Interculturele aspecten – Bijbehorende artikelen
College 1: een kritische blik op het vakgebied
Het verborgen curriculum zijn de impliciete normen en waarden binnen het onderwijs.
Daarbij heb je ook nog de vorm (regels, verwachtingen, autoriteit) en de inhoud (wat zijn de
juiste antwoorden, thema’s, objectiviteit).
H.A. Giroux (2010), Rethinking Education as the Practice of Freedom: Paulo Freire and
the promise of critical pedagogy. Policy Futures in Education, 8, 715-721
Paulo Freire speelde een belangrijke rol in het vormen van onderwijs en zijn boek
Pedagogy of the Oppressed wordt beschouwd als een klassieke tekst over kritische
pedagogiek. Hij verwerpt het onderwijssysteem dat gebouwd is op de eisen van de
markt. Hij onderzoekt de rol van macht in de productie en verspreiding van kennis. Hij
beargumenteerde open exploratie.
Het meeste onderwijs wordt nu gedomineerd door conservatieve ideologieën,
verslaafd aan methodes en wordt georganiseerd door mensen die een brede visie ofwel
een kritische blik op onderwijs als een kracht voor de versterking van fantasie en
democratisch leven missen. Het doel van onderwijzers moet zijn om te zorgen dat de
toekomst een meer sociaal gerechtvaardigde wereld heeft.
Een consequentie hiervan is dat onderwijs niet langer een ideaal is gebouwd op equity
als een public good, maar een concept van private good. Het risico is een
autoriteitscrisis, het uitputten van faculteitsarbeid en het onderdrukken van kritisch
denken.
In de VS lijkt onderwijs als basis te dienen ter behoud van de hoge economische
status, met als gevolg dat er weinig interesse is in het begrijpen van de pedagogische
basis van hoger onderwijs als een diep burgerlijk, politiek en moreel goed voor
vrijheid.
Het gezag van teaching to the test en het leren ten behoeve van financiële veiligheid
versterken elkaar, waarbij leraren weinig invloed meer hebben en leraren van publieke
scholen onkundiger worden en leraren van hoger onderwijs verlaagd zijn tot parttime
posities.
Het grote huidige probleem is dat publieke scholen gedreven worden door het
verantwoorden van hun gemiddelde prestaties. Er wordt niet meer gefocust op het
onderwijzen in kritisch denken (een handvat voor onafhankelijkheid en burgerlijke
betrokkenheid), burgerschap en zelfreflectie. Kritisch denken gaat om het denken
voorbij het nu, het decentraliseren, het discussiëren over het verleden en het bedenken
van een toekomst die geen reproductie is van het nu.
Stanley Aronowitz: wat doet er nog toe tegenwoordig, naast lezen, schrijven en
becijferen? Er zijn te veel ongestelde vragen aan onze kinderen. Er wordt geen
aandacht gegeven aan het klaarmaken voor zelf-onderhouding, omdat daarvoor
voldaan moet worden aan 3 waarden: zelfreflectie, kritisch denken en voorwaarden
voor het produceren van nieuw leven.
Volgens Freire gaat pedagogiek op zijn best niet over training, a priori leermethodes
of politieke indoctrinatie. Het draait om politiek en moraal bewustzijn, en het
verdiepen in deelname aan de belofte van een substantiële democratie.
Adorno: Denken is niet de reproductie van het nu, maar het onverzadigbare, niet snel
tevreden aspect zorgt voor het ontlopen van stupiditeit.
Kritische pedagogiek probeert te begrijpen hoe identiteiten, waarden en verlangens
worden gevormd in het onderwijs, als basis van de politiek. Het gevaarlijke hieraan is
, voor de elite (rechtsen), dat door dit systeem te volgen, de inwoners van de democratie
een sterke sceptische houding zullen aannemen tegenover hun beleid.
Educatie kan niet neutraal zijn, en pedagogiek is altijd sturend, maar dat betekent niet
dat het een vorm van indoctrinatie hoeft te zijn.
S. Hira: Dekolonisatie van de universiteit en diversiteitsbeleid
De dekoloniale visie verdedigt dat kennisproductie sinds de Witte Verlichting in
Europa gekoloniseerd is geweest. Dit betekent dat een ideologie als wetenschap is
weggezet. Er is selectief gebruik gemaakt van empirische gevens, waarbij ook een
superioriteitsidee heerste.
De kolonisatie van kennisproductie is een onderdeel van mental slavery, van de
kolonisatie van de geest. Dekolonisatie hiervan betekent een kritiek op koloniale
kennisproductie, een aanval op de autoriteit van kennisproductie door kritiek te
leveren op de werken van docenten en de productie van alternatieve kennis.
Drie speerpunten in de dekolonisatie van de universiteit: (1) systematische productie
van kritiek op Eurocentrisme, de focus ligt hierbij op de aangeboden lesstof. (2) De
systematische ontwikkeling van alternatieve dekoloniale kennis. (3) De vertaling van
dekoloniale kennis naar beleid, ofwel confrontatie aangaan met de machthebbende
voor verandering.
