ABSP2020_opdracht 1: Persoonlijke relaties
Vraag 1:
Putters (2014) bespreekt de veranderende verhouding tussen burger en overheid na de-
centralisatie en nieuwe wettelijke kaders in het licht van de participatiesamenleving.
Deze verandering kenmerkt zich deels door een groter beroep op de ‘civil society’: bur-
gers zouden meer publieke voorzieningen zelf moeten organiseren in plaats van steeds
een beroep doen op overheid of subsidie. De wens tot terugtreden van de overheid en de
realisatie daarvan in bestuurlijke arrangementen, roept dilemma’s en spanningen op.
Kies een van de vijf dilemma’s zoals genoemd door Putters. Leg uit wat hij met dit di-
lemma bedoelt, voor wie dit een dilemma is, en waar je dit dilemma moet plaatsen in het
bestuursmodel van de participatiesamenleving in figuur 5.1 op pagina 49. Illustreer dit
dilemma met een voorbeeld uit de media (krant, youtube, sociale media etc) en geef hier-
van de url zodat het nagezocht kan worden.
Eén van de vijf dilemma’s die Putters (2014) in zijn rapport benoemt is dat van maatwerk ver-
sus gelijke behandeling. Maatwerk is een belangrijk kenmerk van de participatiesamenleving.
Dit dilemma houdt in dat maatwerk leveren lastig is, aangezien iedereen gelijk is voor de wet.
Maatwerk gaat immers in tegen het principe van gelijke behandeling. Met andere woorden,
het wordt als onethisch gezien om gelijke gevallen ongelijk te behandelen.
Voor wie is dit een dilemma? Door de decentralisatie en differentiatie zijn het vooral
de gemeentelijke organisaties die met dit dilemma te maken hebben. Zij hebben immers een
sturende rol en dienen beleid zowel te ontwikkelen als uit te voeren. Gemeentelijke organisa-
ties dienen sociale voorzieningen af te stemmen op de behoeften van burgers, maar dit zou
ongelijkheid in de hand kunnen werken. Dit kan gebeuren binnen een enkele gemeente, maar
ook tussen gemeenten onderling. Wanneer er in gemeente X wel maatwerk wordt geleverd en
in gemeente Y niet, dan is er evengoed sprake van ongelijke behandeling (Putters, 2014).
Dit dilemma kan in het bestuursmodel van Putters (2014) geplaatst worden tussen de
gemeenten en burgers in. Het gemeentelijke beleid is immers gericht op de burgers en dient
om te gaan met onderlinge verschillen tussen deze burgers.
Een voorbeeld van dit dilemma is het artikel ‘Sabri (42) die zonder benen en arm op
vier hoog woont, krijgt alsnog eigen huis en scootmobiel’ uit het Algemeen Dagblad. Uit dit
artikel blijkt dat er sprake is van maatwerk voor een inwoner van een sociale huurflat in Den
Haag. Sabri, een invalide man zonder benen met maar één arm, woonde al jaren
1
Vraag 1:
Putters (2014) bespreekt de veranderende verhouding tussen burger en overheid na de-
centralisatie en nieuwe wettelijke kaders in het licht van de participatiesamenleving.
Deze verandering kenmerkt zich deels door een groter beroep op de ‘civil society’: bur-
gers zouden meer publieke voorzieningen zelf moeten organiseren in plaats van steeds
een beroep doen op overheid of subsidie. De wens tot terugtreden van de overheid en de
realisatie daarvan in bestuurlijke arrangementen, roept dilemma’s en spanningen op.
Kies een van de vijf dilemma’s zoals genoemd door Putters. Leg uit wat hij met dit di-
lemma bedoelt, voor wie dit een dilemma is, en waar je dit dilemma moet plaatsen in het
bestuursmodel van de participatiesamenleving in figuur 5.1 op pagina 49. Illustreer dit
dilemma met een voorbeeld uit de media (krant, youtube, sociale media etc) en geef hier-
van de url zodat het nagezocht kan worden.
Eén van de vijf dilemma’s die Putters (2014) in zijn rapport benoemt is dat van maatwerk ver-
sus gelijke behandeling. Maatwerk is een belangrijk kenmerk van de participatiesamenleving.
Dit dilemma houdt in dat maatwerk leveren lastig is, aangezien iedereen gelijk is voor de wet.
Maatwerk gaat immers in tegen het principe van gelijke behandeling. Met andere woorden,
het wordt als onethisch gezien om gelijke gevallen ongelijk te behandelen.
Voor wie is dit een dilemma? Door de decentralisatie en differentiatie zijn het vooral
de gemeentelijke organisaties die met dit dilemma te maken hebben. Zij hebben immers een
sturende rol en dienen beleid zowel te ontwikkelen als uit te voeren. Gemeentelijke organisa-
ties dienen sociale voorzieningen af te stemmen op de behoeften van burgers, maar dit zou
ongelijkheid in de hand kunnen werken. Dit kan gebeuren binnen een enkele gemeente, maar
ook tussen gemeenten onderling. Wanneer er in gemeente X wel maatwerk wordt geleverd en
in gemeente Y niet, dan is er evengoed sprake van ongelijke behandeling (Putters, 2014).
Dit dilemma kan in het bestuursmodel van Putters (2014) geplaatst worden tussen de
gemeenten en burgers in. Het gemeentelijke beleid is immers gericht op de burgers en dient
om te gaan met onderlinge verschillen tussen deze burgers.
Een voorbeeld van dit dilemma is het artikel ‘Sabri (42) die zonder benen en arm op
vier hoog woont, krijgt alsnog eigen huis en scootmobiel’ uit het Algemeen Dagblad. Uit dit
artikel blijkt dat er sprake is van maatwerk voor een inwoner van een sociale huurflat in Den
Haag. Sabri, een invalide man zonder benen met maar één arm, woonde al jaren
1
