hebben. De gebruiker moet voor
aanvaarding de wederpartij er mondeling of schriftelijk op hebben gewezen dat op de te sluiten
overeenkomst de door hem gehanteerde algemene voorwaarden van toepassing zijn. Als dit wordt
aanvaard, maken de algemene voorwaarden deel uit van de overeenkomst (art. 6:232).
Art. 6:233 geeft aan dat vernietiging van de algemene voorwaarden mogelijk is:
Als het beding onredelijk bezwarend is voor de wederpartij. Of het beding onredelijk bezwarend
is, moet worden gelet op:
o De aard en de overige inhoud van de overeenkomst
o De wijze waarop de voorwaarden tot stand zijn gekomen (is er reëel onderhandeld?)
o De wederzijds kenbare belangen van partijen
o De overige omstandigheden van het geval
Als de wederpartij een consument is, dan kan het antwoord op de vraag of een beding onredelijk
bezwarend is, worden gevonden door het raadplegen van de zogenaamde zwarte en grijze lijst. De
zwarte lijst bestaat uit de in art. 6:236 opgenomen bedingen, tegenbewijs van de gebruiker is niet
mogelijk. Als het op de zwarte lijst staat is het beding onredelijk bezwarend en dus vernietigbaar op
grond van art. 6:233 sub a. Op de grijze lijst, art. 6:237, staan bedingen die worden vermoed
onredelijk bezwarend te zijn. Alleen wanneer de gebruiker het tegenbewijs kan leveren, vindt geen
vernietiging plaats. Als de wederpartij geen consument is, is een beroep op de lijsten niet mogelijk.
Er wordt hierbij wel gesproken over reflexwerking van de lijsten, omdat ze wel een rol spelen bij de
vraag of het beding onredelijk bezwarend is.
Als de gebruiker aan de wederpartij niet een redelijke mogelijkheid heeft geboden om van de
algemene voorwaarden kennis te nemen. Hij zal daartoe de algemene voorwaarden voor of bij
het sluiten van de overeenkomst aan de wederpartij ter hand moeten stellen Doet hij dit niet, dan
kan de wederpartij het beding vernietigen. Vernietiging is niet mogelijk in de volgende situaties:
o Terhandstelling was redelijkerwijs niet mogelijk: Dit is niet mogelijk als de algemene
voorwaarden zeer omvangrijk zijn.
o De wederpartij was ten tijde van het sluiten van de overeenkomst met dat beding bekend of
kon geacht worden daarmee bekend te zijn
o Er doen zich omstandigheden voor waarin een beroep op art. 6:233 sub b en art. 6:234 lid 1
naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar is: Vernietiging op grond van
art. 6:233 sub a leidt ertoe dat het betreffende beding uit de algemene voorwaarden geacht
, wordt nooit geldig geweest te zijn (art. 3:53 lid 1). Is niet voldaan aan de informatieplicht van
art. 6:233 sub b, dan kan dit ertoe leiden dat de wederpartij het totale pakket algemene
voorwaarden vernietigt.
Door het sluiten van een overeenkomst ontstaan rechtsgevolgen voor partijen. Overeenkomsten
kunnen worden gescheiden in:
Obligatoire en niet-obligatoire overeenkomsten: Een obligatoire overeenkomst is een
meerzijdige rechtshandeling, waarbij een of meer partijen jegens een of meer andere partijen een
verbintenis aangaan (art. 6:213 lid 1). Het rechtsgevolg is dus dat een of meer verbintenissen
ontstaan. Een niet-obligatoire overeenkomst is geen overeenkomst in de zin van art. 6:213, want er
ontstaan hier geen verbintenissen. Bijvoorbeeld de bewijsrechtelijke overeenkomst, de huwelijkse
voorwaarden of de goederenrechtelijke overeenkomst.
Eenzijdige of wederkerige overeenkomsten: Als op een van de partijen een verbintenis rust,
spreek je van een eenzijdige overeenkomst. Er is sprake van een wederkerige overeenkomst (art.
