Verbintenissenrecht
Literatuur week 1
In het verbintenissenrecht staat de rechtsrelatie tussen personen onderling
centraal. Het goederenrecht is het rechtsgebied dat de rechtsrelatie tussen een
persoon en een goed bestrijkt. Het verbintenissenrecht en het goederenrecht
vormen samen het vermogensrecht. Het vermogensrecht is een van de twee
hoofdonderdelen van het privaatrecht en regelt de verhoudingen die op geld
waardeerbaar zijn tussen burgers onderling. Het privaatrecht, houdt zich in
beginsel bezig met alle juridische betrekkingen tussen burgers onderling.
Een natuurlijk persoon is een mens, rechtspersoon staat volgens de wet gelijk
aan een natuurlijk persoon. Rechtspersonen zijn een bedrijf, stichting, vereniging,
Nederlandse staat of gemeente. Rechtsrelaties worden ook wel
rechtsverhoudingen genoemd.
Een verbintenis is een rechtsrelatie tussen twee personen, waarbij de ene partij
verplicht is om een prestatie te leveren, terwijl de andere partij hier recht op
heeft. Een prestatie houdt in de meeste gevallen in: iets doen of iets geven.
Degene die moet presteren wordt ook wel de schuldenaar genoemd; degene die
recht heeft op de prestatie is de schuldeiser.
Een rechtsfeit is een feit dat een rechtsgevolg heeft, met andere woorden: het
heeft een gevolg volgens het geldende recht. Gewone feiten hebben geen
rechtsgevolg.
Rechtsfeiten kunnen zelf weer onderverdeeld worden in rechtens relevante
handelingen en blote rechtsfeiten. Blote rechtsfeiten zijn geen handelingen, maar
hebben toch rechtsgevolg. Dit soort rechtsfeiten vinden hoe dan ook plaats
zonder dat er een feitelijke handeling aan te pas komt. We zien dus dat er bij
blote rechtsfeiten telkens een gevolg is volgens het geldende recht zonder dat
iemand een handeling verricht. Een rechtens relevante handeling is een
handeling die relevantie heeft voor het recht. Met andere woorden: een handeling
die rechtsgevolg heeft.
Rechtens relevante feiten kunnen verder worden opgesplitst in rechtshandelingen
en feitelijke handelingen. Feitelijke handelingen zijn handelingen die wel
rechtsgevolg hebben, maar die daar niet op zijn gericht. De handelende persoon
had dus niet de bedoeling het rechtsgevolg tot stand te brengen.
Een rechtshandeling is eveneens een handeling, maar deze is gericht op een
rechtsgevolg. De handelende persoon wil dus een bepaald rechtsgevolg tot stand
brengen. Voor dit soort handelingen is een zogeheten wilsuiting van de
handelende persoon noodzakelijk. Met wilsuiting wordt bedoeld dat de
handelende persoon duidelijk laat blijken dat hij de bedoeling heeft het
rechtsgevolg tot stand te brengen.
Bij een rechtshandeling speelt de bedoeling, ook wel het oogmerk genoemd, van
de handelende persoon een doorslaggevende rol. Art.3:33 BW een
rechtshandeling is vereist een op een rechtsgevolg gerichte wil die zich door een
verklaring heeft geopenbaard. Uit dit artikel kunnen we de volgende twee
vereisten voor een rechtshandeling afleiden:
, 1. Een op een rechtsgevolg gerichte wil
2. Die wil heeft zich door een verklaring geopenbaard.
Rechtshandelingen kunnen worden onderscheiden in eenzijdige
rechtshandelingen en meerzijdige rechtshandelingen. Bij eenzijdige
rechtshandelingen wordt het rechtsgevolg tot stand gebracht door een persoon,
zonder dat de medewerking van een andere persoon nodig is. Er is sprake van
een wilsuiting van een persoon, gericht op een bepaald rechtsgevolg. Voor een
meerzijdige rechtshandeling is het noodzakelijk dat twee personen een bepaald
rechtsgevolg tot stand willen brengen. Hiervoor zijn de wilsuitingen van beide
partijen vereist. Deze wilsuiting moeten gericht zijn op hetzelfde rechtsgevolg.
Eenzijdige rechtshandelingen kunnen worden onderverdeeld in persoonsgerichte
en niet- persoonsgerichte eenzijdige rechtshandelingen. Persoonsgerichte
rechtshandelingen worden verricht door een van beide partijen en zijn gericht tot
andere partij.
Een niet-persoonsgerichte rechtshandeling wordt ook wel een ongerichte
rechtshandeling genoemd. Dit is een handeling die eveneens door de ene partij
wordt verricht, maar die niet tot een specifieke persoon is gericht.
