Klimaatvraagstukken H4: klimaatbeleid in de politiek
Paragraaf 1 Mondiaal en Europees beleid
Verdrag van Kyoto
Op klimaatconferenties maken mensen vanuit de hele wereld afspraken. In 1977 werd
het verdrag van Kyoto in Japan opgesteld en vanaf 2005 in ging het in werking met als
doel de uitstoot van broeikassen in 2012 5,2% te verlagen vergeleken met 1990. De VS
tekenden wel maar doen niks, ze kiezen liever voor eigen beperkte maatregelen gericht
op schone technologie bij gebruik van fossiele brandstoffen en voor gebruik van
kernenergie.
In 2012 werd het verdrag verlengd tot 2020 en moest de uitstoot 18% minder zijn dan
in 1990.
Nieuwe afspraken nodig omdat het vooral is gericht op industrielanden en niet op
ontwikkelingslanden als China en India.
Klimaattop in Parijs, 2015
Veel landen (ook de VS) hadden voorstellen gedaan waar de volgende afspraken uit zijn
gekomen:
Minimaal 55 landen die voor minimaal 55% van de uitstoot verantwoordelijk zijn
moeten meedoen.
Rond 2050 moet er een evenwicht bereikt zijn tussen de schadelijke uitstoot en
het vermogen van de natuur om de gassen te absorberen.
Wereldwijde temperatuurstijging mag maximaal 2 graden hoger zijn dan tijdens
de industriële revolutie.
Klimaatbeleid van afzonderlijke landen moet geëvalueerd worden en elke 5 jaar
worden gecontroleerd.
Een fonds stelt van 2020 tot 2025 jaarlijks $100 miljard beschikbaar aan arme
landen voor maatregelen.
Geen duidelijk onderscheid tussen rijke industrielanden en ontwikkelingslanden.
China (20%), de VS (18%), India (4%) en de EU gingen akkoord.
Resultaatgericht
Er moet naar haalbaarheid van plannen en effectiviteit van afzonderlijke landen worden
gekeken; risicoanalyse.
Forecasting; formuleren van een toekomstverwachting.
Backcasting; kijken en handelen naar consequenties van het huidige beleid.
Risicoanalyse is dus nodig: communicatie tussen overheid, bedrijfsleven en
milieuorganisaties en het creëren van draagvlak onder de bevolking zijn belangrijk, rijke
landen moeten dus hulp bieden aan arme landen. Vooral voor China en India is
financiële steun, kennis en expertise uit het buitenland van belang om te kunnen
investeren in duurzame energie.
Kritiek
, Ook kritiek op het klimaatverdrag van Parijs:
Geen harde sancties als doelen niet worden bereikt
Nergens vastgelegd wie opdraait voor kosten voor klimaatveranderingsgevolgen
Doelgerichte afspraken voor lucht- en scheepsvaartsector ontbreken
Beleid op Europese schaal
Er is een EU-beleid, maar ook nationale wetgeving in de afzonderlijke landen. De
Europese Commissie heeft verschillende tijdspaden uitgezet op klimaatdoelstellingen
voor 2020 te behalen; 20-20-20 doelstellingen:
20% minder CO2-uitstoot dan in 1990
20% minder energieverbruik dan in 1990
20% van het energieverbruik is hernieuwbare energie
Voor daarna zijn de doelen gericht op afname van uitstoot, toepassing van hernieuwbare
energie en verbetering van het energiegebruik.
Emissiehandel
2 soorten maatregelen om verbruik van fossiele brandstoffen te verminderen:
Brongericht; pakken de onderliggende oorzaak van het probleem aan
Effectgericht; bestrijden de gevolgen
Bedrijven hebben een emissieplafond: maximale toegestane uitstoot van CO2, CH4 en
NO2. Bij overschrijding krijgen ze een boete.
Handel in emissierechten nodig bij teveel of weinig uitstoot.
Minder transport
Transportsector stoot ook veel CO2 uit.