6:261 lid 1) als elk van beide partijen een verbintenis op zich heeft genomen ter verkrijging van een
door de andere partij te verrichten daartegenover staande prestatie, er zijn dus 2 verbintenissen.
Benoemde en onbenoemde overeenkomsten: Benoemde (obligatoire) overeenkomsten zijn
overeenkomsten die afzonderlijk in de wet zijn geregeld (Burgerlijk Wetboek 7). Onbenoemde
overeenkomsten zijn die overeenkomsten die niet specifiek in de wet zijn geregeld. Hierop zijn de
algemene bepalingen van het Burgerlijk Wetboek van toepassing.
Consensuele en formele overeenkomsten: Consensuele overeenkomsten zijn overeenkomsten
die vormvrij (zonder dat de wet een bepaalde vorm voorschrijft) kunnen worden gesloten,
bijvoorbeeld mondelinge overeenkomst. Bij een formele overeenkomst schrijft de wet wel een
bepaalde vorm voor. Vormvoorschriften schrijft de wetgever ter bescherming van de zwakkere partij
Schenking is een meerzijdige rechtshandeling (er staat ‘overeenkomst’) en een eenzijdige
overeenkomst.
Voor verbintenissen is het voldoende dat de wet voor het
ontstaan van de verbintenis een aanknopingspunt biedt. En
dit is in art. 6:213 en 6:248 lid 1. De obligatoire
overeenkomst wordt daarin als bron van verbintenissen
genoemd.
Een verbintenis is een vermogensrechtelijke
rechtsbetrekking tussen twee of meer personen, hierbij
ontstaan altijd rechten en plichten.
Uit de inhoud van een overeenkomst is af te leiden welke verbintenis er op één of beide partijen
rust. De inhoud wordt als eerst bepaald door de partijafspraak, maar kan ook door andere bronnen:
Partijafspraak: Indien partijen dat wensen, kunnen zij van wettelijke bepalingen afwijken door
anders overeen te komen. Ook is er sprake van een open stelsel, zodat partijen de contracten die
inhoud mogen geven die zij zelf willen en allerlei nieuwe rechtsfiguren mogen creëren. Wat de
partijen zijn overeengekomen mag niet in strijd zijn met de wettelijke bepalingen van het dwingend
recht, de openbare orde en de goede zeden (art. 3:40). Met betrekking tot de inhoud kunnen zich
problemen van verschillende aard voordoen:
o Er is sprake van een mondelinge overeenkomst: Er is hierbij niet schriftelijk vastgelegd wat
er precies is afgesproken, waardoor grote bewijsproblemen ontstaan.
o Er is sprake van een onduidelijke inhoud: Het kan zijn dat de inhoud van een contract
(schriftelijke vastlegging) onduidelijk is, omdat bepalingen en woorden onduidelijk zijn. Als
partijen het niet eens kunnen worden, moet de rechter door uitleg de inhoud van de
overeenkomst vaststellen. Hij kijkt hierbij naar de woorden en omstandigheden. Bij een
misverstand, bijv. een ton meel, wordt gekeken naar de verklaringen en gedragingen van
beide partijen. Ook naar wat er voor de hand lag.
Hoofdstuk 2
Paragraaf 2.3
Een overeenkomst is een meerzijdige rechtshandeling, omdat
voor het ontstaan van rechtsgevolg de op elkaar aansluitende
wilsverklaringen van twee of meer personen nodig zijn.
Een overeenkomst komt tot stand door een aanbod en de
aanvaarding daarvan (art. 6:217 lid 1 BW). Het aanbod is de
wilsverklaring van de één (eenzijdige rechtshandeling) en de
aanvaarding is de wilsverklaring van de ander (eenzijdige
rechtshandeling) die daarop aansluit.
Het aanbod kan als eenzijdige wilsverklaring in iedere vorm geschieden, maar zal om werking te
hebben de ander bereikt moeten hebben (art. 3:37). Er is alleen sprake van een aanbod als het
essentiële elementen (essentialia) bevat. Er moet bepaalbaar zijn welke verplichtingen partijen op
zich nemen (art. 6:227).
