1
Scheikunde H11: Kunststoffen
11.1 Additiepolymerisatie
Kunststoffen zijn vrijwel altijd vaste stoffen. De moleculen waar kunststoffen uit bestaan zijn namelijk
heel groot, waardoor de vanderwaalskrachten tussen de moleculen sterk zijn en de stof een hoog
smelt- en kookpunt heeft.
Een monomeer is een klein molecuul, waaruit een groter ketenmolecuul of netwerkvormig molecuul
kan worden gevormd. Deze worden gekoppeld tot polymeren: heel grote moleculen, lange keten- of
netwerkvormige moleculen.
De naam van het polymeer is de naam van het monomeer met het woord poly ervoor. Bv: het
monomeer styreen wordt het polymeer polystyreen.
Synthetische polymeren zijn kunststoffen die door mensen geproduceerd zijn. Natuurlijke
polymeren zijn polymeren die in de natuur voorkomen, in je lichaam worden de meeste reacties
versneld door enzymen.
Het koppelen van de monomeren tot polymeren heet polymerisatie. Dat kan op twee manieren, via
een additiepolymerisatie of via een condensatiepolymerisatie.
Additiepolymerisatie: een polymerisatierectie waarbij een dubbele of drievoudige binding in de
monomeren wordt verbroken en er nieuwe bindingen tussen de monomeren worden gevormd.
- De reactie wordt gestart door een initiator. De initiator verbreekt de dubbele
binding van het eerste monomeer, waarna de keten wordt gevormd.
- Onder invloed van uv-straling breekt de binding tussen
de zuurstofatomen open. Elk zuurstofatoom neemt
daarbij één elektron van het gemeenschappelijk
elektronenpaar mee, we geven dat aan met een stip.
- De R – O° groepen reageren snel met andere stoffen.
Als zo’n groep met een etheenmolecuul reageert,
wordt de dubbele binding in het etheenmolecuul
verbroken. Hierbij blijft er een elektron over op het
rechter koolstofatoom.
- De reactie herhaalt zich met andere etheenmoleculen,
waardoor er een polymeerketen ontstaat die steeds
langer wordt
- Het gedeelte dat tussen haken staat noemen we de
repeterende eenheid. Omdat we niet altijd weten hoe vaak de repeterende
eenheid voorkomt in een polymeer, geven we het aan met de letter n .
- De polymerisatiereactie stop zodra een keten reageert met een andere R –
O° groep.
- Twee manieren hoe je de structuur van polyetheen verkort weergeeft. De
golfjes geven aan dat het molecuul nog verder doorloopt.
Additiepolymerisatieproces
Scheikunde H11: Kunststoffen
11.1 Additiepolymerisatie
Kunststoffen zijn vrijwel altijd vaste stoffen. De moleculen waar kunststoffen uit bestaan zijn namelijk
heel groot, waardoor de vanderwaalskrachten tussen de moleculen sterk zijn en de stof een hoog
smelt- en kookpunt heeft.
Een monomeer is een klein molecuul, waaruit een groter ketenmolecuul of netwerkvormig molecuul
kan worden gevormd. Deze worden gekoppeld tot polymeren: heel grote moleculen, lange keten- of
netwerkvormige moleculen.
De naam van het polymeer is de naam van het monomeer met het woord poly ervoor. Bv: het
monomeer styreen wordt het polymeer polystyreen.
Synthetische polymeren zijn kunststoffen die door mensen geproduceerd zijn. Natuurlijke
polymeren zijn polymeren die in de natuur voorkomen, in je lichaam worden de meeste reacties
versneld door enzymen.
Het koppelen van de monomeren tot polymeren heet polymerisatie. Dat kan op twee manieren, via
een additiepolymerisatie of via een condensatiepolymerisatie.
Additiepolymerisatie: een polymerisatierectie waarbij een dubbele of drievoudige binding in de
monomeren wordt verbroken en er nieuwe bindingen tussen de monomeren worden gevormd.
- De reactie wordt gestart door een initiator. De initiator verbreekt de dubbele
binding van het eerste monomeer, waarna de keten wordt gevormd.
- Onder invloed van uv-straling breekt de binding tussen
de zuurstofatomen open. Elk zuurstofatoom neemt
daarbij één elektron van het gemeenschappelijk
elektronenpaar mee, we geven dat aan met een stip.
- De R – O° groepen reageren snel met andere stoffen.
Als zo’n groep met een etheenmolecuul reageert,
wordt de dubbele binding in het etheenmolecuul
verbroken. Hierbij blijft er een elektron over op het
rechter koolstofatoom.
- De reactie herhaalt zich met andere etheenmoleculen,
waardoor er een polymeerketen ontstaat die steeds
langer wordt
- Het gedeelte dat tussen haken staat noemen we de
repeterende eenheid. Omdat we niet altijd weten hoe vaak de repeterende
eenheid voorkomt in een polymeer, geven we het aan met de letter n .
- De polymerisatiereactie stop zodra een keten reageert met een andere R –
O° groep.
- Twee manieren hoe je de structuur van polyetheen verkort weergeeft. De
golfjes geven aan dat het molecuul nog verder doorloopt.
Additiepolymerisatieproces
