Hoofdstuk 1 – De basis begrippen kracht en snelheid.
Een model is een vereenvoudiging van de werkelijkheid. Al die modellen zijn vereenvoudigd, om de
trainingen die wij maken over de hele wereld een beetje gelijk te hebben (alles 3x 15). Hieruit is een
trapsgewijs (piramide model) gemaakt. Als je op 70% wilt trainen zijn er een x aantal herhalingen
nodig met een x aantal gewicht. Dat is een wetmatigheid die ooit verzonnen is terwijl dat met ons
natuurlijk bewegen niet klopt. Er is een verschil tussen bewegingen op snelheid of langzaam
uitvoeren.
Bij overeind komen gaan zitten gebruik je:
Langzaam: m. transversus abdominis (rechte buikspieren) & m. multifidi (corrigerende spiertjes in de
rug)
Op snelheid: m. obliques externus abdominis (schuine buikspieren) & m. rectus spinae (lange kabel
over je rug)
Kracht en coördinatie kan je eigenlijk niet los van elkaar zien. Lenigheid daarin eigenlijk ook niet.
1.1 zelf nalezen!
Wij als organisme werken centraal, we werken van binnenuit. Boven in je hoofd gebeurt wat en
daarvan denken wij die stuurt ten alle tijden alle processen aan in ons lijf. Dit is niet het geval.
Tegenwoordig weten we dat we als organisme decentraal werken. Dit houdt in dat het hele
complexe systeem dat wij zijn. Wordt niet alleen maar aangestuurd door het brein. Daarin tegen zijn
er processen die volledig automatisch gebeuren. Daarnaast zijn dingen soms veels te snel om te
registeren.
We hebben ruis/chaos nodig om nieuwe activiteiten te kunnen gaan
leren, om tot zelforganisatie te komen. Zie afbeelding. De bovenste
afbeelding is hoe wij dachten te werken. Als de input groen is, is de
output groen ect. In de onderste afbeelding zie je wanneer er eenmaal
iets van ruis inkomt, al is het een kleine verandering kan dit uiteindelijk
een heel grote vlek worden. Dus een kleine verandering in training of je
leven kan zorgen voor een grote gevolgen.
Je kunt aan iedereen hetzelfde vertellen, maar iedereen leert op een
andere manier. Dit is ook waarom de ene maar 3 trainingen nodig heeft
en de ander 8.
Je gaat dus nooit van A naar Z in een rechte lijn. Iedereen leert anders.
Dat is de complexiteit van het biologische systeem. Bernstein is de grondlegger van de dynamische
systeemtheorie (70 jaar oud). Deze theorie wilt niets anders zeggen dat als ik 10.000 keer op een
spijker sla, dat elke beweging naar die spijker toe elke keer anders wordt uitgevoerd. Dat is de basis
van opnieuw leren bewegen. Elke keer dat jij beweegt zal er een minimale variatie in jou
bewegingsuitslag zijn.
De 2 begrippen bij de complexe systemen (complexe biologische systemen)
- Non lineair
- Fase overgang
Er treden bij een non lineair systeem niet alleen maar geleidelijke overgangen op, maar ook
plotselinge en abrupte. Deze wisselingen/verspringen tijdens zo een systeem noemen we een
faseovergang.
, Een faseovergang treedt op als een organisatie van een fysiologische of een coördinatief systeem zijn
stabiliteit verliest. Je ziet dit duidelijk in de overgang van lopen naar rennen. Bij lopen zie je dat
wanneer de benen bij elkaar zijn het zwaartepunt hoog ligt. Daar tegenover zie je dat wanneer de
benen naast elkaar zijn bij rennen het zwaartepunt lager ligt.
Faseovergang: van stabiel, naar instabiel en weer naar stabiel.
De mechanismen die voor de faseovergangen in complexe biologische systemenverantwoordelijk
zijn, hebben 2 belangrijke kenmerken:
- Kleine oorzaken kunnen grote gevolgen hebben
Er is weinig relatie tussen de grote van een factor die invloed uitoefent en de grote van de
faseovergang die in deze factor kan ontstaan.
- De fasen komen zelforganiserend tot stand
Laat zich niet door 1 centraal punt aansturen. Het gaat via allemaal verschillende systemen.
Acties komen tot stand door samenwerking van neuronen.
Besturing van functionele bewegingen moet aan 2 criteria voldoen:
- De besturing moet effectief zijn
- De besturing moet zo weinig mogelijk incidenteel (=iets gebeurt niet vaak) zijn en dus geschikt zijn
voor het oplossen van meerdere beweegproblemen.
Voorbeeld: Bij surfen weet je nooit hoe de golf zich gaat bewegen of wat voor onverwachte
bewegingen je krijgt vanuit die golf. Het lichaam zorgt er uit zichzelf voor dat het zich aanpast en dat
het ook effectief is wat je doet. Dit zie je ook terug bij veel andere sporten waarbij je nooit weet wat
de tegenstander gaat doen.
Bewegen moet plastisch en niet lineair worden vormgegeven.
Het leren toepassen van telkens anderen variaties op een thema, zodat een bewegingsplan ontstaat
dat bestand is tegen allerlei verstoringen uit de omgeving.
Je kunt niet van iets niet kunnen naar wedstrijd fit gaan. Je heb allemaal verschillende factoren die
ervoor zorgen dat jij zo optimaal fit bent en voorbereid fit bent dat dit niet in 1 rechte lijn verloopt.
Je moet dus non lineair
leren en zoveel mogelijk variatie aanbieden. Je moet je constant aanpassen. Er worden steeds kleine
triggertjes gegeven op het aanpassingsvermogen.