Ontbreekt een van de essentialia, dan is er geen aanbod gedaan en dus ook geen eenzijdige
rechtshandeling. Er is dan sprake van een uitnodiging tot het doen van een aanbod. Er zijn twee
situaties die de essentialia bevatten alleen waar er toch sprake is van een uitnodiging tot het doen
van een aanbod, namelijk bij personeelsadvertentie en bij ‘Hofland/Hennis’-situatie (hierbij gaat het
om persoonlijke en financiële belangen).
De aanvaarding is de wilsverklaring die een acceptatie van het aanbod behelst en hiermee komt de
overeenkomst tot stand art. 6:217 lid 1.
Voor het tot stand komen van een rechtsgeldige overeenkomst moet is nodig:
o Geen ongeldigheidsgronden: Met de aanvaarding komt de overeenkomst tot stand, vanaf
dat moment moet de geldigheid van de overeenkomst worden beoordeeld aan de hand van
de regels die gelden voor meerzijdige rechtshandelingen (art. 6:218). De aanvaarding van
een nietig of vernietigd aanbod doet geen overeenkomst tot stand komen. Doet een van de
ongeldigheidsgronden zich voor bij de aanvaarding, zal dit leiden tot nietigheid of
vernietigbaarheid van de overeenkomst.
o Aanvaarding op het moment dat het aanbod van kracht is: Dit is niet het geval als het
aanbod nietig of vernietigd is. Een geldig aanbod kan zijn kracht ook verliezen doordat het
vervalt, dit kan door drie oorzaken:
- Tijdsverloop: Dit gebeurt indien het een mondeling aanbod is wat niet onmiddellijk is
aanvaard (art. 6:221 lid 1). Of indien een schriftelijk aanbod betreft dat niet binnen een
redelijke tijd is aanvaard (art. 6:221 lid 1). Of indien in het aanbod een termijn voor
aanvaarding is genoemd en niet binnen die termijn is aanvaard.
- Verwerping: Een aanbod vervalt doordat het verworpen wordt (art. 6:221 lid 2). Dit is als
iemand het aanbod heeft afgewezen of een andere prijs biedt.
- Herroeping: Een aanbod vervalt doordat het wordt herroepen (art. 6:219), na herroeping
bestaat het aanbod niet meer.
o Herroeping aanbod is niet (meer) mogelijk: Dit is dan een onherroepelijk aanbod. Het kan
ook zijn dat herroeping niet (meer) mogelijk is. Herroeping is niet mogelijk:
- Wanneer het aanbod een termijn stelt voor de aanvaarding (art. 6:219 lid 1)
- Wanneer de onherroepelijkheid op andere wijze uit het aanbod volgt (art. 6:219 lid 1)
- Bij een optiebeding (art. 6:219 lid 3). Een dergelijk recht wordt een optie genoemd
Herroeping is niet meer mogelijk:
- Wanneer het aanbod al is aanvaard
- Wanneer er een mededeling, die de aanvaarding bevat, is verzonden (art. 6:219 lid 2)
, o Aanvaarding stemt inhoudelijk met het aanbod overeen: Indien aanbod en aanvaarding
van elkaar afwijken, komt de overeenkomst in beginsel niet tot stand
Bij een vrijblijvend aanbod is herroeping ook na aanvaarding nog mogelijk (art. 6:219 lid 2).
De overeenkomst komt tot stand bij de aanvaarding, hierbij is de genuanceerde ontvangsttheorie
van toepassing (art. 3:37). Wanneer de aanvaardingsverklaring de aanbieder niet of niet tijdig
bereikt door een omstandigheid die voor risico van de aanbieder komt, de overeenkomst tot stand
komt op het moment dat de aanvaardingsverklaring zonder de storende omstandigheid zou zijn
ontvangen (art. 6:224).
