Samenvatting
Paragraaf 1
Om alle producten te maken die wij gebruiken zijn grondstoffen nodig. Deze grondstoffen noemen
we natuurlijke hulpbronnen: producten uit de natuur die de mens gebruikt. Sommige zijn
hernieuwbaar zoals voedsel en hout, andere zijn eindig zoals goud en aardolie. Rijke landen, zoals de
Verenigde Staten hebben een grote ecologische voetafdruk. Dat is de hoeveelheid ruimte die je
gebruikt om te kunnen leven, in letterlijke zin is dat je huis. Maar er is ook ruimte nodig om de
spullen die je gebruikt te maken en om het voedsel dat je eet te produceren. Hoe groot je voetafdruk
is, hangt af van je leefstijl. Een Amerikaan heeft een enorme voetafdruk in vergelijking met een
gemiddelde Afrikaan. Dat komt door dat hij veel in een auto rijdt, op vakantie gaat, vlees eet en
allerlei apparatuur gebruikt. Niet iedere Nederlander heeft de zelfde leefstijl, maar gemiddeld is onze
voetafdruk 5 hectare per persoon. Daarmee overschrijden we de draagkracht van de aarde, want er
is maar 1,8 hectare beschikbaar voor iedere wereldburger. Sinds 1970 overschrijden we de
draagkracht al. Daar komt nog een probleem bij: de wereldbevolking groeit. Dat gaat niet in ieder
land snel. De bevolking in Japan groeit bijvoorbeeld nauwelijks. Maar een gezin in Tsjaad bestaat al
gauw uit 6 personen. Volgens de bevolkingsprognose van de Verenigde Staten zijn we rond het jaar
2100 met 11 miljard mensen op de aarde. Dat heeft natuurlijk invloed op de ruimte die er per
persoon beschikbaar is. In plaats van 1.8 hectare is er dan nog maar 1,1 hectare per persoon
beschikbaar is. Bovendien kunnen we verwachten dat de gemiddelde ecologische voetafdruk groter
wordt. Landen als China en India worden steeds welvarender, ze hebben ook nog eens heel veel
inwoners. Om deze problemen aan te pakken moeten we duurzaam met de aarde omgaan.
Duurzaam betekent dat we de natuurlijke hulpbronnen op aarde niet sneller gaan gebruiken dan dat
ze aangevuld worden.
, Paragraaf 2
Voor de productie van voedsel is ruimte nodig. Voor de productie van 1 kilo vlees is 50 tot 250m 2
nodig. De wereldbevolking groeit en eet steeds meer vlees. Om ruimte te maken voor weilanden en
akkers voor veevoer moeten andere dingen verdwijnen, tropisch regenwoud bijvoorbeeld. De ruimte
die nodig is om jouw voedsel te verbouwen, noem je voedselafdruk. De vraag naar vlees groeit,
zodoende wordt de voedselafdruk steeds groter. Om de groeiende wereldbevolking te kunnen
voeden, treedt er schaalvergroting op in de landbouw. Er zijn steeds minder landbouwbedrijven,
maar ze worden wel steeds groter. Er wordt ook geprobeerd om de opbrengsten per dier of per
hectare land zo groot mogelijk te maken. Dat heet intensivering. Daar zijn kennis en geld voor nodig.
Door de focus op een beperkt aantal gewassen en dieren, neemt de biodiversiteit op aarde af.
Planten en dieren die wij niet eten, worden niet gekweekt en worden verdrongen door de soorten
die wel in de landbouw voorkomen. De variatie van soorten planten en dieren noemen we
biodiversiteit. Als we willen zorgen dat we genoeg voedsel kunnen verbouwen, moeten we dat op
een duurzame manier doen. Dat betekent dat we moeten produceren zonder voor milieu-uitputting
te zorgen. Een uitgeput milieu heeft geen natuurlijke hulpbronnen meer waar de mens gebruik van
zou kunnen maken. Er zijn verschillende mogelijkheden om wel duurzaam met voedsel om te gaan.
1. Minder weggooien, we gooien per persoon 135 kilo voedsel per jaar weg.
2. Ruimte besparen door voedselfabrieken te bouwen.
3. De toepassing van biologisch landbouw waarin minder kunstmest en bestrijdingsmiddelen-gif
om insecten en plantziekten te bestrijden- gebruikt worden
4. Gewassen zo aanpassen dat ze beter tegen droogte en ziekten kunnen. Dit heet genetische
modificatie.
