Training
Aërobe training of cardiorespiratoire duurtraining, verbetert de
centrale en perifere doorbloeding en verhoogt het vermogen van de
spiervezels om ATP te genereren. De trainingsprogramma's voor
vele niet-duursporters gaan vaak voorbij aan de factor aëroob
duuruithoudingsvermogen. Anaërobe training verbetert het
anaërobe metabolisme, het kortdurende, hoogintensieve
uithoudingsvermogen, de tolerantie voor zuur-baseveranderingen,
en mogelijk spierkracht. Met een groter aëroob
uithoudingsvermogen kan de sporter de kwaliteit van de korte
explosies gedurende de hele wedstrijd behouden en zal nog relatief
'fris' zijn in het laatste deel van de wedstrijd.
Aanpassingen door aërobe training
Verbeteringen in duuruithoudingsvermogen als gevolg van
regelmatige aërobe training, zijn het gevolg van verschillende
aanpassingen. Sommige aanpassingen vinden plaats in de spieren,
en bevorderen een efficiënter transport en gebruik van zuurstof en
brandstoffen. Andere belangrijke aanpassingen vinden plaats in het
cardiovasculaire systeem, en verbeteren de bloedstroom naar en in
de spieren.
Spieruithoudingsvermogen en cardiorespiratoir
uithoudingsvermogen
Uithoudingsvermogen betreft twee afzonderlijke concepten die met
elkaar verband houden: spier uithoudingsvermogen en
cardiorespiratoir uithoudingsvermogen.
Voor sprinters is uithoudingsvermogen de mogelijkheid om een
hoge snelheid vast te houden over de volledige afstand. Dit is het
spieruithoudingsvermogen, het vermogen van één spier of
spiergroep om een herhaalde, of statische, hoogintensieve activiteit
vol te kunnen houden. De activiteit kan ritmisch en herhaald van
aard zijn. De activiteit
kan ook statisch zijn. In beide gevallen blijft de resulterende
vermoeidheid beperkt tot een specifieke spiergroep en is de duur
van de activiteit gewoonlijk niet langer dan één of twee minuten.
Spieruithoudingsvermogen is sterk verwant aan spierkracht en
anaërobe ontwikkeling. Waar spieruithoudingsvermogen specifiek is
voor individuele spieren, verwijst cardiorespiratoir
uithoudingsvermogen naar de mogelijkheden van het gehele
lichaam om langdurige inspanning met veel spiermassa vol te
kunnen houden. lange afstanden afleggen in een redelijk hoog
tempo. Het cardiorespiratoir duuruithoudingsvermogen is sterk
verbonden met de ontwikkeling van de hoeveelheid zuurstof die uw
cardiovasculaire en respiratoire systemen naar de werkende
, spieren kunnen vervoeren tijdens langdurige inspanning en met de
mogelijkheden van uw spieren om aëroob energie vrij te maken.
Daarom wordt cardiorespiratoir uithoudingsvermogen ook wel
aëroob uithoudingsvermogen genoemd. Cardiorespiratoir
uithoudingsvermogen, of aëroob uithoudingsvermogen, is het
vermogen van het hele lichaam om langdurige arbeid volte houden,
met gebruik van een relatief grote spiermassa.
Het meten van cardiorespiratoir uithoudingsvermogen
Maximaal duurvermogen:V02MAX OF AËROOB vormogen
VO2max gedefinieerd als de hoogst haalbare zuurstof opname
tijdens maximale of uitputtende arbeid. V02max is in de formule
van Fick afhankelijk van het maximale hartminuutvolume (afgifte
van zuurstof en bloed naar de werkende spieren) en het maximale
arterioveneuze zuurstofverschil (het vermogen van de actieve
spieren om zuurstof aan het bloed te onttrekken en deze zuurstof te
gebruiken). Als u de intensiteit van een inspanning laat toenemen,
zal de zuurstofopname uiteindelijk een top bereiken of zelfs iets
dalen bij een verdere stijging in intensiteit. Dit duidt er op dat de
V02max is bereikt. Door duurtraining kan er meer zuurstof aan de
actieve spieren worden afgegeven en daar worden gebruikt dan in
ongetrainde toestand. Ongetrainde proefpersonen hebben
gemiddeld een toename van 15 tot 20% in hun V02max na een
trainingsprogramma van 20 weken (bijna 5 maanden). Hierdoor
verbetert uw prestatievermogen.
Submaximaal uithoudingsvermogen
Duurtraining resulteert in een toename van het maximale
duuruithoudingsvermogen, maar kan ook leiden tot een
toegenomen submaximaal uithoudingsvermogen.
Steady-state submaximale hartfrequentie bij dezelfde intensiteit
van inspanning, gemeten vóór en na de trainingsperiode, is een
fysiologische variabele die kan worden gebruikt om het effect van
training objectief te kwantificeren. Er is bijvoorbeeld een test
waarbij het geleverde gemiddelde absolute vermogen dat een
persoon kan volhouden gedurende een bepaalde tijdsduur op een
fietsergometer wordt bepaald, als maat voor het submaximale
uithoudingsvermogen. Het submaximale uithoudingsvermogen is
sterker verwant aan de werkelijke duurprestatie tijdens een
wedstrijd dan de V02max. Het is waarschijnlijk afhankelijk van
zowel de V02max als de lactaat-drempel van een persoon. Door
duurtraining neemt het submaximale uithoudingsvermogen toe.
