Aantekeningen Behandelen Periode 1
Document mobiliseren & stabiliseren (VH1,2,3)
Mobiliseren
Bindweefsel in ons lichaam is enerzijds bedoeld om weefsels met elkaar te verbinden, maar
ook om mobiliteit ertussen mogelijk te maken.
Om aan beide eisen te kunnen voldoen zijn er verschillende verschijningsvormen
- Dicht collageen bindweefsel – Bestaat veelal uit trekvast collageen type 1 (bedoeld om
trekbelasting op te nemen, pezen en ligamenten)
- Losmazig bindweefsel- minder trekvast en een grote waterbinding (bedoeld om verglijding
tussen weefsellagen mogelijk te maken).
Samenvatting theorie mobiliseren
Bindweefselcellen zijn verantwoordelijk voor het soort bindweefsel welke wordt
aangemaakt en voor de kwaliteit hiervan. Fibroblasten zijn sterk mechanointensief,
waardoor zij in staat zijn om het bindweefsel te kunnen laten adapteren op basis van
mechanische stimuli.
Collagene bindweefselstructuren (kapsel/ligamenten) zijn aangedaan bij een arthrogene
(gewrichts) bewegingsbeperking. Ligamenten hebben hierin twee functies:
- Het dicteren van de rotatie-as, en daarmee de sturing van een gewricht
- Het richten van de reactiekracht (deze moet altijd loodrecht op het contactoppervlak staan
om uitglijden van een gewicht te voorkomen.
Bij een functiegestoord gewricht (arthrokinematische functiestoornis) uit zich dit klinisch in:
- Een bewegingsbeperking. Het gewricht wordt onvoldoende gestuurd waardoor deze
vroegtijdig een eindstand bereikt. Deze eindstand voelt ook anders aan (bij een passief
functieonderzoek)
- Een veranderd eindgevoel bij passief functieonderzoek
- Instabiliteitsklachten (erdoorheen zakken), doordat de ligamentaire structuren niet
voldoende in staat zijn de reactiekracht loodrecht te richten op het contactoppervlak.
Bindweefselherstel
Een bindweefselherstel na trauma kan globaal ingedeeld worden in 3 fasen:
1. Onstekingsfase
2. De (vroege) proliferatiefase
3. De remodelleringsfase (ook wel late proliferatiefase)
Ontstekingsfase
In de ontstekingsfase is het lichaam bezig met bloedstelping, infectiebestrijding, opruimen
van weefselresten (d.m.v macrofagen) en sensitisatieprocessen. Het aangedane weefsel is
nog NIET met herstel bezig omdat er nog geen fibroblasten zijn om te prikkelen. In deze fase
is rust noodzakelijk.
, Proliferatiefase
Na enkele dagen komen er al fibroblasten in het wondgebied en start de vroege
proliferatiefase. Door middel van angiogenese komen er de noodzakelijke voedingsstoffen
(o.a. Vit C) en zuurstof in het wondgebied, waardoor fibroblasten het collagene netwerk
gaan herstellen middels collageen type lll. Dit is een minder trekvast collageentype dan het
type l, welke er normaliter ligt. Voordeel is echter dat dit type lll collageen meer veranderlijk
is en zich op basis van mechanische stimuli sneller kan aanpassen aan de functionele eisen.
Tijdens dit proces kunnen er adhaesies voorkomen. Het is dus belangrijk dat er regelmatig,
maar op een gedoseerd niveau belast dient te worden. Herwinning van mobiliteit staat in
deze fase voorop; krachttraining is uit den boze.
Remodelleringsfase
In de late proliferatiefase/remodelleringsfase wordt de treksterkte van het wondgebied
hoger, o.a. doordat het type lll-collageen vervangen wordt door een sterker type l. De
trainingsbelasting dient langzaam opgevoerd te worden.
Vertaling van herstelprocessen voor mobiliserende oefeningen
De ontstekingsfase
- Rust noodzakelijk, eventueel in combinatie met analgetica/anti-inflammatoire medicatie
De proliferatiefase
Bij mobilisaties in de vroege proliferatiefase dienen de volgende criteria:
- Actieve mobilisaties; de eindstand wordt bereikt door activatie van een agonist
- Over het gehele bewegingstraject, tot de eindstand (= Maitland-gradatie ll)
- Geringe belasting, weinig kracht
- Vaak en liefst regelmatig (soms uurlijks) uitgevoerd te worden
- Pijn is alleen toegestaan als rekpijn, welke binnen enkele seconden na de oefening moet
verdwijnen.
Remodelleringsfase
Voor mobilisaties in de late proliferatiefase/remodelleringsfase gelden:
- Mobilisaties; de eindstand (=mailtand-gradatie lV) wordt bereikt door een externe kracht
(opgewekt door patiënt of door fysiotherapeut)
- Tot en met de eindstand. Hierbij een grotere ROM dan bij actieve mobilisaties.
- De mobilisatie prikkel dient eindstanding langdurig (3x 30 sec) vastgehouden te worden
- Oefeningen mogen meer belast worden uitgevoerd. Let op dat mobiliserende oefeningen
geen krachttraining worden.
- Minimaal 3x per dag
- Pijn is alleen toegestaan als rekpijn, welke binnen enkele seconden na de oefening moet
verdwijnen.
