HISTORISCHE CONTEXT CHINA (1842-2001)
Deelcontext 1: Einde van een regionale grootmacht (1842-1911)
Aan het begin van de 19e eeuw werd China nog steeds bestuurd zoals in de 15e
eeuw, een keizer stond aan het hoofd, met als afkomst Qing-dynastie. Deze keizer
werd geholpen door een enorme hoeveelheid ambtenaren, toetreding tot deze groep
ambtenaren was niet voor iedereen. Alleen rijke families hadden geld, om hun zonen
een studie te geven die nodig was voor een verplicht staatsexamen. Hiermee werd
men getoetst op kennis van confucianisme: een land kon alleen in harmonie
voorbestaan, wanneer iedereen in de samenleving zich aan zijn meerdere zou
onderwerpen. Deze hiërarchische structuur werd zo ook eeuwenlang geaccepteerd.
Maar vanaf de 18e eeuw kreeg China te kampen met ernstige problemen die de
macht aantastte, dit kwam onder andere door hongersnoden, dit kwam doordat de
bevolking was gegroeid, maar de landbouw niet. Deze onvrede werd versterkt door
corruptie van ambtenaren. Met veel moeite wist het leger van de Qingkeizers de
macht te onderdrukken, maar de meeste moeite hadden ze met de verdedigingen
van hun grenzen. Daar kwamen namelijk de Europese mogendheden.
Al sinds de 16e eeuw was er beperkte mate van overzeese handel tussen China en
Europa. De Europeanen hadden veel bewondering voor het cultureel ontwikkelde en
machtige China, terwijl de Qingkeizers hun beschouwde als barbaren, ze konden
niks leveren wat ze wouden en daarom beperkte ze de handel. Maar vanaf de 19e
eeuw kreeg ook China te maken met modern imperialisme. Door de industrialisatie
was Europa veel beter op technologisch gebied, waardoor ze zich niks meer aantrekt
van de handelsverboden, zo brachten de Britten opium het land binnen, een
verslavende drug. De keizer was hier woedend om en liet daarom in 1839 al het
opium vernietigen, dit leidde toen tot twee opiumoorlogen (1839-1860). China verloor
beide oorlogen, door achterstand op technologisch gebied en werd gedwongen
ongunstige verdragen te sluiten, hierdoor konden Groot-Brittannië en Frankrijk de
Chinese markt openbreken. Soms gingen ze zelfs dienst uitmaken in het land,
hoeven ze belasting of erger namen ze steden in bezit, zoals de Britten deden met
Hongkong. De keizerlijke overheid verloor zo steeds meer zeggenschap over
grondgebied en liep inkomsten mis. Dit wekte bij de Chinese bevolking veel woede
op, die richtte zich niet alleen steeds vaker op buitenlanders, maar ook op het
bestuur van de Qingkeizers zelf.
De voedingsbodem voor het uitbreken van verschillende politieke en religieuze
opstanden kwam doordat de ambtenaren niks wouden doen aan het
sociaaleconomisch probleem. (Door achterstand op Europa) bij deze opstanden
kwamen de sociale tegenstellingen tussen arme boeren en rijke, corrupte
ambtenaren tot uitbarsting, evenals etnische spanningen tussen het grootste volk in
China, de Han, en andere volken. De twee grote opstanden waren de de
Taipingopstand (1851-1864), grote delen van het midden, zuiden en oosten van
China werden in as gelegd. De leider van deze opstand beschouwde zich als de
broer van Jezus, hij was gestuurd door God, om er een einde aan te maken en de
Nianopstand (1853-1868), vooral in het Noorden van het land, kwam doordat
hongerlijdende boeren zich verenigde en grootschalige plundertochten begonnen, en
, omdat deze mensen in opstand kwamen voor sociale en politieke gerechtigheid,
zouden we hier emancipatiebewegingen kunnen zien.
Het lukte niet om een einde te maken aan het Qingregime, maar de roep om
modernisering werd luider. De belangrijkste hervormingsbeweging was de
zelfversterkingsbeweging. De aanhangers daarvan geloofde in het Qingregime, en
het kon alleen overleven door militair en bestuurlijk opzicht. De staatsexamens
werden afgeschaft, en er werd een grondwet opgesteld.
In 1899 kwamen grote groepen landloze boeren in opstand tegen de westerse
aanwezigheid in China. In een vlaag van nationalisme vielen ze christelijke
missionarissen aan, vernielde ze westerse bezittingen en blokkeerde ze buitenlandse
ambassades in Beijing. In 1900 werd de bokseropstand gesteund. Buitenlandse
mogendheden waren woedend en sloegen deze opstand hardhandig neer. Daarna
wisten zij hun militaire aanwezigheid te versterken en legde ze zware straffen op,
onder andere herstelbetalingen. Dit was een belangrijke oorzaak voor de
toenemende haar van de Chinese bevolking jegens het keizerlijke bestuur. Maar de
populariteit nam ook af doordat de hervormingspogingen van het hof mislukte. Dit
kwam doordat de overheid weinig financiële mogelijkheden had om alle
moderniseringen uit te voeren. Maar soms probeerde keizerlijke families het
regelmatig te vertragen. Heirdoor raakte veel mensen het vertrouwen kwijt, in het
keizerlijk bestuur. In deze situatie kon een kleinschalige opstand in 1911 uitmonden
tot een nationale revolutie, die een einde maakte aan het keizerlijke bestuur.
