SAMENVATTING LF1
Terminologie, cellen, weefsels, bloed, hart, ademhalingsstelsel, basis farmacologie
14 NOVEMBER 2019
JAAR 1 BLOK 1
Christelijk hogeschool Ede
,Intro. Anatomie fysiologie pathologie
1.2 Anatomie is de studie van de structuur en fysiologie is de studie van de functie
Anatomie (opensnijden): studie van inwendige en uitwendige structuren en de fysieke relaties tussen
lichaamsdelen.
Fysiologie: studie van de manier waarop levende organisme hun vitale functies verrichten.
Deze vakgebieden houden sterk verband met elkaar, fysiologische mechanismen kunnen vaak worden
verklaard op basis van achterliggende anatomie.
1.2.1 Anatomie
Macroscopische anatomie : Hier worden kenmerken onderzocht die met het blote oog zichtbaar zijn.
Manieren:
- Uitwendige anatomie: bestuderen van de algemene vorm en oppervlaktekenmerken
- Regionale anatomie: oppervlaktestructuren en inwendige structuren worden in een bepaald gebied
bestudeerd
Systemische anatomie: de structuur van belangrijke orgaanstelsels wordt bestudeerd
Op orgaanniveau overschrijden we de grens van de macroscopische anatomie.
Microscopische anatomie: hier worden structuren bestudeerd die niet zonder vergroting zichtbaar zijn.
De grenzen worden bepaald door de beperkingen van de gebruikte apparaten:
- Lichtmicroscoop: hiermee kunnen details van de celstructuur zichtbaar worden gemaakt
- Elektronenmicroscoop: kan afzonderlijke moleculen van enkele nanometers zichtbaar maken
Cytologie (celleer): bestudeerd de inwendige structuur van afzonderlijke cellen.
1.2.2. Fysiologie
Fysiologie (functie): studie van het functioneren van de anatomische structuren.
Celfysiologie: bestuderen van het functioneren van levende cellen.
Orgaanfysiologie: bestuderen van de fysiologie van bepaalde organen.
Systeemfysiologie: alle aspecten van het functioneren van specifieke orgaanstelsels
Pathofysiologie/pathologie: bestuderen van de effecten van aandoeningen op het functioneren van organen of
stelsels
Specialisaties: gericht op fysiologische relaties een interacties tussen verschillende cellen, organen,
orgaanstelsels in relatie tot bepaalde functies
1.4 Het menselijk lichaam bestaat uit 11 orgaanstelsels
1. De huid 2. Het beenderstelsel 3. Het spierstelsel 4. Het zenuwstelsel 5. Het endocriene stelsel 6. Het
cardiovasculaire stelsel 7. Het lymfestelsel 8. Het ademhalingsstelsel 9. Het spijsverteringsstelsel 10. Het
urinaire stelsel 11. Het voortplantingsstelsel
1.5 Homeostase is het streven naar intern evenwicht
Cellen, weefsels, organen, en orgaanstellen werken samen in een gezamenlijke omgeving. Veel uiteenlopende
fysiologische mechanisme werken samen om potentieel gevaarlijke veranderingen binnen het lichaam te
voorkomen.
‘Homeo (onverandelijk) stasis (stilstaand) ‘ Homeostase: het bestaan van een stabiel intern milieu.
Homeostatische regulering omvat een:
1. Receptor: is gevoelig voor veranderingen in de omgeving ofwel een prikkel
2. Een besturingscentrum/ intergratiecentrum: ontvangt informatie van de receptor en verwerkt dit.
3. Een effector: een cel of orgaan dat reageert op de signalen.
1.6.1 Negatieve terugkoppeling
Belangrijkste kenmerk: ongeacht of de prikkel bij de receptor toeneemt of afneemt, wekt een variatie buiten
de normale grenzen een automatische reactie op waardoor de situatie wordt gecorrigeerd.
, Lichaamstemperatuur te hoog : 2 effectoren: de gladde spieren in de vanden van de bloedvaten van de huid en
de zweetklieren: spierweefsel ontspant bloedvaten worden wijder. Zweetklieren gaan transpireren.
Lichaamstemperatuur te laag : naar de zelfde effectoren en naar de skeletspieren: bloedstroom en de
transpiratie neemt af, de opwarming wordt versterkt door trillen, hierin worden de skeletspieren willekeurig
samengetrokken
Normale grenzen : 36,7-37,2
Z: BLZ 4-8
Anatomische terminologie
1.7 Anatomische termen beschrijven gebieden van het lichaam, anatomische houdingen, richtingen en
lichaamsdelen
Rugligging: gesupineerd, Buikligging: geponeerd
1. mediaal : meer naar het midden Lateraal: Meer naar de buitenkant
2. ventraal/anterior : buikzijde dorsaal/posterior: rugzijde
3. craniaal: bovenkant caudaal: onderzijde
4. endo: binnenkant exo: buitenkant
ledematen:
5. proximaal: kant van je lichaam distaal: uiterste, verder van je lichaam
1. sagittale vlak: verdeelt ons in links en rechts
2. coronale/frontaal vlak: verdeelt ons in de voor en de achterkant
3. transversale vlak: verdeelt ons in de boven en onderkant
Terminologie, cellen, weefsels, bloed, hart, ademhalingsstelsel, basis farmacologie
14 NOVEMBER 2019
JAAR 1 BLOK 1
Christelijk hogeschool Ede
,Intro. Anatomie fysiologie pathologie
1.2 Anatomie is de studie van de structuur en fysiologie is de studie van de functie
Anatomie (opensnijden): studie van inwendige en uitwendige structuren en de fysieke relaties tussen
lichaamsdelen.
