Alleingelassen Thomas Fuchs
Samenvatting:
John - alleen thuis
Hoe een 13-jarige jongen alleen voor zijn broers en zussen zorgt.
In april 2006 nam een twaalfjarige contact op met de Berlijnse jeugdzorg omdat hij vond dat
zijn levenssituatie hem te veel werd; Al negen maanden woont hij alleen met zijn drie
jongere broers en zussen in een appartement in Berlijn. De moeder trok in bij haar vriend. Ze
brengt de kinderen alleen af en toe geld. Tot zover het korte bericht in de krant.
Thomas Fuchs bracht dit verhaal tot leven in zijn roman "Leinlassen". De hoofdpersoon is de
13-jarige John, een slimme en ongelooflijk competente jongen voor zijn leeftijd. Het gezin -
zijn moeder en twee jongere broers en zussen - zijn vaak verhuisd, op de vlucht voor
schulden en andere moeilijkheden. De vaders van de kinderen zijn verdwenen en betalen
geen alimentatie. Nu durft de familie een nieuwe start te maken in een klein stadje. De
moeder vindt een baan in een tuincentrum en met zijn vieren kunnen ze zelfs verhuizen naar
een mooi nieuw appartement. John wil de kans grijpen om er nu alles aan te doen om “erbij
te horen”.
Iedereen die bekend staat als kind van een Hartz IV-ontvanger wordt snel weggespeeld door
leeftijdsgenoten, John heeft dit vaak meegemaakt en ervan geleerd. Hij weet nu wat hij
moet dragen, welke woorden hij moet gebruiken en welke niet cool zijn, welke muziek
populair is in de juiste kringen en welke voornamen de sociale klasse verraden. Hij laat zich
nu Jonathan noemen. Zijn moeder is echter niet zo bekwaam: John moet haar helpen met de
autoriteiten, en hij doet zijn best om niemand te laten ontdekken hoe arm ze werkelijk zijn.
Ze slagen er ook in om de burgerlijke façade lang te behouden. Net als in een
televisiedocumentaire plaatst de auteur de verhalen van de jongen altijd tegenover korte
beoordelingen van buitenstaanders zoals buren, leraren en klasgenoten. Dit verhoogt de
spanning, want de lezer weet minder dan deze ooggetuigen.
Het gaat een tijdje redelijk goed. Thomas Fuchs beschrijft heel precies de subtiele verschillen
die de ene sociale klasse van de andere scheiden. De moeder leert zelfs een aardige man
kennen met een hond en een condominium. Ze wordt verliefd op hem en wordt zwanger.
Nu stellen de kinderen zich een gelukkig samengesteld gezin voor en zijn blij met de
toevoeging. Maar op de een of andere manier spelen de volwassenen gewoon niet mee. De
nieuwe echtgenoot van de moeder zou graag vader willen worden, maar niet van vier
kinderen, die navenant duur en vermoeiend zijn. De moeder logeert steeds vaker bij haar
vriend en zegt uiteindelijk zelfs haar baan op en verhuist "voor de zomer" bij hem in een
klein tuinhuisje.
De kinderen blijven alleen in het appartement en genieten in eerste instantie van de vrijheid,
vooral John. De moeder houdt ook van de regeling. De kinderen kunnen het duidelijk zo
goed zonder hen. Maar dan is er geen geld, neemt de chaos in het appartement het over en
veroorzaken de kleine broertjes en zusjes problemen. John blijft zichzelf troosten met de
hoop dat het snel beter zal gaan. Zodra de baby is geboren, zal de moeder waarschijnlijk bij
hen terugkomen. De broers en zussen willen koste wat kost de burgerlijke façade behouden
Samenvatting:
John - alleen thuis
Hoe een 13-jarige jongen alleen voor zijn broers en zussen zorgt.
In april 2006 nam een twaalfjarige contact op met de Berlijnse jeugdzorg omdat hij vond dat
zijn levenssituatie hem te veel werd; Al negen maanden woont hij alleen met zijn drie
jongere broers en zussen in een appartement in Berlijn. De moeder trok in bij haar vriend. Ze
brengt de kinderen alleen af en toe geld. Tot zover het korte bericht in de krant.
Thomas Fuchs bracht dit verhaal tot leven in zijn roman "Leinlassen". De hoofdpersoon is de
13-jarige John, een slimme en ongelooflijk competente jongen voor zijn leeftijd. Het gezin -
zijn moeder en twee jongere broers en zussen - zijn vaak verhuisd, op de vlucht voor
schulden en andere moeilijkheden. De vaders van de kinderen zijn verdwenen en betalen
geen alimentatie. Nu durft de familie een nieuwe start te maken in een klein stadje. De
moeder vindt een baan in een tuincentrum en met zijn vieren kunnen ze zelfs verhuizen naar
een mooi nieuw appartement. John wil de kans grijpen om er nu alles aan te doen om “erbij
te horen”.
Iedereen die bekend staat als kind van een Hartz IV-ontvanger wordt snel weggespeeld door
leeftijdsgenoten, John heeft dit vaak meegemaakt en ervan geleerd. Hij weet nu wat hij
moet dragen, welke woorden hij moet gebruiken en welke niet cool zijn, welke muziek
populair is in de juiste kringen en welke voornamen de sociale klasse verraden. Hij laat zich
nu Jonathan noemen. Zijn moeder is echter niet zo bekwaam: John moet haar helpen met de
autoriteiten, en hij doet zijn best om niemand te laten ontdekken hoe arm ze werkelijk zijn.
Ze slagen er ook in om de burgerlijke façade lang te behouden. Net als in een
televisiedocumentaire plaatst de auteur de verhalen van de jongen altijd tegenover korte
beoordelingen van buitenstaanders zoals buren, leraren en klasgenoten. Dit verhoogt de
spanning, want de lezer weet minder dan deze ooggetuigen.
Het gaat een tijdje redelijk goed. Thomas Fuchs beschrijft heel precies de subtiele verschillen
die de ene sociale klasse van de andere scheiden. De moeder leert zelfs een aardige man
kennen met een hond en een condominium. Ze wordt verliefd op hem en wordt zwanger.
Nu stellen de kinderen zich een gelukkig samengesteld gezin voor en zijn blij met de
toevoeging. Maar op de een of andere manier spelen de volwassenen gewoon niet mee. De
nieuwe echtgenoot van de moeder zou graag vader willen worden, maar niet van vier
kinderen, die navenant duur en vermoeiend zijn. De moeder logeert steeds vaker bij haar
vriend en zegt uiteindelijk zelfs haar baan op en verhuist "voor de zomer" bij hem in een
klein tuinhuisje.
De kinderen blijven alleen in het appartement en genieten in eerste instantie van de vrijheid,
vooral John. De moeder houdt ook van de regeling. De kinderen kunnen het duidelijk zo
goed zonder hen. Maar dan is er geen geld, neemt de chaos in het appartement het over en
veroorzaken de kleine broertjes en zusjes problemen. John blijft zichzelf troosten met de
hoop dat het snel beter zal gaan. Zodra de baby is geboren, zal de moeder waarschijnlijk bij
hen terugkomen. De broers en zussen willen koste wat kost de burgerlijke façade behouden