Cardiovasculaire aanpassingen door training
Als gevolg van training treden vele cardiovasculaireaanpassingen
Aërobe training of cardiorespiratoire duurtraining, verbetert de
centrale en perifere doorbloeding en verhoogt het vermogen van de
spiervezels om ATP te genereren. De trainingsprogramma's voor
vele niet-duursporters gaan vaak voorbij aan de factor aëroob
duuruithoudingsvermogen. Anaërobe training verbetert het
anaërobe metabolisme, het kortdurende, hoogintensieve
uithoudingsvermogen, de tolerantie voor zuur-baseveranderingen,
en mogelijk spierkracht. Met een groter aëroob
uithoudingsvermogen kan de sporter de kwaliteit van de korte
explosies gedurende de hele wedstrijd behouden en zal nog relatief
'fris' zijn in het laatste deel van de wedstrijd.
Aanpassingen door aërobe training
Verbeteringen in duuruithoudingsvermogen als gevolg van
regelmatige aërobe training, zijn het gevolg van verschillende
aanpassingen. Sommige aanpassingen vinden plaats in de spieren,
en bevorderen een efficiënter transport en gebruik van zuurstof en
brandstoffen. Andere belangrijke aanpassingen vinden plaats in het
cardiovasculaire systeem, en verbeteren de bloedstroom naar en in
de spieren.
Spieruithoudingsvermogen en cardiorespiratoir
uithoudingsvermogen
Uithoudingsvermogen betreft twee afzonderlijke concepten die met
elkaar verband houden: spier uithoudingsvermogen en
cardiorespiratoir uithoudingsvermogen.
Voor sprinters is uithoudingsvermogen de mogelijkheid om een
hoge snelheid vast te houden over de volledige afstand. Dit is het
spieruithoudingsvermogen, het vermogen van één spier of
spiergroep om een herhaalde, of statische, hoogintensieve activiteit
vol te kunnen houden. De activiteit kan ritmisch en herhaald van
aard zijn. De activiteit
kan ook statisch zijn. In beide gevallen blijft de resulterende
vermoeidheid beperkt tot een specifieke spiergroep en is de duur
van de activiteit gewoonlijk niet langer dan één of twee minuten.
Spieruithoudingsvermogen is sterk verwant aan spierkracht en
anaërobe ontwikkeling. Waar spieruithoudingsvermogen specifiek is
voor individuele spieren, verwijst cardiorespiratoir
uithoudingsvermogen naar de mogelijkheden van het gehele
lichaam om langdurige inspanning met veel spiermassa vol te
kunnen houden. lange afstanden afleggen in een redelijk hoog
tempo. Het cardiorespiratoir duuruithoudingsvermogen is sterk
verbonden met de ontwikkeling van de hoeveelheid zuurstof die uw
cardiovasculaire en respiratoire systemen naar de werkende
, spieren kunnen vervoeren tijdens langdurige inspanning en met de
mogelijkheden van uw spieren om aëroob energie vrij te maken.
Daarom wordt cardiorespiratoir uithoudingsvermogen ook wel
aëroob uithoudingsvermogen genoemd. Cardiorespiratoir
uithoudingsvermogen, of aëroob uithoudingsvermogen, is het
vermogen van het hele lichaam om langdurige arbeid volte houden,
met gebruik van een relatief grote spiermassa.
Het meten van cardiorespiratoir uithoudingsvermogen
Maximaal duurvermogen:V02MAX OF AËROOB vormogen
VO2max gedefinieerd als de hoogst haalbare zuurstof opname
tijdens maximale of uitputtende arbeid. V02max is in de formule
van Fick afhankelijk van het maximale hartminuutvolume (afgifte
van zuurstof en bloed naar de werkende spieren) en het maximale
arterioveneuze zuurstofverschil (het vermogen van de actieve
spieren om zuurstof aan het bloed te onttrekken en deze zuurstof te
gebruiken). Als u de intensiteit van een inspanning laat toenemen,
zal de zuurstofopname uiteindelijk een top bereiken of zelfs iets
dalen bij een verdere stijging in intensiteit. Dit duidt er op dat de
V02max is bereikt. Door duurtraining kan er meer zuurstof aan de
actieve spieren worden afgegeven en daar worden gebruikt dan in
ongetrainde toestand. Ongetrainde proefpersonen hebben
gemiddeld een toename van 15 tot 20% in hun V02max na een
trainingsprogramma van 20 weken (bijna 5 maanden). Hierdoor
verbetert uw prestatievermogen.
Submaximaal uithoudingsvermogen
Duurtraining resulteert in een toename van het maximale
duuruithoudingsvermogen, maar kan ook leiden tot een
toegenomen submaximaal uithoudingsvermogen.
Steady-state submaximale hartfrequentie bij dezelfde intensiteit
van inspanning, gemeten vóór en na de trainingsperiode, is een
fysiologische variabele die kan worden gebruikt om het effect van
training objectief te kwantificeren. Er is bijvoorbeeld een test
waarbij het geleverde gemiddelde absolute vermogen dat een
persoon kan volhouden gedurende een bepaalde tijdsduur op een
fietsergometer wordt bepaald, als maat voor het submaximale
uithoudingsvermogen. Het submaximale uithoudingsvermogen is
sterker verwant aan de werkelijke duurprestatie tijdens een
wedstrijd dan de V02max. Het is waarschijnlijk afhankelijk van
zowel de V02max als de lactaat-drempel van een persoon. Door
duurtraining neemt het submaximale uithoudingsvermogen toe.
Cardiovasculaire aanpassingen door training
Als gevolg van training treden vele cardiovasculaireaanpassingen