Fysiologie: studie van de manier waarop levende organisme hun vitale functies verrichten.
Deze vakgebieden houden sterk verband met elkaar, fysiologische mechanismen kunnen vaak worden
verklaard op basis van achterliggende anatomie.
1.2.1 Anatomie
Macroscopische anatomie : Hier worden kenmerken onderzocht die met het blote oog zichtbaar zijn.
Manieren:
- Uitwendige anatomie: bestuderen van de algemene vorm en oppervlaktekenmerken
- Regionale anatomie: oppervlaktestructuren en inwendige structuren worden in een bepaald gebied
bestudeerd
Systemische anatomie: de structuur van belangrijke orgaanstelsels wordt bestudeerd
Op orgaanniveau overschrijden we de grens van de macroscopische anatomie.
Microscopische anatomie: hier worden structuren bestudeerd die niet zonder vergroting zichtbaar zijn.
De grenzen worden bepaald door de beperkingen van de gebruikte apparaten:
- Lichtmicroscoop: hiermee kunnen details van de celstructuur zichtbaar worden gemaakt
- Elektronenmicroscoop: kan afzonderlijke moleculen van enkele nanometers zichtbaar maken
Cytologie (celleer): bestudeerd de inwendige structuur van afzonderlijke cellen.
1.2.2. Fysiologie
Fysiologie (functie): studie van het functioneren van de anatomische structuren.
Celfysiologie: bestuderen van het functioneren van levende cellen.
Orgaanfysiologie: bestuderen van de fysiologie van bepaalde organen.
Systeemfysiologie: alle aspecten van het functioneren van specifieke orgaanstelsels
Pathofysiologie/pathologie: bestuderen van de effecten van aandoeningen op het functioneren van organen of
stelsels
Specialisaties: gericht op fysiologische relaties een interacties tussen verschillende cellen, organen,
orgaanstelsels in relatie tot bepaalde functies
1.4 Het menselijk lichaam bestaat uit 11 orgaanstelsels
1. De huid 2. Het beenderstelsel 3. Het spierstelsel 4. Het zenuwstelsel 5. Het endocriene stelsel 6. Het
cardiovasculaire stelsel 7. Het lymfestelsel 8. Het ademhalingsstelsel 9. Het spijsverteringsstelsel 10. Het
urinaire stelsel 11. Het voortplantingsstelsel
1.5 Homeostase is het streven naar intern evenwicht
Cellen, weefsels, organen, en orgaanstellen werken samen in een gezamenlijke omgeving. Veel uiteenlopende
fysiologische mechanisme werken samen om potentieel gevaarlijke veranderingen binnen het lichaam te
voorkomen.
‘Homeo (onverandelijk) stasis (stilstaand) ‘ Homeostase: het bestaan van een stabiel intern milieu.
Homeostatische regulering omvat een:
1. Receptor: is gevoelig voor veranderingen in de omgeving ofwel een prikkel
2. Een besturingscentrum/ intergratiecentrum: ontvangt informatie van de receptor en verwerkt dit.
3. Een effector: een cel of orgaan dat reageert op de signalen.
1.6.1 Negatieve terugkoppeling
Belangrijkste kenmerk: ongeacht of de prikkel bij de receptor toeneemt of afneemt, wekt een variatie buiten
de normale grenzen een automatische reactie op waardoor de situatie wordt gecorrigeerd.
, Lichaamstemperatuur te hoog : 2 effectoren: de gladde spieren in de vanden van de bloedvaten van de huid en
de zweetklieren: spierweefsel ontspant bloedvaten worden wijder. Zweetklieren gaan transpireren.
Lichaamstemperatuur te laag : naar de zelfde effectoren en naar de skeletspieren: bloedstroom en de
transpiratie neemt af, de opwarming wordt versterkt door trillen, hierin worden de skeletspieren willekeurig
samengetrokken
Normale grenzen : 36,7-37,2
Z: BLZ 4-8
Anatomische terminologie
1.7 Anatomische termen beschrijven gebieden van het lichaam, anatomische houdingen, richtingen en
lichaamsdelen
Rugligging: gesupineerd, Buikligging: geponeerd
1. mediaal : meer naar het midden Lateraal: Meer naar de buitenkant
2. ventraal/anterior : buikzijde dorsaal/posterior: rugzijde
3. craniaal: bovenkant caudaal: onderzijde
4. endo: binnenkant exo: buitenkant
ledematen:
5. proximaal: kant van je lichaam distaal: uiterste, verder van je lichaam
1. sagittale vlak: verdeelt ons in links en rechts
2. coronale/frontaal vlak: verdeelt ons in de voor en de achterkant
3. transversale vlak: verdeelt ons in de boven en onderkant
