De knie
Blz 86 t/m 89
2.2 Bewegingen van de knie en hun omvang
Flexie en extensie zijn de voornaamste bewegingen van de knie.
De bewegingsomvang wordt bepaald vanuit de referentiestand.
Referentiestand= de stand, waarbij de as van het onderbeen in
het verlengde ligt van de as van het bovenbeen. (het linkerbeen
op het plaatje)
In deze referentiestand is de lengte van de onderste extremiteit
maximaal.
Extensie= ‘’de beweging waarbij de achterkant van het onderbeen van de
achterkant van het bovenbeen afgevoerd wordt’’
Het is mogelijk om passief een extensiebeweging van 5 a 10 graden te
verkrijgen vanuit de referentiestand (zie plaatje)
Dit wordt ten onrechte hyperextensie genoemd. Bij sommige personen
kan deze hyperextensie veel groter zijn dan normaal, wat aanleiding kan
geven tot genu recurvatum (knieën buigen de verkeerde kant op).
Actieve extensie komt zelden voorbij de referentiestand (derde plaatje).
Het strekken van de knie gaat gemakkelijkt indien de heup eerst geretroflecteerd wordt. De
effectiviteit van de rectus femoris neemt dan toe (tweede plaatje(lopen) rechterbeen).
Relatieve extensie is de beweging waarbij de knie gestrekt wordt vanuit iedere flexiestand
(tweede plaatje, linkerbeen). Deze beweging vindt normaal bij het gaan plaats, als het
,zwaaibeen naar voren gaat (van buigen naar strekken, flexie naar extensie), voordat het de
grond raakt.
Flexie = de beweging waarbij de achterkant van het onderbeen naar de achterkant van het
bovenbeen toe gebracht wordt.
Zuivere flexie vindt plaats vanuit de referentiestand (squat). Relatieve flexie vanuit iedere
flexiestand.
De bewegingsomvang van flexie van de knie hangt af van de stand van de heup en van de
bewegingsvorm.
Actieve flexie (buigen) is mogelijk tot 140 graden bij een geanteflecteerde heup (naar voor)
en tot 120 graden bij een geretorflecteerde heup.
Dit verschil is er omdat de ischiocrurale groep bij een geretroflecteerde heup minder
efficiënt werken.
Door middel van naveren kan bij een geretroflecteerde heup de knie meer dan 120 graden
buigen.
Passieve flexie van de knie is mogelijk tot 160 graden waarbij de hiel het bekken raakt.
, Dit is een zeer belangrijke test voor de mate van knieflexie. Om de bewegingomvang van
passieve flexie van de knie te bepalen, kan men de afstand meten tussen de hiel en het
bekken.
Normaal wordt de flexie beperkt indien de weke delen van de kuit en de dij elkaar raken.
Pathologisch wordt passieve flexie beperkt door contracturen van het strekapparaat,
voornamelijk de m.quadriceps femoris, of van de banden.
Rotatie van het onderbeen om zijn longitudinale as kan alleen plaatsvinden bij een gebogen
knie.
Om de actieve rotatie te meten, dient de knie 90 graden gebogen te zijn, terwijl de persoon
op een tafel zit met de benen hangend over de rand. Door de knie te buigen wordt de rotatie
van de heup uitgeschakeld. In de referentiestand zijn de tenen iets naar lateraal gericht.
Endorotatie= tenen naar mediaal. Speelt een belangrijke rol bij de adductiebeweging van de
voet.
Exorotatie = tenen naar lateraal. Speelt een belangrijke rol bij de abductiebeweging van de voet.
Er is 40 graden exorotatie mogelijk en 30 graden endorotatie. Deze bewegingsomvang varieert met
de mate van flexie. Volgens Fick is er nog steeds 32 graden exorotatie mogelijk als de knie 30 graden
gebogen is en als ghij 90 graden gebogen is kan hij 42 graden exoroteren.
Passieve rotatie meten: op de buik liggen en knieën 90 graden gebogen. De onderzoeker
pakt de voet met beide handen vast en laat de tenen naar lateraal en naar mediaal draaien.
Zoals te verwachten is de passieve rotatieomvang groter dan de actieve.
