Mensen klonen? Nee!
17/11/2016
Het BNN-programma Klonen: ‘wens of waanzin’ heeft de discussie over klonen weer
doen oplaaien. Een discussie waarin erg uiteenlopende argumenten van de grond
komen. Ook het klonen van mensen gaat steeds beter! Maar is dat wel
verantwoord?
Voordat we de verschillende argumenten over het klonen van mensen gaan bekijken, is het
belangrijk te weten wat klonen precies is.
Klonen is het reproduceren van een mens of dier. Bij het klonen wordt er een genetisch
identiek exemplaar gemaakt van de ouder. Voor het klonen van mensen zijn twee
manieren: reproductief en therapeutisch klonen. Bij reproductief klonen kun je
onderscheid maken tussen embryosplitsing en kerntransplantatie. Het klonen van mensen
gebeurt meestal door kerntransplantatie. Bij kerntransplantatie wordt de kern van een cel
geplaatst in een ‘ontkernde’ eicel. Deze nieuwe cel kan in de baarmoeder van een
draagmoeder theoretisch uitgroeien tot een kind.
Bij het therapeutisch klonen wordt er met een ander doel gekloneerd: het genezen van
ziekten. De kloon wordt op dezelfde manier gemaakt, maar hierbij wordt het weefsel
‘afgebroken’. Het weefsel groeit in een laboratorium uit tot (bijna) alle gewenste celtypen.
Deze manier van genezen gaat vaak goed, omdat het lichaam de nieuwe cellen niet
afstoot, doordat ze ‘lichaamseigen’ zijn .
De wetenschappelijke ontwikkelingen gaan langzaam, maar ze zijn er wel. Men komt
steeds dichter bij de oplossing op mensen te kunnen klonen. Het debat laait vaak op
wanneer er een nieuwe vooruitgang is en zwakt vervolgens weer af. Toch komen we steeds
dichter bij het eindresultaat: het moment dat men een mens kan klonen. Maar daar
moeten vragen bij gesteld worden, daar moet over na worden gedacht. Is het wel zo’n
goed plan om mensen te klonen? In dit artikel leggen wij uit dat dit géén goed idee is! Wij
vinden het niet ethisch verantwoord om mensen te klonen.
Het klonen van dieren geeft al veel problemen. De kans is daarom erg groot dat het bij
mensen ook nooit goed zal lukken, want dat is nog moeilijker en riskanter. “Bij het
klonen van dieren is bekend geworden dat de lengte van de telomeren een stuk korter
zijn bij de gekloonde dieren. Dit zijn de uiteinden van de chromosomen waar de genen
op liggen”, stelt dr. Marten Dooper, die ‘Dossier klonen’ schreef en een zeer
gewaardeerde wetenschapsjournalist is.
De meeste dieren waren ziek, hadden afwijkingen of waren zwaarder. Blijkbaar neemt
de nieuwe cel ook de afwijkingen en ziekten mee, waardoor het gekloonde dier in
dezelfde gezondheid en dezelfde leeftijd verkeert als het donordier.
Bij het klonen van mensen komen er nog meer problemen naar boven: er missen twee
eiwitten die voor een goede celdeling verantwoordelijk zijn. Zonder deze eiwitten
worden de chromosomen door elkaar getrokken en ontstaat er een ongelijk aantal
chromosomen, wat voor allerlei afwijkingen zorgt. Bioloog Tom Meulenbergs legt uit:
“Als het klonen zelf al technisch mogelijk zou zijn, heerst er grote onzekerheid over de
mogelijke gevolgen voor het kloonkind en de wensouders. Zullen kloonkinderen net als
Dolly kampen met vroegtijdige verouderingsverschijnselen? Zullen er net als bij
gekloonde dieren ernstige risico's bestaan op handicaps en misvormingen? Hoeveel
pogingen van eiceldonaties gaan vooraf aan een succesvolle creatie?” Te veel, volgens
ons. Iedere kloon die sterft is menselijk leven geweest.