Deelcontext 2: Ontstaan van de Volksrepubliek China (1912-1949)
Toen in 1911 er een revolutie uitbrak, hoopte men dat het land eindelijk ging
moderniseren naar westers model. Een van deze mensen was Sun Yat-sen. Zijn
ideologie was gebaseerd op drie principes: Nationalisme, democratie en socialisme.
Met nationalisme werd bedoeld dat alle verschillende volken in China één werden en
zo tegen buitenlandse imperialistische mogendheden konden optreden. Met
democratie werd bedoeld dat de politieke macht bij het volk moest liggen en dat er
vrije verkiezingen moesten komen, maar ook een grondwet. Onder het socialisme
verstond hij het bestrijden van de ergste sociale misstanden. In 1912 werd de
Chinese republiek uit geroepen, met Sun als president. Helaas kwamen er geen
daadwerkelijke hervormingen doordat de machtsbeluste generaal Yuan Shikai de
uitslag van de verkiezingen niet accepteerde en begon de nationalisten te vervolgen.
Sun werd dus gedwongen om af te treden. Veel chinezen waren ontevreden over
Yuan, vooral toen hij na de Eerste Wereldoorlog akkoord ging met de aanspraken
van de Japanners op chinees grondgebied. Yuan verloor al zijn steun en het land viel
uit een, en werd geregeerd door plaatselijke militaire machtshebbers, die elkaar
bestreden.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog stonden de Chinezen aan de kant van de
geallieerden en ze hoopte dan ook, op deze manier hun stuk land terug te krijgen dat
aan Japan was toegezegd. Echter gebeurde dit niet tijdens de Vrede van Versailles,
dit leidde toen tot een protest op 4 mei 1919, ook wel de 4 meibeweging genoemd.
Zij waren van mening dat hun land moest moderniseren, maar ze hadden echter
geen vertrouwen meer in het Westen. Ze keken dus vooral naar Rusland voor steun,
waar op dat moment een tsaar aan het hoofd stond, maar na de Russische revolutie
in 1917, was daar een einde aangekomen en werd het een communistisch land.
Deelcontext 1: Einde van een regionale grootmacht (1842-1911)
Aan het begin van de 19e eeuw werd China nog steeds bestuurd zoals in de 15e
eeuw, een keizer stond aan het hoofd, met als afkomst Qing-dynastie. Deze keizer
werd geholpen door een enorme hoeveelheid ambtenaren, toetreding tot deze groep
ambtenaren was niet voor iedereen. Alleen rijke families hadden geld, om hun zonen
een studie te geven die nodig was voor een verplicht staatsexamen. Hiermee werd
men getoetst op kennis van confucianisme: een land kon alleen in harmonie
voorbestaan, wanneer iedereen in de samenleving zich aan zijn meerdere zou
onderwerpen. Deze hiërarchische structuur werd zo ook eeuwenlang geaccepteerd.
Maar vanaf de 18e eeuw kreeg China te kampen met ernstige problemen die de
macht aantastte, dit kwam onder andere door hongersnoden, dit kwam doordat de
bevolking was gegroeid, maar de landbouw niet. Deze onvrede werd versterkt door
corruptie van ambtenaren. Met veel moeite wist het leger van de Qingkeizers de
macht te onderdrukken, maar de meeste moeite hadden ze met de verdedigingen
van hun grenzen. Daar kwamen namelijk de Europese mogendheden.
Al sinds de 16e eeuw was er beperkte mate van overzeese handel tussen China en
Europa. De Europeanen hadden veel bewondering voor het cultureel ontwikkelde en
machtige China, terwijl de Qingkeizers hun beschouwde als barbaren, ze konden
niks leveren wat ze wouden en daarom beperkte ze de handel. Maar vanaf de 19e
eeuw kreeg ook China te maken met modern imperialisme. Door de industrialisatie
was Europa veel beter op technologisch gebied, waardoor ze zich niks meer aantrekt
van de handelsverboden, zo brachten de Britten opium het land binnen, een
verslavende drug. De keizer was hier woedend om en liet daarom in 1839 al het
opium vernietigen, dit leidde toen tot twee opiumoorlogen (1839-1860). China verloor
beide oorlogen, door achterstand op technologisch gebied en werd gedwongen
ongunstige verdragen te sluiten, hierdoor konden Groot-Brittannië en Frankrijk de
Chinese markt openbreken. Soms gingen ze zelfs dienst uitmaken in het land,
hoeven ze belasting of erger namen ze steden in bezit, zoals de Britten deden met
Hongkong. De keizerlijke overheid verloor zo steeds meer zeggenschap over
grondgebied en liep inkomsten mis. Dit wekte bij de Chinese bevolking veel woede
op, die richtte zich niet alleen steeds vaker op buitenlanders, maar ook op het
bestuur van de Qingkeizers zelf.
