Samenvatting Bouwstenen Van Het Leven

HOOFDSTUK 1:

1.1 elementen in de cel

atomen hebben een kern en een wolk van elektronen die eromheen bewegen. Atomen verschillen
door positieve protonen in de kern en negatieve elektronen. Het atoomnummer is het aantal
protonen. De massa zijn de protonen en neutronen. Een klein del van alle elementen is gevonden.
Van alle 90 natuurlijke voorkomende maken 4 soorten 96% van de massa van levende organismes.
Dit zijn andere (de meeste dan) dan in de aardkorst.

Atoomnummer is hoeveel protonen en elektronen er zijn. Elementen in cellen hebben buitenste
schillen die niet compleet zijn. Deze zijn reactief. Protonen en neutronen maken de massa want
elektronen zijn te licht om mee te tellen.

In moleculen zijn atomen verbonden door covalente bindingen. Een is door een gedeeld paar
elektronen gevormd. Door dit gaan elektronen streven om de buitenste schil te vullen.

Carbon is 60% van ons drooggewicht. Het heeft 4 elektronen in de buitenste schil dus voor
schilsaturatie zijn er 4 elektronen bij of weg nodig. Het heeft een unieke rol in cellen omdat het
sterke covalente bindingen kan vormen met andere carbon atomen die aanhouden onder cellulaire
omstandigheden. Met een covalente binding tussen 2 kunnen ze vrij bewegen, met meer niet.

C-O (de binding) is aanwezig bij eiwitten. Carboxylgroep is zuur: ze kunnen protonen verliezen en
negatief worden omdat de positieve protonen hun elektronen achterlaten. Veel C-N zitten ook in
eiwitten: de aminogroepen; kunnen een extra proton hebben en worden positief geladen.

Alcohol:




Aldehyde:




Keton:

,Carboxylzuur:




Ester:

Combi zuur en alcohol;




Amide; vorming zuur en amine




Amine: met h+ om positief te worden

, Nitrogen kan ook in ringvorm.

Sulfhydrylgroep:




P-O groepen zijn vaak in nucleotiden als ATP (fosfaten). Fosfaatgroepen zijn vaak covalent verbonden
aan eiwitten. Een fosfaatester tussen vrije hydroxylgroep en fosfaat. Een combinatie van fosfaat en
carboxylgroep is een zuur anhydride want een deel laat vrije energie los als de verbinding is
verbroken door hydrolyse in de cel. Ze hebben vaak een ‘hoge-energie’ band. ‘hoge-energie’ wordt
zo genoemd omdat covalente bindingen bepaalde energieën hebben, geen hoge of lage.

Zuurstof is 9% van ons lichaam drooggewicht met zes elektronen in de buitenste schil wilt het twee
elektronen en dus kan het twee covalente bindingen accepteren.

Het hangt af van de;

- grootte van de elektronenwolk
- de afstand van de buitenste schil en de kern
- de geladen dichtheid in de kern

of atomen meer of minder goed elektronen aantrekken in een covalente binding. Dit is
elektronegativiteit. Verschillen erin roepen polariteit op van bindingen (en dus moleculen) op door te
veel of te weinig elektronen in delen van het molecuul. Extreme gevallen met een groot verschil in
elektronegativiteit bij een covalente binding is een ionische binding. Water moleculen zijn polair,
zuurstof niet. De h’tjes zijn positief en de o is negatief. Dit laat chemische reacties plaatsvinden in
oplossingen.

Hydrogen is het kleinst mogelijke atoom dat we kennen; 1 proton en 1 elektron. Carbon en hydrogen
zijn hydrocarbons. Die hebben bijna geen verschil in elektronegativiteit tussen c en h dus zijn ze
apolair en hydrofoob. Bij wel een verschil zijn moleculen polair en hydrofiel.