Een persoonsgerichte rechtshandeling is gericht tot een bepaald persoon; bij een
niet-persoonsgerichte rechtshandeling is het niet van belang tot wie de handeling
is gericht.
Meerzijdige rechtshandelingen kunnen worden onderscheiden in overeenkomsten
en andere meerzijdige rechtshandelingen. Art. 6:213 lid 1 BW is een
overeenkomst: ‘een meerzijdige rechtshandeling, waarbij een of meer partijen
jegens een of meer andere een verbintenis aangaan.’ Een overeenkomst moet
dus aan de volgende voorwaarden voldoen:
1. Ze moet een meerzijdige rechtshandeling zijn.
2. Een of meer partijen gaan jegens een of meer partijen een verbintenis aan
Overeenkomsten kunnen worden onderverdeeld in verbintenisscheppende
overeenkomsten en andere overeenkomsten. Bij een verbintenisscheppende
overeenkomst ontstaat er een of meerdere verbintenissen tussen partijen. Dit
type overeenkomst wordt ook wel een obligatoire overeenkomst genoemd.
Verbintenisscheppende overeenkomsten kunnen worden opgesplitst in eenzijdige
overeenkomsten en meerzijdige overeenkomsten.
Bij een meerzijdige overeenkomst hebben beide partijen verplichtingen jegens
elkaar. Dit type overeenkomst wordt ook wel een wederkerige overeenkomst
genoemd. Met wederkerig wordt bedoeld dat de ene partij een verplichting
nakomt ‘in ruil’ de verplichting van de andere partij. In art. 6:261 lid 1 BW: ‘een
overeenkomst is wederkerig, indien elk van beide partijen een verbintenis op zich
neemt ter verkrijging van de prestatie waartoe de wederpartij zich daartegenover
jegens haar verbindt’. er moet sprake zijn van een verbintenis voor beide
partijen, waarbij de verplichting van de ene partij tegenover de verplichting van
de andere partij staat.
Samenvatting H2 Rechtshandelingen en overeenkomsten
Een natuurlijk persoon is in beginsel dus handelingsbekwaam en mag zelfstandig
rechtshandelingen verrichten. De wet bepaalt dat minderjarigen slechts
bekwaam zijn om rechtshandelingen te verrichten, wanneer zij dat doen met
Literatuur week 1
In het verbintenissenrecht staat de rechtsrelatie tussen personen onderling
centraal. Het goederenrecht is het rechtsgebied dat de rechtsrelatie tussen een
persoon en een goed bestrijkt. Het verbintenissenrecht en het goederenrecht
vormen samen het vermogensrecht. Het vermogensrecht is een van de twee
hoofdonderdelen van het privaatrecht en regelt de verhoudingen die op geld
waardeerbaar zijn tussen burgers onderling. Het privaatrecht, houdt zich in
beginsel bezig met alle juridische betrekkingen tussen burgers onderling.
Een natuurlijk persoon is een mens, rechtspersoon staat volgens de wet gelijk
aan een natuurlijk persoon. Rechtspersonen zijn een bedrijf, stichting, vereniging,
Nederlandse staat of gemeente. Rechtsrelaties worden ook wel
rechtsverhoudingen genoemd.
Een verbintenis is een rechtsrelatie tussen twee personen, waarbij de ene partij
verplicht is om een prestatie te leveren, terwijl de andere partij hier recht op
heeft. Een prestatie houdt in de meeste gevallen in: iets doen of iets geven.
Degene die moet presteren wordt ook wel de schuldenaar genoemd; degene die
recht heeft op de prestatie is de schuldeiser.
Een rechtsfeit is een feit dat een rechtsgevolg heeft, met andere woorden: het
heeft een gevolg volgens het geldende recht. Gewone feiten hebben geen
rechtsgevolg.
Rechtsfeiten kunnen zelf weer onderverdeeld worden in rechtens relevante
handelingen en blote rechtsfeiten. Blote rechtsfeiten zijn geen handelingen, maar
hebben toch rechtsgevolg. Dit soort rechtsfeiten vinden hoe dan ook plaats
zonder dat er een feitelijke handeling aan te pas komt. We zien dus dat er bij
blote rechtsfeiten telkens een gevolg is volgens het geldende recht zonder dat
iemand een handeling verricht. Een rechtens relevante handeling is een
handeling die relevantie heeft voor het recht. Met andere woorden: een handeling
die rechtsgevolg heeft.