Zonder bedingen komt een overeenkomst niet tot stand. Bedingen die behoren tot de essentialia
van een overeenkomst. Er moeten ook nog andere nevenkwesties worden geregeld, bijvoorbeeld
prijswijziging en garantie. Het gaat daarbij om bepalingen waarvan het de bedoeling is dat zij deel
uitmaken van iedere overeenkomst die wordt gesloten, ongeacht de persoon met wie wordt
gecontracteerd. Deze worden daarom opgenomen in algemene voorwaarden en kunnen bestaan uit
een of meer bedingen die worden opgesteld om in een aantal overeenkomsten te orden
opgenomen (art. 6:231). Bedingen die de kern aangeven, zijn geen algemene voorwaarden.
Degene die algemene voorwaarden in een overeenkomst gebruikt, heet een gebruiker en degene
die de gelding van de algemene voorwaarden heeft aanvaard, heet de wederpartij.
Wanneer de bedoeling is dat de algemene voorwaarden op een overeenkomst van toepassing zijn,
moet de wederpartij ook de algemene voorwaarden aanvaard hebben. De gebruiker moet voor
aanvaarding de wederpartij er mondeling of schriftelijk op hebben gewezen dat op de te sluiten
overeenkomst de door hem gehanteerde algemene voorwaarden van toepassing zijn. Als dit wordt
aanvaard, maken de algemene voorwaarden deel uit van de overeenkomst (art. 6:232).
Art. 6:233 geeft aan dat vernietiging van de algemene voorwaarden mogelijk is:
Als het beding onredelijk bezwarend is voor de wederpartij. Of het beding onredelijk bezwarend
is, moet worden gelet op:
o De aard en de overige inhoud van de overeenkomst
o De wijze waarop de voorwaarden tot stand zijn gekomen (is er reëel onderhandeld?)
o De wederzijds kenbare belangen van partijen
o De overige omstandigheden van het geval
Als de wederpartij een consument is, dan kan het antwoord op de vraag of een beding onredelijk
bezwarend is, worden gevonden door het raadplegen van de zogenaamde zwarte en grijze lijst. De
zwarte lijst bestaat uit de in art. 6:236 opgenomen bedingen, tegenbewijs van de gebruiker is niet
mogelijk. Als het op de zwarte lijst staat is het beding onredelijk bezwarend en dus vernietigbaar op
grond van art. 6:233 sub a. Op de grijze lijst, art. 6:237, staan bedingen die worden vermoed
onredelijk bezwarend te zijn. Alleen wanneer de gebruiker het tegenbewijs kan leveren, vindt geen
vernietiging plaats. Als de wederpartij geen consument is, is een beroep op de lijsten niet mogelijk.
Er wordt hierbij wel gesproken over reflexwerking van de lijsten, omdat ze wel een rol spelen bij de
vraag of het beding onredelijk bezwarend is.
Als de gebruiker aan de wederpartij niet een redelijke mogelijkheid heeft geboden om van de
algemene voorwaarden kennis te nemen. Hij zal daartoe de algemene voorwaarden voor of bij
het sluiten van de overeenkomst aan de wederpartij ter hand moeten stellen Doet hij dit niet, dan
kan de wederpartij het beding vernietigen. Vernietiging is niet mogelijk in de volgende situaties:
o Terhandstelling was redelijkerwijs niet mogelijk: Dit is niet mogelijk als de algemene
voorwaarden zeer omvangrijk zijn.
o De wederpartij was ten tijde van het sluiten van de overeenkomst met dat beding bekend of
kon geacht worden daarmee bekend te zijn
o Er doen zich omstandigheden voor waarin een beroep op art. 6:233 sub b en art. 6:234 lid 1
naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar is: Vernietiging op grond van
art. 6:233 sub a leidt ertoe dat het betreffende beding uit de algemene voorwaarden geacht
, wordt nooit geldig geweest te zijn (art. 3:53 lid 1). Is niet voldaan aan de informatieplicht van
art. 6:233 sub b, dan kan dit ertoe leiden dat de wederpartij het totale pakket algemene
voorwaarden vernietigt.
