College 5
Onder het bewind van Trump werden kinderen en ouders die de grens bij Mexico over wilden
steken van elkaar gescheiden. De kinderen werden de eerste drie dagen op het vliegveld
gehouden en gingen daarna naar child immigration shelters. Hierna werd besloten of de
kinderen terug gingen naar hun ouders, naar andere familie of naar pleeggezinnen. Er waren
echter ook ouders van 666 kinderen vermist. Door onderzoeken naar verwaarlozing konden
beslissingen gemaakt worden of het voor deze kinderen beter was om naar pleegzorg te gaan
of naar een instelling. Zijn er verschillen in uitkomsten voor kinderen in deze twee groepen?
Is de leeftijd van een kind nog belangrijk als het naar pleegzorg gaat? Wat weten we over de
effecten van vroege deprivatie?
Wereldwijd leven ongeveer 8 miljoen kinderen in instellingen en de meeste instellingen staan
in de niet-westerse wereld.
Geen enkele instelling is hetzelfde, dus er is ook niet één soort institutionele zorg. Er kan wel
gesproken worden over one size fits all, omdat er ook overeenkomsten zijn. Er is namelijk
vrijwel altijd een gelimiteerd budget en er zijn altijd meer kinderen per volwassene dan in
gewone gezinnen. Dit zorgt voor assembly line care, gelimiteerde individuele interacties met
volwassenen en wisselingen van verzorgers → weinig kans om een veilige gehechtheid op te
bouwen. Ook is de zorg niet geïndividualiseerd, denk hierbij aan eten en zorg. De zorg is wel
goed bedoeld, maar vanwege de gelimiteerde middelen niet optimaal → benign neglect.
Bepaalde ervaringen zijn nodig om te overleven, bijvoorbeeld dat een beetje stress nodig is
om een gezond immuunsysteem te ontwikkelen en dat stabiele gehechtheid nodig is voor een
normale ontwikkeling van onder andere sociaal emotioneel functioneren en geheugen.
Opvoeding in instellingen wordt ook wel structurele verwaarlozing genoemd omdat de
deprivatie plaatsvindt op drie niveaus: niet voldoen aan basisbehoeften, het tekort aan
stimulatie passend bij de ontwikkelingsfase en het tekort aan stabiele, consistente relaties met
volwassenen.
Hoe kunnen de effecten van deprivatie onderzocht worden bij mensen? Het is belangrijk om
in gedachten te houden dat de kinderen in instellingen niet allemaal hetzelfde zijn. Vaak
wordt dit wel gedacht door de orphan myth → kinderen in instellingen zijn wees. Dit is niet
zo: 54 tot 99% van de kinderen in instellingen hebben minimaal één levende ouder en met de
juiste ondersteuning kunnen deze kinderen weer bij hun ouders gaan wonen. De kinderen die
in instellingen opgroeien hebben families die niet voor ze kunnen zorgen of hebben ouders die
denken dat instellingen betere zorg kunnen bieden, bijvoorbeeld bij kinderen met een
handicap of HIV. De reden dat deze kinderen opgroeien in een instelling kunnen bijdragen
aan de uitkomsten en dus verschillen onderling.
Koss (2014) onderzocht de effecten van sociale deprivatie op de HPA-axis. Eerder onderzoek
heeft aangetoond dat early life stress zorgt voor chronische hoge levels cortisol, ook wel
bekend als hyperactiviteit. Na een tijd kan de HPA-axis echter vermoeid raken en minder
cortisol produceren, wat bekend staat als hypnoactiviteit. De onderzoekers van het onderzoek
wilden weten of dit ook gebeurde bij kinderen die in instellingen hadden gezeten. Daarnaast
wilden ze ook weten of verschillen in HPA activiteit zorgden voor verschillen in
Onder het bewind van Trump werden kinderen en ouders die de grens bij Mexico over wilden
steken van elkaar gescheiden. De kinderen werden de eerste drie dagen op het vliegveld
gehouden en gingen daarna naar child immigration shelters. Hierna werd besloten of de
kinderen terug gingen naar hun ouders, naar andere familie of naar pleeggezinnen. Er waren
echter ook ouders van 666 kinderen vermist. Door onderzoeken naar verwaarlozing konden
beslissingen gemaakt worden of het voor deze kinderen beter was om naar pleegzorg te gaan
of naar een instelling. Zijn er verschillen in uitkomsten voor kinderen in deze twee groepen?
Is de leeftijd van een kind nog belangrijk als het naar pleegzorg gaat? Wat weten we over de
effecten van vroege deprivatie?
Wereldwijd leven ongeveer 8 miljoen kinderen in instellingen en de meeste instellingen staan
in de niet-westerse wereld.
Geen enkele instelling is hetzelfde, dus er is ook niet één soort institutionele zorg. Er kan wel
gesproken worden over one size fits all, omdat er ook overeenkomsten zijn. Er is namelijk
vrijwel altijd een gelimiteerd budget en er zijn altijd meer kinderen per volwassene dan in
gewone gezinnen. Dit zorgt voor assembly line care, gelimiteerde individuele interacties met
volwassenen en wisselingen van verzorgers → weinig kans om een veilige gehechtheid op te
bouwen. Ook is de zorg niet geïndividualiseerd, denk hierbij aan eten en zorg. De zorg is wel
goed bedoeld, maar vanwege de gelimiteerde middelen niet optimaal → benign neglect.
Bepaalde ervaringen zijn nodig om te overleven, bijvoorbeeld dat een beetje stress nodig is
om een gezond immuunsysteem te ontwikkelen en dat stabiele gehechtheid nodig is voor een
normale ontwikkeling van onder andere sociaal emotioneel functioneren en geheugen.
Opvoeding in instellingen wordt ook wel structurele verwaarlozing genoemd omdat de
deprivatie plaatsvindt op drie niveaus: niet voldoen aan basisbehoeften, het tekort aan
stimulatie passend bij de ontwikkelingsfase en het tekort aan stabiele, consistente relaties met
volwassenen.
Hoe kunnen de effecten van deprivatie onderzocht worden bij mensen? Het is belangrijk om
in gedachten te houden dat de kinderen in instellingen niet allemaal hetzelfde zijn. Vaak
wordt dit wel gedacht door de orphan myth → kinderen in instellingen zijn wees. Dit is niet
zo: 54 tot 99% van de kinderen in instellingen hebben minimaal één levende ouder en met de
juiste ondersteuning kunnen deze kinderen weer bij hun ouders gaan wonen. De kinderen die
in instellingen opgroeien hebben families die niet voor ze kunnen zorgen of hebben ouders die
denken dat instellingen betere zorg kunnen bieden, bijvoorbeeld bij kinderen met een
handicap of HIV. De reden dat deze kinderen opgroeien in een instelling kunnen bijdragen
aan de uitkomsten en dus verschillen onderling.
Koss (2014) onderzocht de effecten van sociale deprivatie op de HPA-axis. Eerder onderzoek
heeft aangetoond dat early life stress zorgt voor chronische hoge levels cortisol, ook wel
bekend als hyperactiviteit. Na een tijd kan de HPA-axis echter vermoeid raken en minder
cortisol produceren, wat bekend staat als hypnoactiviteit. De onderzoekers van het onderzoek
wilden weten of dit ook gebeurde bij kinderen die in instellingen hadden gezeten. Daarnaast
wilden ze ook weten of verschillen in HPA activiteit zorgden voor verschillen in