Transportpreventie; verminderen van verkeer door het nemen van maatregelen voor
efficiënt transport:
Afstand tussen leveranciers en afnemers klein houden
Vermindering van volume en gewicht van de te vervoeren goederen
Optimaler gebruik van retourstromen
Mobiliteit en vervuiling
Verschillende maatregelen om het afremmen van mobiliteit te stimuleren en
automobiliteit en milieuvervuiling te verminderen:
Kilometerheffing
Tolheffing
Toepassen van milieustickers in verschillende kleuren
Paragraaf 2 Alternatieve energiebronnen
Duurzame energiebronnen
Paragraaf 1 Mondiaal en Europees beleid
Verdrag van Kyoto
Op klimaatconferenties maken mensen vanuit de hele wereld afspraken. In 1977 werd
het verdrag van Kyoto in Japan opgesteld en vanaf 2005 in ging het in werking met als
doel de uitstoot van broeikassen in 2012 5,2% te verlagen vergeleken met 1990. De VS
tekenden wel maar doen niks, ze kiezen liever voor eigen beperkte maatregelen gericht
op schone technologie bij gebruik van fossiele brandstoffen en voor gebruik van
kernenergie.
In 2012 werd het verdrag verlengd tot 2020 en moest de uitstoot 18% minder zijn dan
in 1990.
Nieuwe afspraken nodig omdat het vooral is gericht op industrielanden en niet op
ontwikkelingslanden als China en India.
Klimaattop in Parijs, 2015
Veel landen (ook de VS) hadden voorstellen gedaan waar de volgende afspraken uit zijn
gekomen:
Minimaal 55 landen die voor minimaal 55% van de uitstoot verantwoordelijk zijn
moeten meedoen.
Rond 2050 moet er een evenwicht bereikt zijn tussen de schadelijke uitstoot en
het vermogen van de natuur om de gassen te absorberen.
Wereldwijde temperatuurstijging mag maximaal 2 graden hoger zijn dan tijdens
de industriële revolutie.
Klimaatbeleid van afzonderlijke landen moet geëvalueerd worden en elke 5 jaar
worden gecontroleerd.
Een fonds stelt van 2020 tot 2025 jaarlijks $100 miljard beschikbaar aan arme
landen voor maatregelen.
Geen duidelijk onderscheid tussen rijke industrielanden en ontwikkelingslanden.
China (20%), de VS (18%), India (4%) en de EU gingen akkoord.
Resultaatgericht
Er moet naar haalbaarheid van plannen en effectiviteit van afzonderlijke landen worden
gekeken; risicoanalyse.
Forecasting; formuleren van een toekomstverwachting.
Backcasting; kijken en handelen naar consequenties van het huidige beleid.
Risicoanalyse is dus nodig: communicatie tussen overheid, bedrijfsleven en
milieuorganisaties en het creëren van draagvlak onder de bevolking zijn belangrijk, rijke
landen moeten dus hulp bieden aan arme landen. Vooral voor China en India is
financiële steun, kennis en expertise uit het buitenland van belang om te kunnen
investeren in duurzame energie.
Kritiek
, Ook kritiek op het klimaatverdrag van Parijs:
Geen harde sancties als doelen niet worden bereikt
Nergens vastgelegd wie opdraait voor kosten voor klimaatveranderingsgevolgen
Doelgerichte afspraken voor lucht- en scheepsvaartsector ontbreken
Beleid op Europese schaal
Er is een EU-beleid, maar ook nationale wetgeving in de afzonderlijke landen. De
Europese Commissie heeft verschillende tijdspaden uitgezet op klimaatdoelstellingen
voor 2020 te behalen; 20-20-20 doelstellingen:
20% minder CO2-uitstoot dan in 1990
20% minder energieverbruik dan in 1990
20% van het energieverbruik is hernieuwbare energie
Voor daarna zijn de doelen gericht op afname van uitstoot, toepassing van hernieuwbare
energie en verbetering van het energiegebruik.
Emissiehandel
2 soorten maatregelen om verbruik van fossiele brandstoffen te verminderen:
Brongericht; pakken de onderliggende oorzaak van het probleem aan
Effectgericht; bestrijden de gevolgen
Bedrijven hebben een emissieplafond: maximale toegestane uitstoot van CO2, CH4 en
NO2. Bij overschrijding krijgen ze een boete.
Handel in emissierechten nodig bij teveel of weinig uitstoot.
Minder transport
Transportsector stoot ook veel CO2 uit.
Transportpreventie; verminderen van verkeer door het nemen van maatregelen voor
efficiënt transport:
Afstand tussen leveranciers en afnemers klein houden
Vermindering van volume en gewicht van de te vervoeren goederen
Optimaler gebruik van retourstromen
Mobiliteit en vervuiling
Verschillende maatregelen om het afremmen van mobiliteit te stimuleren en
automobiliteit en milieuvervuiling te verminderen:
Kilometerheffing
Tolheffing
Toepassen van milieustickers in verschillende kleuren
Paragraaf 2 Alternatieve energiebronnen
Duurzame energiebronnen