Een model is een vereenvoudiging van de werkelijkheid. Al die modellen zijn vereenvoudigd, om de
trainingen die wij maken over de hele wereld een beetje gelijk te hebben (alles 3x 15). Hieruit is een
trapsgewijs (piramide model) gemaakt. Als je op 70% wilt trainen zijn er een x aantal herhalingen
nodig met een x aantal gewicht. Dat is een wetmatigheid die ooit verzonnen is terwijl dat met ons
natuurlijk bewegen niet klopt. Er is een verschil tussen bewegingen op snelheid of langzaam
uitvoeren.
Bij overeind komen gaan zitten gebruik je:
Langzaam: m. transversus abdominis (rechte buikspieren) & m. multifidi (corrigerende spiertjes in de
rug)
Op snelheid: m. obliques externus abdominis (schuine buikspieren) & m. rectus spinae (lange kabel
over je rug)
Kracht en coördinatie kan je eigenlijk niet los van elkaar zien. Lenigheid daarin eigenlijk ook niet.
1.1 zelf nalezen!
Wij als organisme werken centraal, we werken van binnenuit. Boven in je hoofd gebeurt wat en
daarvan denken wij die stuurt ten alle tijden alle processen aan in ons lijf. Dit is niet het geval.
Tegenwoordig weten we dat we als organisme decentraal werken. Dit houdt in dat het hele
complexe systeem dat wij zijn. Wordt niet alleen maar aangestuurd door het brein. Daarin tegen zijn
er processen die volledig automatisch gebeuren. Daarnaast zijn dingen soms veels te snel om te
registeren.
We hebben ruis/chaos nodig om nieuwe activiteiten te kunnen gaan
leren, om tot zelforganisatie te komen. Zie afbeelding. De bovenste
afbeelding is hoe wij dachten te werken. Als de input groen is, is de
output groen ect. In de onderste afbeelding zie je wanneer er eenmaal
iets van ruis inkomt, al is het een kleine verandering kan dit uiteindelijk
een heel grote vlek worden. Dus een kleine verandering in training of je
leven kan zorgen voor een grote gevolgen.
Je kunt aan iedereen hetzelfde vertellen, maar iedereen leert op een
andere manier. Dit is ook waarom de ene maar 3 trainingen nodig heeft
en de ander 8.
Je gaat dus nooit van A naar Z in een rechte lijn. Iedereen leert anders.
Dat is de complexiteit van het biologische systeem. Bernstein is de grondlegger van de dynamische
systeemtheorie (70 jaar oud). Deze theorie wilt niets anders zeggen dat als ik 10.000 keer op een
spijker sla, dat elke beweging naar die spijker toe elke keer anders wordt uitgevoerd. Dat is de basis
van opnieuw leren bewegen. Elke keer dat jij beweegt zal er een minimale variatie in jou
bewegingsuitslag zijn.
De 2 begrippen bij de complexe systemen (complexe biologische systemen)
- Non lineair
- Fase overgang
Er treden bij een non lineair systeem niet alleen maar geleidelijke overgangen op, maar ook
plotselinge en abrupte. Deze wisselingen/verspringen tijdens zo een systeem noemen we een
faseovergang.
, Een faseovergang treedt op als een organisatie van een fysiologische of een coördinatief systeem zijn
stabiliteit verliest. Je ziet dit duidelijk in de overgang van lopen naar rennen. Bij lopen zie je dat
wanneer de benen bij elkaar zijn het zwaartepunt hoog ligt. Daar tegenover zie je dat wanneer de
benen naast elkaar zijn bij rennen het zwaartepunt lager ligt.
Faseovergang: van stabiel, naar instabiel en weer naar stabiel.
De mechanismen die voor de faseovergangen in complexe biologische systemenverantwoordelijk
zijn, hebben 2 belangrijke kenmerken:
- Kleine oorzaken kunnen grote gevolgen hebben
Er is weinig relatie tussen de grote van een factor die invloed uitoefent en de grote van de
faseovergang die in deze factor kan ontstaan.
- De fasen komen zelforganiserend tot stand
Laat zich niet door 1 centraal punt aansturen. Het gaat via allemaal verschillende systemen.
Acties komen tot stand door samenwerking van neuronen.
Besturing van functionele bewegingen moet aan 2 criteria voldoen:
- De besturing moet effectief zijn
- De besturing moet zo weinig mogelijk incidenteel (=iets gebeurt niet vaak) zijn en dus geschikt zijn
voor het oplossen van meerdere beweegproblemen.
Voorbeeld: Bij surfen weet je nooit hoe de golf zich gaat bewegen of wat voor onverwachte
bewegingen je krijgt vanuit die golf. Het lichaam zorgt er uit zichzelf voor dat het zich aanpast en dat
het ook effectief is wat je doet. Dit zie je ook terug bij veel andere sporten waarbij je nooit weet wat
de tegenstander gaat doen.
Bewegen moet plastisch en niet lineair worden vormgegeven.
Het leren toepassen van telkens anderen variaties op een thema, zodat een bewegingsplan ontstaat
dat bestand is tegen allerlei verstoringen uit de omgeving.
Je kunt niet van iets niet kunnen naar wedstrijd fit gaan. Je heb allemaal verschillende factoren die
ervoor zorgen dat jij zo optimaal fit bent en voorbereid fit bent dat dit niet in 1 rechte lijn verloopt.
Je moet dus non lineair
leren en zoveel mogelijk variatie aanbieden. Je moet je constant aanpassen. Er worden steeds kleine
triggertjes gegeven op het aanpassingsvermogen.
