PARTIZAAN OP PAD
DOOR PIEN VAN DER HEIJDEN OP 11 JUNI 2021
‘De grote tak, bijna de hele kruin lag ineens onder de boom, zonder dat ik
gekraak hoorde.” Zo begint het boek Het Behouden Huis van Willem Frederik
Hermans, een Nederlandse man onder meer bekend als schrijver van poëzie,
romans, novellen, toneelstukken en scenario’s. Het behouden Huis is een novelle uit
1952 dat gaat over een gebeurtenis die zich afspeelde in de Tweede Wereldoorlog.
Ik ben persoonlijk altijd erg fan van verhalen en boeken over de Tweede
Wereldoorlog en ik had bij dit boek hoge verwachtingen. Dat bleek onterecht, dit
boek was behoorlijk slaapwekkend!
Het verhaal speelt zich af in 1944 tijdens de Tweede Wereldoorlog in Oost-
Europa. Een Nederlandse soldaat (de ik-persoon) die vecht voor de partizanen
wordt weggestuurd om de omgeving te gaan ontdekken. Hij komt aan bij een groot
huis in een verlate stad en tot zijn verbazing merkt hij dat er niemand aanwezig is. Hij
voelt zich er erg thuis en besluit er te gaan wonen. Na een tijdje trekt ook een groep
Duitse soldaten zich in in het huis. De ik-persoon legt uit dat hij de eigenaar van het
huis is en de Duitsers geloven hem. Om geloofwaardig over te komen doorzoekt de
ik-persoon het huis om precies te weten waar alles zit. Zo kan het geen argwaan
scheppen bij de Duitsers. Er blijkt alleen een deur te zijn die op slot zit, die hij maar
niet open kan krijgen. Op een dag staat er een vreemde man voor de deur, die de
originele bewoner van het huis blijkt te zijn. Uit angst om het huis af te moeten staan
schiet de ik-persoon hem dood. Later in het verhaal ligt er ook ineens een vreemde
vrouw in bad en is er ineens een oude man in de kamer die voorheen altijd op slot
zat. Wie zijn deze mensen en hoe gaat de ik-persoon hier mee om?
Om te beginnen is de thema van dit boek de Tweede Wereldoorlog en welk
effect dit had op mensen. Het verhaal in het boek speelt zich af aan het Oostfront in
Oost-Europa. Hier was alles net wat slechter geregeld dan op andere plaatsen; er
waren mega slechte faciliteiten voor soldaten, wat een rede was voor de
hoofdpersoon om naar huis te gaan. Hij settelt in het huis en doet zich voor als de
‘zoon des huizes’. ‘Heil Hitler,’ zei ik, ‘ik ben de zoon des huizes. Mijn ouders en twee
zusters zijn gevlucht. Waarschijnlijk zijn zij bij mijn oom in Breslau. U kunt dit huis als het
uwe beschouwen.’ Het thema oorlog vind ik normaal gesproken interessant, maar bij
dit boek was het een ander verhaal.
Het verhaal speelt zich dus af aan het Oostfront in Oost-Europa. Verder speelt
het verhaal zich grotendeels af in het huis. Het huis was op zichzelf niet groot, maar
de onderdelen ervan waren groot. Er was een zwarte voordeur. Door de
achterdeuren kun je het terras zien en een lange rechthoekige Franse tuin. Er was
een groot balkon over de hele breedte van de gevel. ‘Deze vertrekken,’ zei ik en
wees op de badkamer, de grote slaapkamer, de bibliotheek en de kamer die op
slot was, ‘dat zijn de kamers die ikzelf gebruik.’ De schrijver verteld veel over hoe het
huis eruitziet vanbinnen, waardoor je wel in het verhaal zit. Je snapt de omgeving. Er
is niet echt iets speciaals, behalve een deur die op slot zit. ‘ Eén kamer was op slot.’…
‘De deur forceren? Nee, tijdverspilling.’
