Belasting onderrug
Passieve stijfheid van de lumbale wervelkolom wordt bepaald door de
wervellichamen, de tussenwervelschijven en de ligamenten. De kleinste
functionele eenheid van de wervelkolom wordt het bewegingssegment
genoemd, dat bestaat uit twee boven elkaar liggende wervels, de
tussenwervelschijf en de longitudinale ligamenten.
Facetgewrichten, geleiden de beweging van het bewegingssegment. Deze
gewrichten staan in de lumbale wervelkolom loodrecht op het transversale vlak
onder een hoek van 45° met het sagittale vlak en laten flexie, extensie en
lateroflexie toe, maar beperken de rotatie van het bewegingssegment om de
longitudinale as.
De actieve stijfheid van de lumbale wervelkolom wordt bepaald door de mate
van activatie van de buik- en rugspieren. Met het gelijktijdig aanspannen van de
buik- en rugspieren (coactivatie) kan de bewegingsstijfheid van de wervelkolom
in het sagittale vlak aanzienlijk worden verhoogd en wordt een grotere
weerstand tegen interne en externe verstoringen verkregen. In zijwaartse
richting wordt hetzelfde stijfheidsverhogende effect verkregen bij coactivatie
van de linker- en rechterrompspieren.
Coactivatie van buik- en rugspieren resulteert echter ook in verhoogde
compressiekrachten op de tussenwervelschijven. In termen van rugbelasting is
langdurige coactivatie van rompspieren dus niet wenselijk.
, Momentenevenwicht
Hoe groter de momentsarm, hoe minder krachtig een spier hoeft samen te trekken om eenzelfde moment te leveren.
Globale spieren kunnen daarom grote momenten leveren en zijn nodig bij het uitvoeren van bewegingen die veel
kracht kosten, zoals bukken en tillen.
Lokale spieren (intersegmentale stijfheid realiseren) zoals de mm. multifidii en de mm. rotatores, overspannen slechts
één of enkele bewegingssegment(en), vrij kort, lopen vlak langs de gewrichten, geschikt voor het detecteren van kleine
houdingsveranderingen en voor subtiele aanpassingen daarvan.
Effectieve samenwerking van de globale en lokale rugspieren van groot belang.
Ventrale zijde wervelkolom alleen globale spieren. De meeste buikspieren (m. rectus abdominis, m. obliquus externus
en m. obliquus internus) lopen van het bekken naar de thorax en overspannen dus alle lumbale bewegingssegmenten.
Deze spieren hebben ongeveer dezelfde momentsarm omdat het grootste deel van de krachten van het bekken naar de
thorax wordt overgebracht via de rectusschede. Hoewel ook de m. transversus abdominis aanhecht op de
rectusschede, onderscheidt deze spier zich van de overige buikspieren door zijn horizontale spiervezelverloop. Hierdoor
fungeert de m. transversus abdominis als een korset, dat samen met het middenrif en de bekkenbodemspieren de
binnenste spierlaag van de buikwand vormt. Activatie van de buikspieren heeft invloed op de intra-abdominale druk die
een rol speelt bij de stabilisatie van de wervelkolom.
F1 x d1 = F2 x d2
Momentsarm(a) in relatie tot LWK
Momenstarm romp (a) neemt toe bij bukken. Omdat het Moment van de spier gelijk
moet zijn aan die van de romp, zal de kracht op de spier moeten toenemen (bij de
spier, kan de momentsarm niet toenemen).
Bewegingssegmenten worden voornamelijk belast door compressiekrachten, die bij
een goed functionerende tussenwervelschijf gelijkmatig over de eindplaten worden
verdeeld.30 De maximale compressiesterkte van de eindplaat ligt tussen de 2000 en
10.000 N. Dit ligt in het gebied van de compressiekrachten op de wervelkolom tijdens
tillen,31 wat betekent dat de eindplaat kan bezwijken tijdens tiltaken.
