LEERDOELEN THEMA 2
HOOFDSTUK 12
BESCHRIJF UIT WLEKE ANATOMISCHE ONDERDELEN HET VENTILATOIRE SYSTEEM
BESTAAT
Lucht die de neus en mond binnenkomt, stroomt in de geleidende delen van het
ventilatiesysteem waar het zich aanpast aan de lichaamstemperatuur en wordt gefilterd en
bijna volledig bevochtigd terwijl het door de luchtpijp gaat. De ingeademde lucht gaat
vervolgens naar twee bronchiën, de grote luchtwegen van de 1e generatie die dienen als
primaire leidingen naar elk van de longen.
De bronchiën worden verder onderverdeeld in talrijke bronchiolen die de ingeademde lucht
geleiden via een kronkelende, smalle route totdat deze zich uiteindelijk vermengt met de
bestaande lucht in de alveolaire kanalen.
,DE LONGEN
De longen vormen het gasuitwisselings oppervlak dat bloed scheidt van de omringende
alveolaire gasvormige omgeving. Zuurstof wordt overgebracht van alveolaire lucht naar
alveolair capillair bloed; tegelijkertijd gaat het kooldioxide van het bloed naar de alveolaire
kamers waar het vervolgens in de omgevingslucht stroomt.
De longen bestaan uit ongeveer 10% vast weefsel, de rest is gevuld met lucht en bloed.
DE ALVEOLI
Deze bestaan uit eenvoudige plaveisel epitheelcellen en vormen het vitale oppervlak voor
gasuitwisseling tussen longweefsel en bloed.
Alveolair weefsel ontvangt de grootste bloedtoevoer van alle organen van het lichaam.
Gassen diffunderen door de extreem dunne barrière van alveolaire en capillaire cellen; de
diffusieafstand blijft relatief constant bij verschillende niveaus van fysieke activiteit.
De integriteit van de dunnen pulmonale bloed-gasbarrière blijft constant tijdens
aanhoudende inspanning.
Het oppervlak blijft zo dun mogelijk zonder de structurele integriteit in gevaar te brengen
om een snelle uitwisseling van ademhalingsgassen te vergemakkelijken.
Kleine poriën van Kohn in elke alveolus verspreiden de oppervlakte-actieve stof gelijkmatig
over de ademhalingsmembranen om de oppervlaktespanning te verminderen en de
alveolaire inflatie gemakkelijker te maken.
De poriën zorgen ook voor gasuitwisseling tussen aangrenzende longblaasjes.
ELITE DUURSPORTERS
Hierbij kan alveolaire mechanische stress door grote ventilatie en begeleidende
bloedstroom bij bijna maximale inspanning de doorlaatbaarheid van de bloed-gasbarrière
aantasten. Bij deze personen wordt een verhoogde permeabiliteit weerspiegeld door
verhoogde concentraties van rode bloedcellen, totaal eiwit en leukotrieën B4 in
bronchoalveolaire spoelvloeistof bij maximale inspanning.
, BESCHRIJF IN WELK DEEL VAN HET VENTILATOIRE SYSTEEM DE GASUITWISSELING
PLAATSVINDT
Het ventilatoire systeem is onderverdeeld in 2 delen:
1. Geleidende zones (1-16) die die luchtpijp en
terminale bronchiolen omvatten.
2. Overgangs- en ademhalingszones (17-23) die
bronchiolen, alveolaire kanalen en longblaasjes
omvatten.
BESCHRIJF HET MECHANISME VAN INSPIRATIE EN EXPIRATIE
INSPIRATIE
Diafragma – creëert een luchtdichte scheiding tussen de buik en borstholte. Het diafragma
bevat een reeks openingen waardoor de slokdarm, bloedvaten en zenuwen passeren. Dit
scheidingsmembraan heeft een hoog oxidatief potentieel en de grootste capaciteit van alle
ademhalingsspieren voor verkorting en volumeverplaatsing.
Tijdens de inspiratie trekt de middenrifspier samen, wordt plat en beweegt tot 10
centimeter naar beneden in de richting van de buikholte.
Verlening en vergroting van de borstholte zet de lucht in de longen uit, waardoor de intra
pulmonale druk daalt tot iets onder de atmosferische druk.
De longen worden opgeblazen terwijl de neus en mond letterlijk lucht naar binnen zuigen.
De mate van vulling is afhankelijk van de grootte van de inademingsbewegingen. Maximale
activering van de inademingsspieren van gezonde individuen produceert drukken die
variëren tussen 80 en 140 mm Hg. Inspiratie eindigt wanneer de expansie van de borstholte
stopt. Dit veroorzaakt een gelijkheid tussen de intra pulmonale druk en de atmosferische
omgevingsdruk.