Document mobiliseren & stabiliseren (VH1,2,3)
Mobiliseren
Bindweefsel in ons lichaam is enerzijds bedoeld om weefsels met elkaar te verbinden, maar
ook om mobiliteit ertussen mogelijk te maken.
Om aan beide eisen te kunnen voldoen zijn er verschillende verschijningsvormen
- Dicht collageen bindweefsel – Bestaat veelal uit trekvast collageen type 1 (bedoeld om
trekbelasting op te nemen, pezen en ligamenten)
- Losmazig bindweefsel- minder trekvast en een grote waterbinding (bedoeld om verglijding
tussen weefsellagen mogelijk te maken).
Samenvatting theorie mobiliseren
Bindweefselcellen zijn verantwoordelijk voor het soort bindweefsel welke wordt
aangemaakt en voor de kwaliteit hiervan. Fibroblasten zijn sterk mechanointensief,
waardoor zij in staat zijn om het bindweefsel te kunnen laten adapteren op basis van
mechanische stimuli.
Collagene bindweefselstructuren (kapsel/ligamenten) zijn aangedaan bij een arthrogene
(gewrichts) bewegingsbeperking. Ligamenten hebben hierin twee functies:
- Het dicteren van de rotatie-as, en daarmee de sturing van een gewricht
- Het richten van de reactiekracht (deze moet altijd loodrecht op het contactoppervlak staan
om uitglijden van een gewicht te voorkomen.
Bij een functiegestoord gewricht (arthrokinematische functiestoornis) uit zich dit klinisch in:
- Een bewegingsbeperking. Het gewricht wordt onvoldoende gestuurd waardoor deze
vroegtijdig een eindstand bereikt. Deze eindstand voelt ook anders aan (bij een passief
functieonderzoek)
- Een veranderd eindgevoel bij passief functieonderzoek
- Instabiliteitsklachten (erdoorheen zakken), doordat de ligamentaire structuren niet
voldoende in staat zijn de reactiekracht loodrecht te richten op het contactoppervlak.
Bindweefselherstel
Een bindweefselherstel na trauma kan globaal ingedeeld worden in 3 fasen:
1. Onstekingsfase
2. De (vroege) proliferatiefase
3. De remodelleringsfase (ook wel late proliferatiefase)
Ontstekingsfase
In de ontstekingsfase is het lichaam bezig met bloedstelping, infectiebestrijding, opruimen
van weefselresten (d.m.v macrofagen) en sensitisatieprocessen. Het aangedane weefsel is
nog NIET met herstel bezig omdat er nog geen fibroblasten zijn om te prikkelen. In deze fase
is rust noodzakelijk.
, Proliferatiefase
Na enkele dagen komen er al fibroblasten in het wondgebied en start de vroege
proliferatiefase. Door middel van angiogenese komen er de noodzakelijke voedingsstoffen
(o.a. Vit C) en zuurstof in het wondgebied, waardoor fibroblasten het collagene netwerk
gaan herstellen middels collageen type lll. Dit is een minder trekvast collageentype dan het
type l, welke er normaliter ligt. Voordeel is echter dat dit type lll collageen meer veranderlijk
is en zich op basis van mechanische stimuli sneller kan aanpassen aan de functionele eisen.
Tijdens dit proces kunnen er adhaesies voorkomen. Het is dus belangrijk dat er regelmatig,
maar op een gedoseerd niveau belast dient te worden. Herwinning van mobiliteit staat in
deze fase voorop; krachttraining is uit den boze.
Remodelleringsfase
In de late proliferatiefase/remodelleringsfase wordt de treksterkte van het wondgebied
hoger, o.a. doordat het type lll-collageen vervangen wordt door een sterker type l. De
trainingsbelasting dient langzaam opgevoerd te worden.
Vertaling van herstelprocessen voor mobiliserende oefeningen
De ontstekingsfase
- Rust noodzakelijk, eventueel in combinatie met analgetica/anti-inflammatoire medicatie
De proliferatiefase
Bij mobilisaties in de vroege proliferatiefase dienen de volgende criteria:
- Actieve mobilisaties; de eindstand wordt bereikt door activatie van een agonist
- Over het gehele bewegingstraject, tot de eindstand (= Maitland-gradatie ll)
- Geringe belasting, weinig kracht
- Vaak en liefst regelmatig (soms uurlijks) uitgevoerd te worden
- Pijn is alleen toegestaan als rekpijn, welke binnen enkele seconden na de oefening moet
verdwijnen.
Remodelleringsfase
Voor mobilisaties in de late proliferatiefase/remodelleringsfase gelden:
- Mobilisaties; de eindstand (=mailtand-gradatie lV) wordt bereikt door een externe kracht
(opgewekt door patiënt of door fysiotherapeut)
- Tot en met de eindstand. Hierbij een grotere ROM dan bij actieve mobilisaties.
- De mobilisatie prikkel dient eindstanding langdurig (3x 30 sec) vastgehouden te worden
- Oefeningen mogen meer belast worden uitgevoerd. Let op dat mobiliserende oefeningen
geen krachttraining worden.
- Minimaal 3x per dag
- Pijn is alleen toegestaan als rekpijn, welke binnen enkele seconden na de oefening moet
verdwijnen.