Overige zaken zijn (1) pedagogie, hoe kennis wordt verkregen en overgedragen, (2)
verhouding tussen universiteit en samenleving, toegankelijke kennisdatabases voor het
publiek, (3) solidariteit, samenwerking tussen de dekoloniale bewegingen.
Dekolonisatie is verbonden aan kennisproductie, diversiteitsbeleid aan de demografie
van een universiteit (samenstelling en inclusiviteit). Deze twee vormen staan los van
elkaar, maar
Ze hebben raakvlakken: Beide velden (1) zorgen voor betrokkenheid van ervaringen
van studenten van kleur in het beleid, (2) analyseren rascisme, kijkend naar
zelfstandige kracht zoals verklaringen zoeken voor het gedrag van witte superioriteit
zonder de institutionele basis aan te vallen, of kijkend naar symptomen van
institutioneel rascisme, zoals mental slavery en uitsluitende kennisproductie.
Divisiteitsbeleid kan een afleidingsmanoeuvre zijn, door te kijken naar de basisdingen
en dat alleen. Diversiteitsbeleid kan onderdeel zijn van dekolonisatie als dit wordt
ingezet als manier op ervaringen van gekoloniseerde studenten serieus te nemen.
In Nederland vindt intersectionaliteit plaats: de verstrengeling van individuele en
maatschappelijke belangen, alleen zij die er direct last van hebben kunnen erover mee
praten. Dit vormt een belemmering.
Ginie Servant, Brian Gondor, Servant et al (2018). Discussie dekolonisatie universiteit.
Ginie Servant is een Franse docent aan de EUR, die pleit voor de terugkeer van
engagement in de collegezaal: er moet gezocht worden naar de eigen bias. Ze vindt dat
neutraal zijn, gelijk staat aan de status quo accepteren. Ze gaat samen met haar
studenten op zoek naar alternatieven, door ze bijvoorbeeld te confronteren dat bijna
hun gehele leeslijst Westerse auteurs bevat, waarna ze de niet-westerse auteurs ook
over het hoofd zien. Ook vindt ze dat er op een koloniale manier naar ontwikkeling
wordt gekeken: wij gaan die zielige zwarte weeskindjes wel even helpen. Ze bouwt
haar visie op de kritische pedagogiek: ze geloofden (neomarxistisch) dat onderwijs
College 1: een kritische blik op het vakgebied
Het verborgen curriculum zijn de impliciete normen en waarden binnen het onderwijs.
Daarbij heb je ook nog de vorm (regels, verwachtingen, autoriteit) en de inhoud (wat zijn de
juiste antwoorden, thema’s, objectiviteit).
H.A. Giroux (2010), Rethinking Education as the Practice of Freedom: Paulo Freire and
the promise of critical pedagogy. Policy Futures in Education, 8, 715-721
Paulo Freire speelde een belangrijke rol in het vormen van onderwijs en zijn boek
Pedagogy of the Oppressed wordt beschouwd als een klassieke tekst over kritische
pedagogiek. Hij verwerpt het onderwijssysteem dat gebouwd is op de eisen van de
markt. Hij onderzoekt de rol van macht in de productie en verspreiding van kennis. Hij
beargumenteerde open exploratie.
Het meeste onderwijs wordt nu gedomineerd door conservatieve ideologieën,
verslaafd aan methodes en wordt georganiseerd door mensen die een brede visie ofwel
een kritische blik op onderwijs als een kracht voor de versterking van fantasie en
democratisch leven missen. Het doel van onderwijzers moet zijn om te zorgen dat de
toekomst een meer sociaal gerechtvaardigde wereld heeft.
Een consequentie hiervan is dat onderwijs niet langer een ideaal is gebouwd op equity
als een public good, maar een concept van private good. Het risico is een
autoriteitscrisis, het uitputten van faculteitsarbeid en het onderdrukken van kritisch
denken.
In de VS lijkt onderwijs als basis te dienen ter behoud van de hoge economische
status, met als gevolg dat er weinig interesse is in het begrijpen van de pedagogische
basis van hoger onderwijs als een diep burgerlijk, politiek en moreel goed voor
vrijheid.
Het gezag van teaching to the test en het leren ten behoeve van financiële veiligheid
versterken elkaar, waarbij leraren weinig invloed meer hebben en leraren van publieke
scholen onkundiger worden en leraren van hoger onderwijs verlaagd zijn tot parttime
posities.
Het grote huidige probleem is dat publieke scholen gedreven worden door het
verantwoorden van hun gemiddelde prestaties. Er wordt niet meer gefocust op het
onderwijzen in kritisch denken (een handvat voor onafhankelijkheid en burgerlijke
betrokkenheid), burgerschap en zelfreflectie. Kritisch denken gaat om het denken
voorbij het nu, het decentraliseren, het discussiëren over het verleden en het bedenken
van een toekomst die geen reproductie is van het nu.