Rechtens relevante feiten kunnen verder worden opgesplitst in rechtshandelingen
en feitelijke handelingen. Feitelijke handelingen zijn handelingen die wel
rechtsgevolg hebben, maar die daar niet op zijn gericht. De handelende persoon
had dus niet de bedoeling het rechtsgevolg tot stand te brengen.
Een rechtshandeling is eveneens een handeling, maar deze is gericht op een
rechtsgevolg. De handelende persoon wil dus een bepaald rechtsgevolg tot stand
brengen. Voor dit soort handelingen is een zogeheten wilsuiting van de
handelende persoon noodzakelijk. Met wilsuiting wordt bedoeld dat de
handelende persoon duidelijk laat blijken dat hij de bedoeling heeft het
rechtsgevolg tot stand te brengen.
Bij een rechtshandeling speelt de bedoeling, ook wel het oogmerk genoemd, van
de handelende persoon een doorslaggevende rol. Art.3:33 BW een
rechtshandeling is vereist een op een rechtsgevolg gerichte wil die zich door een
verklaring heeft geopenbaard. Uit dit artikel kunnen we de volgende twee
vereisten voor een rechtshandeling afleiden:
, 1. Een op een rechtsgevolg gerichte wil
2. Die wil heeft zich door een verklaring geopenbaard.
Rechtshandelingen kunnen worden onderscheiden in eenzijdige
rechtshandelingen en meerzijdige rechtshandelingen. Bij eenzijdige
rechtshandelingen wordt het rechtsgevolg tot stand gebracht door een persoon,
zonder dat de medewerking van een andere persoon nodig is. Er is sprake van
een wilsuiting van een persoon, gericht op een bepaald rechtsgevolg. Voor een
meerzijdige rechtshandeling is het noodzakelijk dat twee personen een bepaald
rechtsgevolg tot stand willen brengen. Hiervoor zijn de wilsuitingen van beide
partijen vereist. Deze wilsuiting moeten gericht zijn op hetzelfde rechtsgevolg.
Eenzijdige rechtshandelingen kunnen worden onderverdeeld in persoonsgerichte
en niet- persoonsgerichte eenzijdige rechtshandelingen. Persoonsgerichte
rechtshandelingen worden verricht door een van beide partijen en zijn gericht tot
andere partij.
Een niet-persoonsgerichte rechtshandeling wordt ook wel een ongerichte
rechtshandeling genoemd. Dit is een handeling die eveneens door de ene partij
wordt verricht, maar die niet tot een specifieke persoon is gericht.
Een persoonsgerichte rechtshandeling is gericht tot een bepaald persoon; bij een
niet-persoonsgerichte rechtshandeling is het niet van belang tot wie de handeling
is gericht.
Meerzijdige rechtshandelingen kunnen worden onderscheiden in overeenkomsten
en andere meerzijdige rechtshandelingen. Art. 6:213 lid 1 BW is een
overeenkomst: ‘een meerzijdige rechtshandeling, waarbij een of meer partijen
jegens een of meer andere een verbintenis aangaan.’ Een overeenkomst moet
dus aan de volgende voorwaarden voldoen:
1. Ze moet een meerzijdige rechtshandeling zijn.
2. Een of meer partijen gaan jegens een of meer partijen een verbintenis aan
Overeenkomsten kunnen worden onderverdeeld in verbintenisscheppende
overeenkomsten en andere overeenkomsten. Bij een verbintenisscheppende
overeenkomst ontstaat er een of meerdere verbintenissen tussen partijen. Dit
type overeenkomst wordt ook wel een obligatoire overeenkomst genoemd.
Verbintenisscheppende overeenkomsten kunnen worden opgesplitst in eenzijdige
overeenkomsten en meerzijdige overeenkomsten.
Bij een meerzijdige overeenkomst hebben beide partijen verplichtingen jegens
elkaar. Dit type overeenkomst wordt ook wel een wederkerige overeenkomst
genoemd. Met wederkerig wordt bedoeld dat de ene partij een verplichting
nakomt ‘in ruil’ de verplichting van de andere partij. In art. 6:261 lid 1 BW: ‘een
overeenkomst is wederkerig, indien elk van beide partijen een verbintenis op zich
neemt ter verkrijging van de prestatie waartoe de wederpartij zich daartegenover
jegens haar verbindt’. er moet sprake zijn van een verbintenis voor beide
partijen, waarbij de verplichting van de ene partij tegenover de verplichting van
de andere partij staat.
Samenvatting H2 Rechtshandelingen en overeenkomsten
Een natuurlijk persoon is in beginsel dus handelingsbekwaam en mag zelfstandig
rechtshandelingen verrichten. De wet bepaalt dat minderjarigen slechts
bekwaam zijn om rechtshandelingen te verrichten, wanneer zij dat doen met