De voedingsbodem voor het uitbreken van verschillende politieke en religieuze
opstanden kwam doordat de ambtenaren niks wouden doen aan het
sociaaleconomisch probleem. (Door achterstand op Europa) bij deze opstanden
kwamen de sociale tegenstellingen tussen arme boeren en rijke, corrupte
ambtenaren tot uitbarsting, evenals etnische spanningen tussen het grootste volk in
China, de Han, en andere volken. De twee grote opstanden waren de de
Taipingopstand (1851-1864), grote delen van het midden, zuiden en oosten van
China werden in as gelegd. De leider van deze opstand beschouwde zich als de
broer van Jezus, hij was gestuurd door God, om er een einde aan te maken en de
Nianopstand (1853-1868), vooral in het Noorden van het land, kwam doordat
hongerlijdende boeren zich verenigde en grootschalige plundertochten begonnen, en
, omdat deze mensen in opstand kwamen voor sociale en politieke gerechtigheid,
zouden we hier emancipatiebewegingen kunnen zien.
Het lukte niet om een einde te maken aan het Qingregime, maar de roep om
modernisering werd luider. De belangrijkste hervormingsbeweging was de
zelfversterkingsbeweging. De aanhangers daarvan geloofde in het Qingregime, en
het kon alleen overleven door militair en bestuurlijk opzicht. De staatsexamens
werden afgeschaft, en er werd een grondwet opgesteld.
In 1899 kwamen grote groepen landloze boeren in opstand tegen de westerse
aanwezigheid in China. In een vlaag van nationalisme vielen ze christelijke
missionarissen aan, vernielde ze westerse bezittingen en blokkeerde ze buitenlandse
ambassades in Beijing. In 1900 werd de bokseropstand gesteund. Buitenlandse
mogendheden waren woedend en sloegen deze opstand hardhandig neer. Daarna
wisten zij hun militaire aanwezigheid te versterken en legde ze zware straffen op,
onder andere herstelbetalingen. Dit was een belangrijke oorzaak voor de
toenemende haar van de Chinese bevolking jegens het keizerlijke bestuur. Maar de
populariteit nam ook af doordat de hervormingspogingen van het hof mislukte. Dit
kwam doordat de overheid weinig financiële mogelijkheden had om alle
moderniseringen uit te voeren. Maar soms probeerde keizerlijke families het
regelmatig te vertragen. Heirdoor raakte veel mensen het vertrouwen kwijt, in het
keizerlijk bestuur. In deze situatie kon een kleinschalige opstand in 1911 uitmonden
tot een nationale revolutie, die een einde maakte aan het keizerlijke bestuur.
Deelcontext 2: Ontstaan van de Volksrepubliek China (1912-1949)
Toen in 1911 er een revolutie uitbrak, hoopte men dat het land eindelijk ging
moderniseren naar westers model. Een van deze mensen was Sun Yat-sen. Zijn
ideologie was gebaseerd op drie principes: Nationalisme, democratie en socialisme.
Met nationalisme werd bedoeld dat alle verschillende volken in China één werden en
zo tegen buitenlandse imperialistische mogendheden konden optreden. Met
democratie werd bedoeld dat de politieke macht bij het volk moest liggen en dat er
vrije verkiezingen moesten komen, maar ook een grondwet. Onder het socialisme
verstond hij het bestrijden van de ergste sociale misstanden. In 1912 werd de
Chinese republiek uit geroepen, met Sun als president. Helaas kwamen er geen
daadwerkelijke hervormingen doordat de machtsbeluste generaal Yuan Shikai de
uitslag van de verkiezingen niet accepteerde en begon de nationalisten te vervolgen.
Sun werd dus gedwongen om af te treden. Veel chinezen waren ontevreden over
Yuan, vooral toen hij na de Eerste Wereldoorlog akkoord ging met de aanspraken
van de Japanners op chinees grondgebied. Yuan verloor al zijn steun en het land viel
uit een, en werd geregeerd door plaatselijke militaire machtshebbers, die elkaar
bestreden.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog stonden de Chinezen aan de kant van de
geallieerden en ze hoopte dan ook, op deze manier hun stuk land terug te krijgen dat
aan Japan was toegezegd. Echter gebeurde dit niet tijdens de Vrede van Versailles,
dit leidde toen tot een protest op 4 mei 1919, ook wel de 4 meibeweging genoemd.
Zij waren van mening dat hun land moest moderniseren, maar ze hadden echter
geen vertrouwen meer in het Westen. Ze keken dus vooral naar Rusland voor steun,
waar op dat moment een tsaar aan het hoofd stond, maar na de Russische revolutie
in 1917, was daar een einde aangekomen en werd het een communistisch land.
