Krijgt mevrouw Bromley de post?
Post voor mevrouw Bromley door Stefan Brijs is een oorlogsroman uit 2011.
Het is een aangrijpende roman over ouders en kinderen in tijden van oorlog.
Het verhaal gaat over moed en lafheid, hoop en vriendschap, gemis en
verlangen. Maar nu is de grote vraag is dit boek een aanrader ja of nee?
Augustus 1914. In London melden duizenden jongemannen zich aan om te
gaan vechten tegen de Duisters. Martin Bromley die zeventien en te jong is
voor het leger, probeert John patterson die twee jaar ouders is te overreden
samen in dienst te gaan, maar die wil zijn droom om te gaan studeren niet
opgeven. Uiteindelijk slaagt Martin er met een list in naar het front te
vertrekken en blijft John achter in een stad waar er veel druk staat op
dienstweigeraars.
Als eerste ga ik een stilistisch argument bespreken. ‘T Hart vindt het boek merkwaardige
plechtige taal hebben. Zoals Martin ‘verschijnt’ in de deuropening en hij ‘verkondigt’ dat het
oorlog was, hij roept of schreeuwt het niet. ‘T Hart vindt dat deze woordkeus de hele roman
kleurt en er iets ouderwets aan geeft, maar ook distantie creëert. Van Raemdonck vindt dat
het boek door de vele citaten uit de Britse en Duitse literatuur, de vele personages die zich in
het boek verschuilen voor het geweld van de oorlog en de gewiekste manier waarop John
Patterson de ondraaglijke werkelijkheid in allerlei brieven naar het thuisfront schrijft, het boek
een lang uitgesponnen liefdesverklaring aan de literatuur en de schone kunsten. Persoonlijk
vind ik de schrijfstijl van het boek heel fijn om te lezen. De stijl die Brijs heeft gekozen maakt
het zo dat het boek statig en stemmig voelt, deze stijl is uitmuntend voor het onderwerp van
dit boek.
Ten tweede ga ik een structureel argument bespreken. Van Raemdonck merkt op dat het
boek een structuur aan neemt van een tweeluik. Dit betekent dat het boek uit twee delen
bestaat. Volgens hem is het boek zo geschreven dat we in het eerste deel de
hoofdpersonage John Patterson leren kennen als een stugge jongeman. En in het tweede
deel dat we zijn avontuur beleven met Martin Bromley. Ik ben het eens met dit argument en
ik vind het persoonlijk heel fijn dat het boek een tweeluik structuur aanneemt, hierdoor las
het boek heel fijn en duidelijk voor mij. Muus vind aan het boek opvallen dat Brijs geen
omtrekkende bewegingen maakt. Voor hem was dit een opluchting omdat hij vind dat veel
soortgelijke grote, ambitieuze romans rustig beginnen. Een paar sfeertekeningen,
voorzichtige karakterschetsen en misschien een beetje dreiging, net genoeg om de lezer
wakker te houden. Hij vind dat Brijs daarentegen beter begint namelijk door met een
misvormde drieling in een ingedut dorp en een aankondiging van de komst van de duivel het
boek te beginnen. Door deze aanpak maakt het het boek ook voor mij zeer aantrekkelijk. Hij
pakt hier namelijk alle lezers gelijk mee en hierdoor wil je het boek gelijk doorlezen.
Post voor mevrouw Bromley door Stefan Brijs is een oorlogsroman uit 2011.
Het is een aangrijpende roman over ouders en kinderen in tijden van oorlog.
Het verhaal gaat over moed en lafheid, hoop en vriendschap, gemis en
verlangen. Maar nu is de grote vraag is dit boek een aanrader ja of nee?
Augustus 1914. In London melden duizenden jongemannen zich aan om te
gaan vechten tegen de Duisters. Martin Bromley die zeventien en te jong is
voor het leger, probeert John patterson die twee jaar ouders is te overreden
samen in dienst te gaan, maar die wil zijn droom om te gaan studeren niet
opgeven. Uiteindelijk slaagt Martin er met een list in naar het front te
vertrekken en blijft John achter in een stad waar er veel druk staat op
dienstweigeraars.
Als eerste ga ik een stilistisch argument bespreken. ‘T Hart vindt het boek merkwaardige
plechtige taal hebben. Zoals Martin ‘verschijnt’ in de deuropening en hij ‘verkondigt’ dat het
oorlog was, hij roept of schreeuwt het niet. ‘T Hart vindt dat deze woordkeus de hele roman
kleurt en er iets ouderwets aan geeft, maar ook distantie creëert. Van Raemdonck vindt dat
het boek door de vele citaten uit de Britse en Duitse literatuur, de vele personages die zich in
het boek verschuilen voor het geweld van de oorlog en de gewiekste manier waarop John
Patterson de ondraaglijke werkelijkheid in allerlei brieven naar het thuisfront schrijft, het boek
een lang uitgesponnen liefdesverklaring aan de literatuur en de schone kunsten. Persoonlijk
vind ik de schrijfstijl van het boek heel fijn om te lezen. De stijl die Brijs heeft gekozen maakt
het zo dat het boek statig en stemmig voelt, deze stijl is uitmuntend voor het onderwerp van
dit boek.
Ten tweede ga ik een structureel argument bespreken. Van Raemdonck merkt op dat het
boek een structuur aan neemt van een tweeluik. Dit betekent dat het boek uit twee delen
bestaat. Volgens hem is het boek zo geschreven dat we in het eerste deel de
hoofdpersonage John Patterson leren kennen als een stugge jongeman. En in het tweede
deel dat we zijn avontuur beleven met Martin Bromley. Ik ben het eens met dit argument en
ik vind het persoonlijk heel fijn dat het boek een tweeluik structuur aanneemt, hierdoor las
het boek heel fijn en duidelijk voor mij. Muus vind aan het boek opvallen dat Brijs geen
omtrekkende bewegingen maakt. Voor hem was dit een opluchting omdat hij vind dat veel
soortgelijke grote, ambitieuze romans rustig beginnen. Een paar sfeertekeningen,
voorzichtige karakterschetsen en misschien een beetje dreiging, net genoeg om de lezer
wakker te houden. Hij vind dat Brijs daarentegen beter begint namelijk door met een
misvormde drieling in een ingedut dorp en een aankondiging van de komst van de duivel het
boek te beginnen. Door deze aanpak maakt het het boek ook voor mij zeer aantrekkelijk. Hij
pakt hier namelijk alle lezers gelijk mee en hierdoor wil je het boek gelijk doorlezen.
