Samenvatting Joods familierecht.
The exemple of the get refusel in Dutch, English en Israeli law.
In het Jodendom is het religieuze recht geen apart recht naar het gewone recht. Er is geen
gewoon recht. Het religieuze recht omvat alle aspecten van het leven. Verschillende staten
benaderen de relatie tussen religieus recht en het gewone recht op verschillende manieren. Ze
hechten allemaal waarde aan de beginselen van hun rechtsstaat en het beschermen van
mensenrechten. Om dit duidelijk te maken gaan we ons focussen op het weigeren van de get
(echtscheidingsdocument). Dit probleem worden vergeleken in de landen NL, Engeland en
Israël.
Het Joodse recht op trouwen en scheiden.
Het Joodse recht (Halakha) is gebaseerd op de Torah = de eerste 5 boeken van de Bijbel. Dit is de
geschreven leer = written Torah. Verder is er nog de mondelinge leer = oral torah.
Huwelijk is niet een gewoon contract, maar een convenant met een heilig karakter. In beginsel
dient dit convenant dient na gekomen te worden tot dat 1 van de partijen overlijd. Twee
afzonderlijke rechtshandelingen kunnen worden onderscheiden: 1. Een overeenstemming = de
kiddushin en de nisu’in = het leiden van de bruid onder het huwelijkskap hetgeen gebeurt ten
overstaan van 2 getuigen.
Het Joodse recht erkend het recht om te scheiden. De man moet de vrouw een
echtscheidingsdocument schrijven; dit wordt de get genoemd. De vrouw kon dit niet. Later werd
ingevoerd dat de vrouw toestemming moest geven; dus de get moest accepteren. Verder is ook
veronderstelt dat de man soms verplicht kan worden om te scheiden. De vrouw kan de
Rabbinale rechtbank verzoeken om haar man te verplichten van haar te scheiden. Goede
redenen hiervoor zouden zijn het gebrek aan materiele ondersteuning, het weigeren van
seksuele handelingen of het frequent plegen van overspel.
Het niet accepteren van de get is in deze tijd meestal gebaseerd op niet-religieuze redenen.
Meestal heeft het te maken met bijvoorbeeld financiële aspecten; dat dat goed overeen wordt
gekomen.
Het gaat nu vaak zo: voordat ze naar de rechter gaan laat de man de get opstellen door een
prossional en geeft dit voor de rechter aan de vrouw die het accepteert. Dit is voldoende. Deze
rechter mag alleen een rechter van een Rabbinale rechtbank zijn; omdat problemen over
religieuze dingen (huwelijk en scheiding dus) alleen voor een religieuze rechtbank voorgebracht
mogen worden.
Als de man weigert om de get te geven aan zijn vrouw, dan kan zij niet hertrouwen omdat ze
volgens het religieuze recht getrouwd blijft. Ze wordt dan een agunah = een geketende vrouw.
Als ze een andere relatie aangaat; dan pleegt ze overspel. Als er dan kinderen uit deze nieuwe
relatie voortkomen, worden gezien als mamzerim. Dit is een sociale stigma. Volgens het Joodse
recht mogen deze mamzerims alleen met andere mamzerims trouwen.
Acceptatie van de get door de vrouw is vereist, maar als ze dit weigert, dan zijn de consequenties
voor de man minder erg dan wanneer de man geen get wilt geven aan de vrouw. Hertrouwen is
dat niet geheel onmogelijk en kinderen die geboren zijn uit de nieuwe relaties worden niet
gezien als mamzerim.
Verder is het goed om te weten dat alleen de Rabbinale rechtbanken bevoegd zijn om het Joodse
recht toe te passen en als gewone rechtbanken het toepassen is dit niet acceptabel.
Het Nederlandse systeem.
De GW erkend vrijheid van godsdienst en staat discriminatie op grond van o.a. godsdienst niet
toe. Er heerst wel een scheiding van staat en kerk. Door artikel 2:2 dat stelt dat
kerkgenootschappen rechtspersonen zijn en dat zij geregeerd worden door hun eigen statuut
(zonder in conflict te komen met het NL recht) wordt het functioneren van het Joodse recht en
joodse rechtbanken geaccepteerd; voor zover het niet in strijd is met het NL recht. De controle
van de staat is veel minder bij dit soort genootschappen, dan bij andere rechtspersonen.