Paragraaf 1
Om alle producten te maken die wij gebruiken zijn grondstoffen nodig. Deze grondstoffen noemen
we natuurlijke hulpbronnen: producten uit de natuur die de mens gebruikt. Sommige zijn
hernieuwbaar zoals voedsel en hout, andere zijn eindig zoals goud en aardolie. Rijke landen, zoals de
Verenigde Staten hebben een grote ecologische voetafdruk. Dat is de hoeveelheid ruimte die je
gebruikt om te kunnen leven, in letterlijke zin is dat je huis. Maar er is ook ruimte nodig om de
spullen die je gebruikt te maken en om het voedsel dat je eet te produceren. Hoe groot je voetafdruk
is, hangt af van je leefstijl. Een Amerikaan heeft een enorme voetafdruk in vergelijking met een
gemiddelde Afrikaan. Dat komt door dat hij veel in een auto rijdt, op vakantie gaat, vlees eet en
allerlei apparatuur gebruikt. Niet iedere Nederlander heeft de zelfde leefstijl, maar gemiddeld is onze
voetafdruk 5 hectare per persoon. Daarmee overschrijden we de draagkracht van de aarde, want er
is maar 1,8 hectare beschikbaar voor iedere wereldburger. Sinds 1970 overschrijden we de
draagkracht al. Daar komt nog een probleem bij: de wereldbevolking groeit. Dat gaat niet in ieder
land snel. De bevolking in Japan groeit bijvoorbeeld nauwelijks. Maar een gezin in Tsjaad bestaat al
gauw uit 6 personen. Volgens de bevolkingsprognose van de Verenigde Staten zijn we rond het jaar
2100 met 11 miljard mensen op de aarde. Dat heeft natuurlijk invloed op de ruimte die er per
persoon beschikbaar is. In plaats van 1.8 hectare is er dan nog maar 1,1 hectare per persoon
beschikbaar is. Bovendien kunnen we verwachten dat de gemiddelde ecologische voetafdruk groter
wordt. Landen als China en India worden steeds welvarender, ze hebben ook nog eens heel veel
inwoners. Om deze problemen aan te pakken moeten we duurzaam met de aarde omgaan.
Duurzaam betekent dat we de natuurlijke hulpbronnen op aarde niet sneller gaan gebruiken dan dat
ze aangevuld worden.
, Paragraaf 2
Voor de productie van voedsel is ruimte nodig. Voor de productie van 1 kilo vlees is 50 tot 250m 2
nodig. De wereldbevolking groeit en eet steeds meer vlees. Om ruimte te maken voor weilanden en
akkers voor veevoer moeten andere dingen verdwijnen, tropisch regenwoud bijvoorbeeld. De ruimte
die nodig is om jouw voedsel te verbouwen, noem je voedselafdruk. De vraag naar vlees groeit,
zodoende wordt de voedselafdruk steeds groter. Om de groeiende wereldbevolking te kunnen
voeden, treedt er schaalvergroting op in de landbouw. Er zijn steeds minder landbouwbedrijven,
maar ze worden wel steeds groter. Er wordt ook geprobeerd om de opbrengsten per dier of per
hectare land zo groot mogelijk te maken. Dat heet intensivering. Daar zijn kennis en geld voor nodig.
Door de focus op een beperkt aantal gewassen en dieren, neemt de biodiversiteit op aarde af.
Planten en dieren die wij niet eten, worden niet gekweekt en worden verdrongen door de soorten
die wel in de landbouw voorkomen. De variatie van soorten planten en dieren noemen we
biodiversiteit. Als we willen zorgen dat we genoeg voedsel kunnen verbouwen, moeten we dat op
een duurzame manier doen. Dat betekent dat we moeten produceren zonder voor milieu-uitputting
te zorgen. Een uitgeput milieu heeft geen natuurlijke hulpbronnen meer waar de mens gebruik van
zou kunnen maken. Er zijn verschillende mogelijkheden om wel duurzaam met voedsel om te gaan.
1. Minder weggooien, we gooien per persoon 135 kilo voedsel per jaar weg.
2. Ruimte besparen door voedselfabrieken te bouwen.
3. De toepassing van biologisch landbouw waarin minder kunstmest en bestrijdingsmiddelen-gif
om insecten en plantziekten te bestrijden- gebruikt worden
4. Gewassen zo aanpassen dat ze beter tegen droogte en ziekten kunnen. Dit heet genetische
modificatie.