Actieve rotatie Passieve rotatie
Blz 86 t/m 89
2.2 Bewegingen van de knie en hun omvang
Flexie en extensie zijn de voornaamste bewegingen van de knie.
De bewegingsomvang wordt bepaald vanuit de referentiestand.
Referentiestand= de stand, waarbij de as van het onderbeen in
het verlengde ligt van de as van het bovenbeen. (het linkerbeen
op het plaatje)
In deze referentiestand is de lengte van de onderste extremiteit
maximaal.
Extensie= ‘’de beweging waarbij de achterkant van het onderbeen van de
achterkant van het bovenbeen afgevoerd wordt’’
Het is mogelijk om passief een extensiebeweging van 5 a 10 graden te
verkrijgen vanuit de referentiestand (zie plaatje)
Dit wordt ten onrechte hyperextensie genoemd. Bij sommige personen
kan deze hyperextensie veel groter zijn dan normaal, wat aanleiding kan
geven tot genu recurvatum (knieën buigen de verkeerde kant op).
Actieve extensie komt zelden voorbij de referentiestand (derde plaatje).
Het strekken van de knie gaat gemakkelijkt indien de heup eerst geretroflecteerd wordt. De
effectiviteit van de rectus femoris neemt dan toe (tweede plaatje(lopen) rechterbeen).
Relatieve extensie is de beweging waarbij de knie gestrekt wordt vanuit iedere flexiestand
(tweede plaatje, linkerbeen). Deze beweging vindt normaal bij het gaan plaats, als het
,zwaaibeen naar voren gaat (van buigen naar strekken, flexie naar extensie), voordat het de
grond raakt.
Flexie = de beweging waarbij de achterkant van het onderbeen naar de achterkant van het
bovenbeen toe gebracht wordt.
Zuivere flexie vindt plaats vanuit de referentiestand (squat). Relatieve flexie vanuit iedere
flexiestand.
De bewegingsomvang van flexie van de knie hangt af van de stand van de heup en van de
bewegingsvorm.
Actieve flexie (buigen) is mogelijk tot 140 graden bij een geanteflecteerde heup (naar voor)
en tot 120 graden bij een geretorflecteerde heup.
Dit verschil is er omdat de ischiocrurale groep bij een geretroflecteerde heup minder
efficiënt werken.
Door middel van naveren kan bij een geretroflecteerde heup de knie meer dan 120 graden
buigen.
Passieve flexie van de knie is mogelijk tot 160 graden waarbij de hiel het bekken raakt.
, Dit is een zeer belangrijke test voor de mate van knieflexie. Om de bewegingomvang van
passieve flexie van de knie te bepalen, kan men de afstand meten tussen de hiel en het
bekken.
Normaal wordt de flexie beperkt indien de weke delen van de kuit en de dij elkaar raken.
Pathologisch wordt passieve flexie beperkt door contracturen van het strekapparaat,
voornamelijk de m.quadriceps femoris, of van de banden.
Rotatie van het onderbeen om zijn longitudinale as kan alleen plaatsvinden bij een gebogen
knie.
Om de actieve rotatie te meten, dient de knie 90 graden gebogen te zijn, terwijl de persoon
op een tafel zit met de benen hangend over de rand. Door de knie te buigen wordt de rotatie
van de heup uitgeschakeld. In de referentiestand zijn de tenen iets naar lateraal gericht.
Endorotatie= tenen naar mediaal. Speelt een belangrijke rol bij de adductiebeweging van de
voet.
Exorotatie = tenen naar lateraal. Speelt een belangrijke rol bij de abductiebeweging van de voet.
Er is 40 graden exorotatie mogelijk en 30 graden endorotatie. Deze bewegingsomvang varieert met
de mate van flexie. Volgens Fick is er nog steeds 32 graden exorotatie mogelijk als de knie 30 graden
gebogen is en als ghij 90 graden gebogen is kan hij 42 graden exoroteren.
Passieve rotatie meten: op de buik liggen en knieën 90 graden gebogen. De onderzoeker
pakt de voet met beide handen vast en laat de tenen naar lateraal en naar mediaal draaien.
Zoals te verwachten is de passieve rotatieomvang groter dan de actieve.
Actieve rotatie Passieve rotatie