Door het sluiten van een overeenkomst ontstaan rechtsgevolgen voor partijen. Overeenkomsten
kunnen worden gescheiden in:
Obligatoire en niet-obligatoire overeenkomsten: Een obligatoire overeenkomst is een
meerzijdige rechtshandeling, waarbij een of meer partijen jegens een of meer andere partijen een
verbintenis aangaan (art. 6:213 lid 1). Het rechtsgevolg is dus dat een of meer verbintenissen
ontstaan. Een niet-obligatoire overeenkomst is geen overeenkomst in de zin van art. 6:213, want er
ontstaan hier geen verbintenissen. Bijvoorbeeld de bewijsrechtelijke overeenkomst, de huwelijkse
voorwaarden of de goederenrechtelijke overeenkomst.
Eenzijdige of wederkerige overeenkomsten: Als op een van de partijen een verbintenis rust,
spreek je van een eenzijdige overeenkomst. Er is sprake van een wederkerige overeenkomst (art.
6:261 lid 1) als elk van beide partijen een verbintenis op zich heeft genomen ter verkrijging van een
door de andere partij te verrichten daartegenover staande prestatie, er zijn dus 2 verbintenissen.
Benoemde en onbenoemde overeenkomsten: Benoemde (obligatoire) overeenkomsten zijn
overeenkomsten die afzonderlijk in de wet zijn geregeld (Burgerlijk Wetboek 7). Onbenoemde
overeenkomsten zijn die overeenkomsten die niet specifiek in de wet zijn geregeld. Hierop zijn de
algemene bepalingen van het Burgerlijk Wetboek van toepassing.
Consensuele en formele overeenkomsten: Consensuele overeenkomsten zijn overeenkomsten
die vormvrij (zonder dat de wet een bepaalde vorm voorschrijft) kunnen worden gesloten,
bijvoorbeeld mondelinge overeenkomst. Bij een formele overeenkomst schrijft de wet wel een
bepaalde vorm voor. Vormvoorschriften schrijft de wetgever ter bescherming van de zwakkere partij
Schenking is een meerzijdige rechtshandeling (er staat ‘overeenkomst’) en een eenzijdige
overeenkomst.
Voor verbintenissen is het voldoende dat de wet voor het
ontstaan van de verbintenis een aanknopingspunt biedt. En
dit is in art. 6:213 en 6:248 lid 1. De obligatoire
overeenkomst wordt daarin als bron van verbintenissen
genoemd.
Een verbintenis is een vermogensrechtelijke
rechtsbetrekking tussen twee of meer personen, hierbij
ontstaan altijd rechten en plichten.
Uit de inhoud van een overeenkomst is af te leiden welke verbintenis er op één of beide partijen
rust. De inhoud wordt als eerst bepaald door de partijafspraak, maar kan ook door andere bronnen:
Partijafspraak: Indien partijen dat wensen, kunnen zij van wettelijke bepalingen afwijken door
anders overeen te komen. Ook is er sprake van een open stelsel, zodat partijen de contracten die
inhoud mogen geven die zij zelf willen en allerlei nieuwe rechtsfiguren mogen creëren. Wat de
partijen zijn overeengekomen mag niet in strijd zijn met de wettelijke bepalingen van het dwingend
recht, de openbare orde en de goede zeden (art. 3:40). Met betrekking tot de inhoud kunnen zich
problemen van verschillende aard voordoen:
o Er is sprake van een mondelinge overeenkomst: Er is hierbij niet schriftelijk vastgelegd wat
er precies is afgesproken, waardoor grote bewijsproblemen ontstaan.
o Er is sprake van een onduidelijke inhoud: Het kan zijn dat de inhoud van een contract
(schriftelijke vastlegging) onduidelijk is, omdat bepalingen en woorden onduidelijk zijn. Als
partijen het niet eens kunnen worden, moet de rechter door uitleg de inhoud van de
overeenkomst vaststellen. Hij kijkt hierbij naar de woorden en omstandigheden. Bij een
misverstand, bijv. een ton meel, wordt gekeken naar de verklaringen en gedragingen van
beide partijen. Ook naar wat er voor de hand lag.