HOOFDSTUK 12
BESCHRIJF UIT WLEKE ANATOMISCHE ONDERDELEN HET VENTILATOIRE SYSTEEM
BESTAAT
Lucht die de neus en mond binnenkomt, stroomt in de geleidende delen van het
ventilatiesysteem waar het zich aanpast aan de lichaamstemperatuur en wordt gefilterd en
bijna volledig bevochtigd terwijl het door de luchtpijp gaat. De ingeademde lucht gaat
vervolgens naar twee bronchiën, de grote luchtwegen van de 1e generatie die dienen als
primaire leidingen naar elk van de longen.
De bronchiën worden verder onderverdeeld in talrijke bronchiolen die de ingeademde lucht
geleiden via een kronkelende, smalle route totdat deze zich uiteindelijk vermengt met de
bestaande lucht in de alveolaire kanalen.
,DE LONGEN
De longen vormen het gasuitwisselings oppervlak dat bloed scheidt van de omringende
alveolaire gasvormige omgeving. Zuurstof wordt overgebracht van alveolaire lucht naar
alveolair capillair bloed; tegelijkertijd gaat het kooldioxide van het bloed naar de alveolaire
kamers waar het vervolgens in de omgevingslucht stroomt.
De longen bestaan uit ongeveer 10% vast weefsel, de rest is gevuld met lucht en bloed.
DE ALVEOLI
Deze bestaan uit eenvoudige plaveisel epitheelcellen en vormen het vitale oppervlak voor
gasuitwisseling tussen longweefsel en bloed.
Alveolair weefsel ontvangt de grootste bloedtoevoer van alle organen van het lichaam.
Gassen diffunderen door de extreem dunne barrière van alveolaire en capillaire cellen; de
diffusieafstand blijft relatief constant bij verschillende niveaus van fysieke activiteit.
De integriteit van de dunnen pulmonale bloed-gasbarrière blijft constant tijdens
aanhoudende inspanning.
Het oppervlak blijft zo dun mogelijk zonder de structurele integriteit in gevaar te brengen
om een snelle uitwisseling van ademhalingsgassen te vergemakkelijken.
Kleine poriën van Kohn in elke alveolus verspreiden de oppervlakte-actieve stof gelijkmatig
over de ademhalingsmembranen om de oppervlaktespanning te verminderen en de
alveolaire inflatie gemakkelijker te maken.
De poriën zorgen ook voor gasuitwisseling tussen aangrenzende longblaasjes.
ELITE DUURSPORTERS
Hierbij kan alveolaire mechanische stress door grote ventilatie en begeleidende
bloedstroom bij bijna maximale inspanning de doorlaatbaarheid van de bloed-gasbarrière
aantasten. Bij deze personen wordt een verhoogde permeabiliteit weerspiegeld door
verhoogde concentraties van rode bloedcellen, totaal eiwit en leukotrieën B4 in
bronchoalveolaire spoelvloeistof bij maximale inspanning.
, BESCHRIJF IN WELK DEEL VAN HET VENTILATOIRE SYSTEEM DE GASUITWISSELING
PLAATSVINDT
Het ventilatoire systeem is onderverdeeld in 2 delen:
1. Geleidende zones (1-16) die die luchtpijp en
terminale bronchiolen omvatten.
2. Overgangs- en ademhalingszones (17-23) die
bronchiolen, alveolaire kanalen en longblaasjes
omvatten.
BESCHRIJF HET MECHANISME VAN INSPIRATIE EN EXPIRATIE
INSPIRATIE
Diafragma – creëert een luchtdichte scheiding tussen de buik en borstholte. Het diafragma
bevat een reeks openingen waardoor de slokdarm, bloedvaten en zenuwen passeren. Dit
scheidingsmembraan heeft een hoog oxidatief potentieel en de grootste capaciteit van alle
ademhalingsspieren voor verkorting en volumeverplaatsing.
Tijdens de inspiratie trekt de middenrifspier samen, wordt plat en beweegt tot 10
centimeter naar beneden in de richting van de buikholte.
Verlening en vergroting van de borstholte zet de lucht in de longen uit, waardoor de intra
pulmonale druk daalt tot iets onder de atmosferische druk.
De longen worden opgeblazen terwijl de neus en mond letterlijk lucht naar binnen zuigen.
De mate van vulling is afhankelijk van de grootte van de inademingsbewegingen. Maximale
activering van de inademingsspieren van gezonde individuen produceert drukken die
variëren tussen 80 en 140 mm Hg. Inspiratie eindigt wanneer de expansie van de borstholte
stopt. Dit veroorzaakt een gelijkheid tussen de intra pulmonale druk en de atmosferische
omgevingsdruk.
