Scheikunde hoofdstuk 4
Scheikunde §4.1
Positieve en negatieve atomen trekken elkaar aan door hun tegengestelde lading, een
proces dat je aanduidt met elektrostatische krachten. Het gaat hierbij om sterke krachten,
daardoor ontstaat er tussen de ionen een sterke ionbinding. Er wordt een ionrooster
gevormd, waarin de positieve en negatieve ionen regelmatig zijn gerangschikt. De ionbinding
is over het algemeen een sterkere binding dan de vanderwaalsbinding en waterstofbrug →
smelt- en kookpunt meestal hoger dan van moleculaire stoffen.
Metaalatomen komen als positieve ionen voor in een zout.
De naam ontstaat door achter de naam het woord -ion te
plaatsen. Ionen die uit één atoomsoort bestaan noem je
enkelvoudige ionen. Sommige metalen hebben meer dan
één elektrovalentie. Deze twee ionsoorten moet je ook in
de naamgeving van elkaar onderscheiden. Daarom zet je Namen en formules van enkelvoudige positieve
achter de naam van de atoomsoort een Romeins cijfer dat ionen Binas tabel 40A
aangeeft om welke ionlading het gaat.
Niet-metalen kunnen zowel in moleculaire stoffen als in zouten voorkomen.
Niet-metalen hebben vrijwel altijd negatieve elektrovalenties. De naam van het
niet-metaalion ontstaat door achter de naam van het niet-metaal het Figuur 1 Namen en formules van
woord -ide te plaatsen. enkelvoudige negatieve ionen
Als in één ion twee of meer verschillende atoomsoorten
voorkomen, spreek je van een samengesteld ion. Er
bestaan zowel positieve als negatieve samengestelde
ionen. De atomen waaruit een samengesteld ion is
opgebouwd zijn via atoombindingen aan elkaar gekoppeld. Namen en formules van samengestelde ionen
Het samengesteld ion heeft één of meer elektronen
afgestaan of opgenomen en is daarom geladen.
Als je de namen van de ionen kent, is de systematische naam van een zout hieruit
gemakkelijk te herleiden. Positieve ion staat steeds voorop, gevolgd door de naam van het
negatieve ion.
De ionen in een zout zijn in een zodanige verhouding aanwezig dat de stof als geheel
elektrisch neutraal is. De formule van een zout geeft de verhouding aan waarin de ionen in
het zout aanwezig zijn. Een zoutformule noem je dan ook een verhoudingsformule. Als je
weet uit welke ionen een bepaald zout bestaat, kun je de verhoudingsformule van de
desbetreffende stof opstellen.
Een aantal zouten heeft naast de officiële, systematische naam ook nog een triviale naam.
Die worden in de dagelijkse praktijk veel gebruikt (Binas tabel 66A).
Scheikunde §4.2
Watermoleculen zijn dipoolmoleculen. Dat betekent dat waterstofatomen in de
watermoleculen een kleine positieve lading hebben en de zuurstofatomen een kleine
negatieve lading. Bij het oplossen ontstaan nieuwe bindingen tussen de ionen en de
watermoleculen. Omdat het gaat om een binding tussen een ion en dipoolmoleculen, heten
deze bindingen ion-dipoolbindingen. Het omringen van ionen door watermoleculen noem
je hydratatie. Ionen die zijn omhuld door een mantel van watermoleculen heten
gehydrateerde ionen.
Niet elk zout is even goed oplosbaar in water. Als de ionbindingen te sterk zijn, lukt het de
watermoleculen niet om ionen los te krijgen uit het rooster (Binas tabel 45A).
Scheikunde §4.1
Positieve en negatieve atomen trekken elkaar aan door hun tegengestelde lading, een
proces dat je aanduidt met elektrostatische krachten. Het gaat hierbij om sterke krachten,
daardoor ontstaat er tussen de ionen een sterke ionbinding. Er wordt een ionrooster
gevormd, waarin de positieve en negatieve ionen regelmatig zijn gerangschikt. De ionbinding
is over het algemeen een sterkere binding dan de vanderwaalsbinding en waterstofbrug →
smelt- en kookpunt meestal hoger dan van moleculaire stoffen.
Metaalatomen komen als positieve ionen voor in een zout.
De naam ontstaat door achter de naam het woord -ion te
plaatsen. Ionen die uit één atoomsoort bestaan noem je
enkelvoudige ionen. Sommige metalen hebben meer dan
één elektrovalentie. Deze twee ionsoorten moet je ook in
de naamgeving van elkaar onderscheiden. Daarom zet je Namen en formules van enkelvoudige positieve
achter de naam van de atoomsoort een Romeins cijfer dat ionen Binas tabel 40A
aangeeft om welke ionlading het gaat.
Niet-metalen kunnen zowel in moleculaire stoffen als in zouten voorkomen.
Niet-metalen hebben vrijwel altijd negatieve elektrovalenties. De naam van het
niet-metaalion ontstaat door achter de naam van het niet-metaal het Figuur 1 Namen en formules van
woord -ide te plaatsen. enkelvoudige negatieve ionen
Als in één ion twee of meer verschillende atoomsoorten
voorkomen, spreek je van een samengesteld ion. Er
bestaan zowel positieve als negatieve samengestelde
ionen. De atomen waaruit een samengesteld ion is
opgebouwd zijn via atoombindingen aan elkaar gekoppeld. Namen en formules van samengestelde ionen
Het samengesteld ion heeft één of meer elektronen
afgestaan of opgenomen en is daarom geladen.
Als je de namen van de ionen kent, is de systematische naam van een zout hieruit
gemakkelijk te herleiden. Positieve ion staat steeds voorop, gevolgd door de naam van het
negatieve ion.
De ionen in een zout zijn in een zodanige verhouding aanwezig dat de stof als geheel
elektrisch neutraal is. De formule van een zout geeft de verhouding aan waarin de ionen in
het zout aanwezig zijn. Een zoutformule noem je dan ook een verhoudingsformule. Als je
weet uit welke ionen een bepaald zout bestaat, kun je de verhoudingsformule van de
desbetreffende stof opstellen.
Een aantal zouten heeft naast de officiële, systematische naam ook nog een triviale naam.
Die worden in de dagelijkse praktijk veel gebruikt (Binas tabel 66A).
Scheikunde §4.2
Watermoleculen zijn dipoolmoleculen. Dat betekent dat waterstofatomen in de
watermoleculen een kleine positieve lading hebben en de zuurstofatomen een kleine
negatieve lading. Bij het oplossen ontstaan nieuwe bindingen tussen de ionen en de
watermoleculen. Omdat het gaat om een binding tussen een ion en dipoolmoleculen, heten
deze bindingen ion-dipoolbindingen. Het omringen van ionen door watermoleculen noem
je hydratatie. Ionen die zijn omhuld door een mantel van watermoleculen heten
gehydrateerde ionen.
Niet elk zout is even goed oplosbaar in water. Als de ionbindingen te sterk zijn, lukt het de
watermoleculen niet om ionen los te krijgen uit het rooster (Binas tabel 45A).