17/11/2016
Het BNN-programma Klonen: ‘wens of waanzin’ heeft de discussie over klonen weer
doen oplaaien. Een discussie waarin erg uiteenlopende argumenten van de grond
komen. Ook het klonen van mensen gaat steeds beter! Maar is dat wel
verantwoord?
Voordat we de verschillende argumenten over het klonen van mensen gaan bekijken, is het
belangrijk te weten wat klonen precies is.
Klonen is het reproduceren van een mens of dier. Bij het klonen wordt er een genetisch
identiek exemplaar gemaakt van de ouder. Voor het klonen van mensen zijn twee
manieren: reproductief en therapeutisch klonen. Bij reproductief klonen kun je
onderscheid maken tussen embryosplitsing en kerntransplantatie. Het klonen van mensen
gebeurt meestal door kerntransplantatie. Bij kerntransplantatie wordt de kern van een cel
geplaatst in een ‘ontkernde’ eicel. Deze nieuwe cel kan in de baarmoeder van een
draagmoeder theoretisch uitgroeien tot een kind.
Bij het therapeutisch klonen wordt er met een ander doel gekloneerd: het genezen van
ziekten. De kloon wordt op dezelfde manier gemaakt, maar hierbij wordt het weefsel
‘afgebroken’. Het weefsel groeit in een laboratorium uit tot (bijna) alle gewenste celtypen.
Deze manier van genezen gaat vaak goed, omdat het lichaam de nieuwe cellen niet
afstoot, doordat ze ‘lichaamseigen’ zijn .
De wetenschappelijke ontwikkelingen gaan langzaam, maar ze zijn er wel. Men komt
steeds dichter bij de oplossing op mensen te kunnen klonen. Het debat laait vaak op
wanneer er een nieuwe vooruitgang is en zwakt vervolgens weer af. Toch komen we steeds
dichter bij het eindresultaat: het moment dat men een mens kan klonen. Maar daar
moeten vragen bij gesteld worden, daar moet over na worden gedacht. Is het wel zo’n
goed plan om mensen te klonen? In dit artikel leggen wij uit dat dit géén goed idee is! Wij
vinden het niet ethisch verantwoord om mensen te klonen.
Het klonen van dieren geeft al veel problemen. De kans is daarom erg groot dat het bij
mensen ook nooit goed zal lukken, want dat is nog moeilijker en riskanter. “Bij het
klonen van dieren is bekend geworden dat de lengte van de telomeren een stuk korter
zijn bij de gekloonde dieren. Dit zijn de uiteinden van de chromosomen waar de genen
op liggen”, stelt dr. Marten Dooper, die ‘Dossier klonen’ schreef en een zeer
gewaardeerde wetenschapsjournalist is.
De meeste dieren waren ziek, hadden afwijkingen of waren zwaarder. Blijkbaar neemt
de nieuwe cel ook de afwijkingen en ziekten mee, waardoor het gekloonde dier in
dezelfde gezondheid en dezelfde leeftijd verkeert als het donordier.
Bij het klonen van mensen komen er nog meer problemen naar boven: er missen twee
eiwitten die voor een goede celdeling verantwoordelijk zijn. Zonder deze eiwitten
worden de chromosomen door elkaar getrokken en ontstaat er een ongelijk aantal
chromosomen, wat voor allerlei afwijkingen zorgt. Bioloog Tom Meulenbergs legt uit:
“Als het klonen zelf al technisch mogelijk zou zijn, heerst er grote onzekerheid over de
mogelijke gevolgen voor het kloonkind en de wensouders. Zullen kloonkinderen net als
Dolly kampen met vroegtijdige verouderingsverschijnselen? Zullen er net als bij
gekloonde dieren ernstige risico's bestaan op handicaps en misvormingen? Hoeveel
pogingen van eiceldonaties gaan vooraf aan een succesvolle creatie?” Te veel, volgens
ons. Iedere kloon die sterft is menselijk leven geweest.