Stanley Aronowitz: wat doet er nog toe tegenwoordig, naast lezen, schrijven en
becijferen? Er zijn te veel ongestelde vragen aan onze kinderen. Er wordt geen
aandacht gegeven aan het klaarmaken voor zelf-onderhouding, omdat daarvoor
voldaan moet worden aan 3 waarden: zelfreflectie, kritisch denken en voorwaarden
voor het produceren van nieuw leven.
Volgens Freire gaat pedagogiek op zijn best niet over training, a priori leermethodes
of politieke indoctrinatie. Het draait om politiek en moraal bewustzijn, en het
verdiepen in deelname aan de belofte van een substantiële democratie.
Adorno: Denken is niet de reproductie van het nu, maar het onverzadigbare, niet snel
tevreden aspect zorgt voor het ontlopen van stupiditeit.
Kritische pedagogiek probeert te begrijpen hoe identiteiten, waarden en verlangens
worden gevormd in het onderwijs, als basis van de politiek. Het gevaarlijke hieraan is
, voor de elite (rechtsen), dat door dit systeem te volgen, de inwoners van de democratie
een sterke sceptische houding zullen aannemen tegenover hun beleid.
Educatie kan niet neutraal zijn, en pedagogiek is altijd sturend, maar dat betekent niet
dat het een vorm van indoctrinatie hoeft te zijn.
S. Hira: Dekolonisatie van de universiteit en diversiteitsbeleid
De dekoloniale visie verdedigt dat kennisproductie sinds de Witte Verlichting in
Europa gekoloniseerd is geweest. Dit betekent dat een ideologie als wetenschap is
weggezet. Er is selectief gebruik gemaakt van empirische gevens, waarbij ook een
superioriteitsidee heerste.
De kolonisatie van kennisproductie is een onderdeel van mental slavery, van de
kolonisatie van de geest. Dekolonisatie hiervan betekent een kritiek op koloniale
kennisproductie, een aanval op de autoriteit van kennisproductie door kritiek te
leveren op de werken van docenten en de productie van alternatieve kennis.
Drie speerpunten in de dekolonisatie van de universiteit: (1) systematische productie
van kritiek op Eurocentrisme, de focus ligt hierbij op de aangeboden lesstof. (2) De
systematische ontwikkeling van alternatieve dekoloniale kennis. (3) De vertaling van
dekoloniale kennis naar beleid, ofwel confrontatie aangaan met de machthebbende
voor verandering.
Overige zaken zijn (1) pedagogie, hoe kennis wordt verkregen en overgedragen, (2)
verhouding tussen universiteit en samenleving, toegankelijke kennisdatabases voor het
publiek, (3) solidariteit, samenwerking tussen de dekoloniale bewegingen.
Dekolonisatie is verbonden aan kennisproductie, diversiteitsbeleid aan de demografie
van een universiteit (samenstelling en inclusiviteit). Deze twee vormen staan los van
elkaar, maar
Ze hebben raakvlakken: Beide velden (1) zorgen voor betrokkenheid van ervaringen
van studenten van kleur in het beleid, (2) analyseren rascisme, kijkend naar
zelfstandige kracht zoals verklaringen zoeken voor het gedrag van witte superioriteit
zonder de institutionele basis aan te vallen, of kijkend naar symptomen van
institutioneel rascisme, zoals mental slavery en uitsluitende kennisproductie.
Divisiteitsbeleid kan een afleidingsmanoeuvre zijn, door te kijken naar de basisdingen
en dat alleen. Diversiteitsbeleid kan onderdeel zijn van dekolonisatie als dit wordt
ingezet als manier op ervaringen van gekoloniseerde studenten serieus te nemen.
In Nederland vindt intersectionaliteit plaats: de verstrengeling van individuele en
maatschappelijke belangen, alleen zij die er direct last van hebben kunnen erover mee
praten. Dit vormt een belemmering.
Ginie Servant, Brian Gondor, Servant et al (2018). Discussie dekolonisatie universiteit.
Ginie Servant is een Franse docent aan de EUR, die pleit voor de terugkeer van
engagement in de collegezaal: er moet gezocht worden naar de eigen bias. Ze vindt dat
neutraal zijn, gelijk staat aan de status quo accepteren. Ze gaat samen met haar
studenten op zoek naar alternatieven, door ze bijvoorbeeld te confronteren dat bijna
hun gehele leeslijst Westerse auteurs bevat, waarna ze de niet-westerse auteurs ook
over het hoofd zien. Ook vindt ze dat er op een koloniale manier naar ontwikkeling
wordt gekeken: wij gaan die zielige zwarte weeskindjes wel even helpen. Ze bouwt
haar visie op de kritische pedagogiek: ze geloofden (neomarxistisch) dat onderwijs
