Noodoproepen VS crisisonderhandelingen
Een taalkundige vergelijking tussen noodoproepen en
crisisonderhandelingen.
Jolijn de Waard
Docent: F. van der Houwen
2634675
Essay opdracht A
30-09-2020
999 woorden
, Inleiding
Gespreksparticipanten van noodoproepen en crisisonderhandelingen zijn opeenvolgend
georganiseerd en kunnen taal tactisch inzetten om gespreksdoelstellingen te bereiken.
Noodoproepen worden gebruikt om hulpdiensten snel te kunnen bereiken (Coulthard, Johnson
& Wright, 2017). Crisisonderhandelingen betreffen de onderhandelingen in crisissituaties
(Royce, 2005).
In dit essay worden noodoproepen en crisisonderhandelingen met elkaar vergeleken.
Deze vergelijking wordt gerelateerd aan diens gespreksdoelstellingen. In de conclusie wordt
een tip aan professionals meegegeven.
1. Overeenkomsten
Allereerst worden overeenkomsten besproken. Noodoproepen en crisisonderhandelingen zijn
beide vormen van institutionele communicatie en spelen zich af in crisissituaties.
Institutionele doelen, regels omtrent toegestane bijdragen, asymmetrie en procedures
kenmerken institutionele communicatie. Hierbij heeft de institutionele gespreksparticipant
kennis over het verloop van het gesprek en degene waarmee geïnteracteerd wordt niet. De
institutionele gespreksparticipant is bij noodoproepen en crisisonderhandelingen veelal een
politieambtenaar en degene waarmee geïnteracteerd wordt veelal een burger. Institutionele
communicatie kan juridische gevolgen hebben. Noodoproepen en crisisonderhandelingen
kunnen bijvoorbeeld functioneren als bewijsmateriaal (Coulthard et al., 2017).
Hiernaast zijn noodoproepen en crisisonderhandelingen beide speech events. Deze zijn
dialogisch, hebben beurtwisselingen en doorgaans zijn meerdere gespreksparticipanten
aanwezig (Coulthard et al., 2017).
2. Verschillen en relatie tot doelstellingen
In deze paragraaf worden verschillen tussen noodoproepen en crisisonderhandelingen
besproken, gerelateerd aan gespreksdoelen die zij beogen. Specifieke instructies kenmerken
crisisonderhandelingen. Deze bieden inzicht in cruciale uitgangspunten en concepten tijdens
verhoren. Zo vragen verschillende varianten crisissituaties om verschillende benaderingen.
Hostage-crisissituaties vragen om een instrumentele benadering. Hierbij wordt een rationele
onderhandeling gedaan waarbij beide gespreksparticipanten eisen en voorwaarden opleggen.
Nonhostage-crisissituaties vragen om een expressieve benadering. Hierbij is een natuurlijke
en kwalitatieve interpersoonlijke relatie tussen gespreksparticipanten belangrijk en spelen
Een taalkundige vergelijking tussen noodoproepen en
crisisonderhandelingen.
Jolijn de Waard
Docent: F. van der Houwen
2634675
Essay opdracht A
30-09-2020
999 woorden
, Inleiding
Gespreksparticipanten van noodoproepen en crisisonderhandelingen zijn opeenvolgend
georganiseerd en kunnen taal tactisch inzetten om gespreksdoelstellingen te bereiken.
Noodoproepen worden gebruikt om hulpdiensten snel te kunnen bereiken (Coulthard, Johnson
& Wright, 2017). Crisisonderhandelingen betreffen de onderhandelingen in crisissituaties
(Royce, 2005).
In dit essay worden noodoproepen en crisisonderhandelingen met elkaar vergeleken.
Deze vergelijking wordt gerelateerd aan diens gespreksdoelstellingen. In de conclusie wordt
een tip aan professionals meegegeven.
1. Overeenkomsten
Allereerst worden overeenkomsten besproken. Noodoproepen en crisisonderhandelingen zijn
beide vormen van institutionele communicatie en spelen zich af in crisissituaties.
Institutionele doelen, regels omtrent toegestane bijdragen, asymmetrie en procedures
kenmerken institutionele communicatie. Hierbij heeft de institutionele gespreksparticipant
kennis over het verloop van het gesprek en degene waarmee geïnteracteerd wordt niet. De
institutionele gespreksparticipant is bij noodoproepen en crisisonderhandelingen veelal een
politieambtenaar en degene waarmee geïnteracteerd wordt veelal een burger. Institutionele
communicatie kan juridische gevolgen hebben. Noodoproepen en crisisonderhandelingen
kunnen bijvoorbeeld functioneren als bewijsmateriaal (Coulthard et al., 2017).
Hiernaast zijn noodoproepen en crisisonderhandelingen beide speech events. Deze zijn
dialogisch, hebben beurtwisselingen en doorgaans zijn meerdere gespreksparticipanten
aanwezig (Coulthard et al., 2017).
2. Verschillen en relatie tot doelstellingen
In deze paragraaf worden verschillen tussen noodoproepen en crisisonderhandelingen
besproken, gerelateerd aan gespreksdoelen die zij beogen. Specifieke instructies kenmerken
crisisonderhandelingen. Deze bieden inzicht in cruciale uitgangspunten en concepten tijdens
verhoren. Zo vragen verschillende varianten crisissituaties om verschillende benaderingen.
Hostage-crisissituaties vragen om een instrumentele benadering. Hierbij wordt een rationele
onderhandeling gedaan waarbij beide gespreksparticipanten eisen en voorwaarden opleggen.
Nonhostage-crisissituaties vragen om een expressieve benadering. Hierbij is een natuurlijke
en kwalitatieve interpersoonlijke relatie tussen gespreksparticipanten belangrijk en spelen