Passieve stijfheid van de lumbale wervelkolom wordt bepaald door de
wervellichamen, de tussenwervelschijven en de ligamenten. De kleinste
functionele eenheid van de wervelkolom wordt het bewegingssegment
genoemd, dat bestaat uit twee boven elkaar liggende wervels, de
tussenwervelschijf en de longitudinale ligamenten.
Facetgewrichten, geleiden de beweging van het bewegingssegment. Deze
gewrichten staan in de lumbale wervelkolom loodrecht op het transversale vlak
onder een hoek van 45° met het sagittale vlak en laten flexie, extensie en
lateroflexie toe, maar beperken de rotatie van het bewegingssegment om de
longitudinale as.
De actieve stijfheid van de lumbale wervelkolom wordt bepaald door de mate
van activatie van de buik- en rugspieren. Met het gelijktijdig aanspannen van de
buik- en rugspieren (coactivatie) kan de bewegingsstijfheid van de wervelkolom
in het sagittale vlak aanzienlijk worden verhoogd en wordt een grotere
weerstand tegen interne en externe verstoringen verkregen. In zijwaartse
richting wordt hetzelfde stijfheidsverhogende effect verkregen bij coactivatie
van de linker- en rechterrompspieren.
Coactivatie van buik- en rugspieren resulteert echter ook in verhoogde
compressiekrachten op de tussenwervelschijven. In termen van rugbelasting is
langdurige coactivatie van rompspieren dus niet wenselijk.
, Momentenevenwicht
Hoe groter de momentsarm, hoe minder krachtig een spier hoeft samen te trekken om eenzelfde moment te leveren.
Globale spieren kunnen daarom grote momenten leveren en zijn nodig bij het uitvoeren van bewegingen die veel
kracht kosten, zoals bukken en tillen.
Lokale spieren (intersegmentale stijfheid realiseren) zoals de mm. multifidii en de mm. rotatores, overspannen slechts
één of enkele bewegingssegment(en), vrij kort, lopen vlak langs de gewrichten, geschikt voor het detecteren van kleine
houdingsveranderingen en voor subtiele aanpassingen daarvan.
Effectieve samenwerking van de globale en lokale rugspieren van groot belang.
Ventrale zijde wervelkolom alleen globale spieren. De meeste buikspieren (m. rectus abdominis, m. obliquus externus
en m. obliquus internus) lopen van het bekken naar de thorax en overspannen dus alle lumbale bewegingssegmenten.
Deze spieren hebben ongeveer dezelfde momentsarm omdat het grootste deel van de krachten van het bekken naar de
thorax wordt overgebracht via de rectusschede. Hoewel ook de m. transversus abdominis aanhecht op de
rectusschede, onderscheidt deze spier zich van de overige buikspieren door zijn horizontale spiervezelverloop. Hierdoor
fungeert de m. transversus abdominis als een korset, dat samen met het middenrif en de bekkenbodemspieren de
binnenste spierlaag van de buikwand vormt. Activatie van de buikspieren heeft invloed op de intra-abdominale druk die
een rol speelt bij de stabilisatie van de wervelkolom.
F1 x d1 = F2 x d2
Momentsarm(a) in relatie tot LWK
Momenstarm romp (a) neemt toe bij bukken. Omdat het Moment van de spier gelijk
moet zijn aan die van de romp, zal de kracht op de spier moeten toenemen (bij de
spier, kan de momentsarm niet toenemen).
Bewegingssegmenten worden voornamelijk belast door compressiekrachten, die bij
een goed functionerende tussenwervelschijf gelijkmatig over de eindplaten worden
verdeeld.30 De maximale compressiesterkte van de eindplaat ligt tussen de 2000 en
10.000 N. Dit ligt in het gebied van de compressiekrachten op de wervelkolom tijdens
tillen,31 wat betekent dat de eindplaat kan bezwijken tijdens tiltaken.