The exemple of the get refusel in Dutch, English en Israeli law.
In het Jodendom is het religieuze recht geen apart recht naar het gewone recht. Er is geen
gewoon recht. Het religieuze recht omvat alle aspecten van het leven. Verschillende staten
benaderen de relatie tussen religieus recht en het gewone recht op verschillende manieren. Ze
hechten allemaal waarde aan de beginselen van hun rechtsstaat en het beschermen van
mensenrechten. Om dit duidelijk te maken gaan we ons focussen op het weigeren van de get
(echtscheidingsdocument). Dit probleem worden vergeleken in de landen NL, Engeland en
Israël.
Het Joodse recht op trouwen en scheiden.
Het Joodse recht (Halakha) is gebaseerd op de Torah = de eerste 5 boeken van de Bijbel. Dit is de
geschreven leer = written Torah. Verder is er nog de mondelinge leer = oral torah.
Huwelijk is niet een gewoon contract, maar een convenant met een heilig karakter. In beginsel
dient dit convenant dient na gekomen te worden tot dat 1 van de partijen overlijd. Twee
afzonderlijke rechtshandelingen kunnen worden onderscheiden: 1. Een overeenstemming = de
kiddushin en de nisu’in = het leiden van de bruid onder het huwelijkskap hetgeen gebeurt ten
overstaan van 2 getuigen.
Het Joodse recht erkend het recht om te scheiden. De man moet de vrouw een
echtscheidingsdocument schrijven; dit wordt de get genoemd. De vrouw kon dit niet. Later werd
ingevoerd dat de vrouw toestemming moest geven; dus de get moest accepteren. Verder is ook
veronderstelt dat de man soms verplicht kan worden om te scheiden. De vrouw kan de
Rabbinale rechtbank verzoeken om haar man te verplichten van haar te scheiden. Goede
redenen hiervoor zouden zijn het gebrek aan materiele ondersteuning, het weigeren van
seksuele handelingen of het frequent plegen van overspel.
Het niet accepteren van de get is in deze tijd meestal gebaseerd op niet-religieuze redenen.
Meestal heeft het te maken met bijvoorbeeld financiële aspecten; dat dat goed overeen wordt
gekomen.
Het gaat nu vaak zo: voordat ze naar de rechter gaan laat de man de get opstellen door een
prossional en geeft dit voor de rechter aan de vrouw die het accepteert. Dit is voldoende. Deze
rechter mag alleen een rechter van een Rabbinale rechtbank zijn; omdat problemen over
religieuze dingen (huwelijk en scheiding dus) alleen voor een religieuze rechtbank voorgebracht
mogen worden.
Als de man weigert om de get te geven aan zijn vrouw, dan kan zij niet hertrouwen omdat ze
volgens het religieuze recht getrouwd blijft. Ze wordt dan een agunah = een geketende vrouw.
Als ze een andere relatie aangaat; dan pleegt ze overspel. Als er dan kinderen uit deze nieuwe
relatie voortkomen, worden gezien als mamzerim. Dit is een sociale stigma. Volgens het Joodse
recht mogen deze mamzerims alleen met andere mamzerims trouwen.
Acceptatie van de get door de vrouw is vereist, maar als ze dit weigert, dan zijn de consequenties
voor de man minder erg dan wanneer de man geen get wilt geven aan de vrouw. Hertrouwen is
dat niet geheel onmogelijk en kinderen die geboren zijn uit de nieuwe relaties worden niet
gezien als mamzerim.
Verder is het goed om te weten dat alleen de Rabbinale rechtbanken bevoegd zijn om het Joodse
recht toe te passen en als gewone rechtbanken het toepassen is dit niet acceptabel.
Het Nederlandse systeem.
De GW erkend vrijheid van godsdienst en staat discriminatie op grond van o.a. godsdienst niet
toe. Er heerst wel een scheiding van staat en kerk. Door artikel 2:2 dat stelt dat
kerkgenootschappen rechtspersonen zijn en dat zij geregeerd worden door hun eigen statuut
(zonder in conflict te komen met het NL recht) wordt het functioneren van het Joodse recht en
joodse rechtbanken geaccepteerd; voor zover het niet in strijd is met het NL recht. De controle
van de staat is veel minder bij dit soort genootschappen, dan bij andere rechtspersonen.
