Praktisch Internationaal Recht
Hoofdstuk 1
1.1
Internationaal recht = recht tussen staten onderling.
Internationaal VS nationaal
Het begrip ‘internationaal’ staat tegenover het begrip ‘nationaal’.
Nationaal recht = De overheid creëert wetten en regels voor burgers op het eigen grondgebied.
Internationaal recht = regelgeving die staten waardevol vinden om daadwerkelijk na te komen, zoals
verdragen.
Publiek VS privaat
De term ‘publiek’ staat tegenover ‘privaat’.
Internationaal privaatrecht = richt zich op geschillen tussen natuurlijke personen en/of
rechtspersonen.
Met internationaal privaatrecht hebben we te maken als er sprake is van verbinding tussen 2 of meer
landen.
Voorbeeld:
- Men koopt via internet in het buiteland een product.
- Iemand gaat in het buitenland trouwen of scheiden.
In het internationaal privaatrecht wordt onderscheid gemaakt tussen:
- Formeel recht
- Materieel recht
Formeel recht = gaat onder meer om internationaal procesrecht.
Gaat over de rechtsmacht, over de erkenning van buitenlandse uitspraken en authentieke
akten en over internationale samenwerking tussen staten.
Rechtsmacht = welke rechter is bevoegd?
Buitenlandse uitspraak = een echtscheiding die is uitgesproken door een buitenlandse rechter.
Authentieke akte = verklaring van ongehuwd zijn is nodig als een vreemdeling in Nederland wil
verblijven bij een Nederlandse partner of bij een andere vreemdeling die in Nederland verblijft.
Materieel recht = het gaat om de vraag welk (nationaal) recht van toepassing is.
, Kenmerk van internationale rechtsorde = afwezigheid van een internationaal systeem van handhaven
Het ontbreken van een centraal systeem van uitvoerende, wetgevende en handhavende
macht in het internationaal systeem heeft als gevolg dat er niet één centraal orgaan is aan te
wijzen dat wetten of regels maakt.
In een nationaal systeem legt de overheid sancties op bij het overtreden van een rechtsregel.
In internationale gemeenschap leven staten de regels na die uit onderlinge afspraken voortvloeien.
De handhaving van internationale regels (bv. verdrag) ligt bij de staten zelf.
Soms wordt dit door een internationale organisatie gedaan, zoals de VN. De VN-Veiligheidsraad kan
besluiten nemen die de VN-lidstaten binden en dit orgaan kan ook de naleving van zijn besluiten
afdwingen.
De EU is een internationale organisatie die via haar instellingen sancties kan opleggen aan haar
lidstaten als die hun verplichtingen niet nakomen.
Hoewel een centraal systeem van uitvoerende, wetgevende en handhavende macht in de
internationale rechtsorde ontbreekt, hebben staten toch regels vastgelegd in bv. verdragen.
die behoren tot de bronnen van het recht.
En staten hebben sommige internationale organisaties de bevoegdheid gegeven om besluiten te
nemen waarover de staten hebben vastgelegd dat zij zich aan die besluiten gebonden achten.
Ook dat zijn bronnen van recht.
1.2
De belangrijkste spelers in de internationale rechtsorde zijn staten. Deze kunnen afspraken maken
met andere staten.
Het hoeft niet altijd over onderwerpen als de beheersing van wapens of het klimaat te gaan.
Soms betreft het een bepaalde vorm van samenwerking, bijvoorbeeld verdragen waarin staten met
elkaar overeenkomen waar burgers van de ene staat die werkzaam en/of woonachtig zijn in de
andere staat, belasting moeten betalen.
Door het over en weer sluiten van verdragen ontstaat een kader waarbinnen het internationaal recht
wordt ontwikkeld en zijn bestaan vindt.
Horizontale rechtsorde =Zelfstandig verplichtingen met andere staten aangaan.
Hoofdstuk 1
1.1
Internationaal recht = recht tussen staten onderling.
Internationaal VS nationaal
Het begrip ‘internationaal’ staat tegenover het begrip ‘nationaal’.
Nationaal recht = De overheid creëert wetten en regels voor burgers op het eigen grondgebied.
Internationaal recht = regelgeving die staten waardevol vinden om daadwerkelijk na te komen, zoals
verdragen.
Publiek VS privaat
De term ‘publiek’ staat tegenover ‘privaat’.
Internationaal privaatrecht = richt zich op geschillen tussen natuurlijke personen en/of
rechtspersonen.
Met internationaal privaatrecht hebben we te maken als er sprake is van verbinding tussen 2 of meer
landen.
Voorbeeld:
- Men koopt via internet in het buiteland een product.
- Iemand gaat in het buitenland trouwen of scheiden.
In het internationaal privaatrecht wordt onderscheid gemaakt tussen:
- Formeel recht
- Materieel recht
Formeel recht = gaat onder meer om internationaal procesrecht.
Gaat over de rechtsmacht, over de erkenning van buitenlandse uitspraken en authentieke
akten en over internationale samenwerking tussen staten.
Rechtsmacht = welke rechter is bevoegd?
Buitenlandse uitspraak = een echtscheiding die is uitgesproken door een buitenlandse rechter.
Authentieke akte = verklaring van ongehuwd zijn is nodig als een vreemdeling in Nederland wil
verblijven bij een Nederlandse partner of bij een andere vreemdeling die in Nederland verblijft.
Materieel recht = het gaat om de vraag welk (nationaal) recht van toepassing is.
, Kenmerk van internationale rechtsorde = afwezigheid van een internationaal systeem van handhaven
Het ontbreken van een centraal systeem van uitvoerende, wetgevende en handhavende
macht in het internationaal systeem heeft als gevolg dat er niet één centraal orgaan is aan te
wijzen dat wetten of regels maakt.
In een nationaal systeem legt de overheid sancties op bij het overtreden van een rechtsregel.
In internationale gemeenschap leven staten de regels na die uit onderlinge afspraken voortvloeien.
De handhaving van internationale regels (bv. verdrag) ligt bij de staten zelf.
Soms wordt dit door een internationale organisatie gedaan, zoals de VN. De VN-Veiligheidsraad kan
besluiten nemen die de VN-lidstaten binden en dit orgaan kan ook de naleving van zijn besluiten
afdwingen.
De EU is een internationale organisatie die via haar instellingen sancties kan opleggen aan haar
lidstaten als die hun verplichtingen niet nakomen.
Hoewel een centraal systeem van uitvoerende, wetgevende en handhavende macht in de
internationale rechtsorde ontbreekt, hebben staten toch regels vastgelegd in bv. verdragen.
die behoren tot de bronnen van het recht.
En staten hebben sommige internationale organisaties de bevoegdheid gegeven om besluiten te
nemen waarover de staten hebben vastgelegd dat zij zich aan die besluiten gebonden achten.
Ook dat zijn bronnen van recht.
1.2
De belangrijkste spelers in de internationale rechtsorde zijn staten. Deze kunnen afspraken maken
met andere staten.
Het hoeft niet altijd over onderwerpen als de beheersing van wapens of het klimaat te gaan.
Soms betreft het een bepaalde vorm van samenwerking, bijvoorbeeld verdragen waarin staten met
elkaar overeenkomen waar burgers van de ene staat die werkzaam en/of woonachtig zijn in de
andere staat, belasting moeten betalen.
Door het over en weer sluiten van verdragen ontstaat een kader waarbinnen het internationaal recht
wordt ontwikkeld en zijn bestaan vindt.
Horizontale rechtsorde =Zelfstandig verplichtingen met andere staten aangaan.