DOOR PIEN VAN DER HEIJDEN OP 11 JUNI 2021
‘De grote tak, bijna de hele kruin lag ineens onder de boom, zonder dat ik
gekraak hoorde.” Zo begint het boek Het Behouden Huis van Willem Frederik
Hermans, een Nederlandse man onder meer bekend als schrijver van poëzie,
romans, novellen, toneelstukken en scenario’s. Het behouden Huis is een novelle uit
1952 dat gaat over een gebeurtenis die zich afspeelde in de Tweede Wereldoorlog.
Ik ben persoonlijk altijd erg fan van verhalen en boeken over de Tweede
Wereldoorlog en ik had bij dit boek hoge verwachtingen. Dat bleek onterecht, dit
boek was behoorlijk slaapwekkend!
Het verhaal speelt zich af in 1944 tijdens de Tweede Wereldoorlog in Oost-
Europa. Een Nederlandse soldaat (de ik-persoon) die vecht voor de partizanen
wordt weggestuurd om de omgeving te gaan ontdekken. Hij komt aan bij een groot
huis in een verlate stad en tot zijn verbazing merkt hij dat er niemand aanwezig is. Hij
voelt zich er erg thuis en besluit er te gaan wonen. Na een tijdje trekt ook een groep
Duitse soldaten zich in in het huis. De ik-persoon legt uit dat hij de eigenaar van het
huis is en de Duitsers geloven hem. Om geloofwaardig over te komen doorzoekt de
ik-persoon het huis om precies te weten waar alles zit. Zo kan het geen argwaan
scheppen bij de Duitsers. Er blijkt alleen een deur te zijn die op slot zit, die hij maar
niet open kan krijgen. Op een dag staat er een vreemde man voor de deur, die de
originele bewoner van het huis blijkt te zijn. Uit angst om het huis af te moeten staan
schiet de ik-persoon hem dood. Later in het verhaal ligt er ook ineens een vreemde
vrouw in bad en is er ineens een oude man in de kamer die voorheen altijd op slot
zat. Wie zijn deze mensen en hoe gaat de ik-persoon hier mee om?
Om te beginnen is de thema van dit boek de Tweede Wereldoorlog en welk
effect dit had op mensen. Het verhaal in het boek speelt zich af aan het Oostfront in
Oost-Europa. Hier was alles net wat slechter geregeld dan op andere plaatsen; er
waren mega slechte faciliteiten voor soldaten, wat een rede was voor de
hoofdpersoon om naar huis te gaan. Hij settelt in het huis en doet zich voor als de
‘zoon des huizes’. ‘Heil Hitler,’ zei ik, ‘ik ben de zoon des huizes. Mijn ouders en twee
zusters zijn gevlucht. Waarschijnlijk zijn zij bij mijn oom in Breslau. U kunt dit huis als het
uwe beschouwen.’ Het thema oorlog vind ik normaal gesproken interessant, maar bij
dit boek was het een ander verhaal.
Het verhaal speelt zich dus af aan het Oostfront in Oost-Europa. Verder speelt
het verhaal zich grotendeels af in het huis. Het huis was op zichzelf niet groot, maar
de onderdelen ervan waren groot. Er was een zwarte voordeur. Door de
achterdeuren kun je het terras zien en een lange rechthoekige Franse tuin. Er was
een groot balkon over de hele breedte van de gevel. ‘Deze vertrekken,’ zei ik en
wees op de badkamer, de grote slaapkamer, de bibliotheek en de kamer die op
slot was, ‘dat zijn de kamers die ikzelf gebruik.’ De schrijver verteld veel over hoe het
huis eruitziet vanbinnen, waardoor je wel in het verhaal zit. Je snapt de omgeving. Er
is niet echt iets speciaals, behalve een deur die op slot zit. ‘ Eén kamer was op slot.’…
‘De deur forceren? Nee, tijdverspilling.’
