Opdrachten werkgroep 1 Reguleringsmechanismen van de EU: wetgevingsprocedure,
SD en OMC
1. Er zijn drie methoden waarop de EU haar sociaal beleid vorm geeft. Benoem ze, wat
is hun rechtsbasis in de EU Verdragen, welke (wetgevende) instrumenten daarbij horen
(verordening, richtlijn, raamovereenkomst, richtsnoeren, enz.) en op welke manier ze de
wetgeving van de lidstaten beïnvloeden.
1. Wetgevingsprocedure artikel 153 lid 2 VWEU. Wetgever hier is Raad en Europees
Parlement. Er moet sprake zijn van een gekwalificeerde meerderheid van stemmen
tenzij het gaat om 1 van de genoemde onderwerpen in c,d,f en g, dan moet er sprake
zijn van eenparigheid van stemmen. Het kan leiden tot verordeningen of richtlijnen en
minimumvoorschriften voor de lidstaten.
De hoofregel is de normale wetgevingsprocedure. Maar voor c d f en g is de
bijzondere wetgevingsprocedure van toepassing met eenparigheid van stemmen, dat
maakt al duidelijk dat het niet makkelijk is om op die terreinen richtlijnen aan te
nemen. Er kunnen geen besluiten worden genomen ten aanzien van j en k. Wat kan je
wel met j en k je kan wel maatregelen nemen, maar die maatregelen zijn geen
harmoniserende maatregelen voor j en k. In lid 5 staat uitdrukkelijk vermeld dat dit
artikel niet van toepassing op bepaalde gebieden. Op die onderwerpen kunnen geen
Europese maatregelen voor genomen worden. Beloning is bijvoorbeeld een
arbeidsvoorwaarde. Maar op grond van lid 5 is het uitgesloten en kunnen er geen
Europese maatregelen genomen worden. Je moet dus een rechtsbasis hebben wil je
Europese wetgeving kunnen aannemen.
2. Sociale dialoog artikel 154 & 155 VWEU. Commissie moet het voorleggen aan de
sociale partners. Als sociale partners het een mooi voorstel vinden kunnen ze ervoor
kiezen voor de procedure van artikel 155 VWEU. Dit is een overeenkomst. De Raad is
hier de wetgever. Het moet wel gaan om 1 van de genoemde onderwerpen in artikel
153 lid 1 VWEU.
De dialoog tussen de sociale partners, de werknemerskant en de werkgeverskant.
Artikel 152 legt de grondslag. Het is een algemeen artikel waarin het staat. In artikel
154 & 155 wordt het verder uitgewerkt.
Waar begint elke wetgeving mee initiatief van de Europese Commissie. Tweede lid
van 154 de Commissie moet eerst de sociale partners raadplegen over welke
richting ze op moeten gaan. Als de commissie na raadpleging van de sociale partners
denkt dit dus toch niets, dan stopt het en komt er ook geen regelgeving. Maar de
commissie kan ook besluiten na raadpleging van de sociale partners dat het iets waar
ze Europees niveau wat mee zouden moeten. Dan wordt een volgende stap gezet
Dan gaat commissie de sociale partners raadplegen over de inhoud. Vervolgens kan na
deze raadpleging besloten worden om de wetgevingsroute in te zetten, dit begint met
een voorstel van de commissie 153 lid 2. Maar wat ook kan is dat de sociale partners
zeggen dat zij wat willen doen met dat onderwerp. Dat ze dus collectieve route willen
bewandelen (154 lid 4) dat besluit over de collectieve route kan na de eerste
raadpleging genomen worden maar na de tweede raadpleging kan het ook. Wat is de
collectieve route? Dan gaat er onderhandeld worden. Werkgevers en
werknemersorganisaties gaan dan onderhandelen en hebben daar 9 maanden de tijd
voor. Dit termijn kan wel een keer verlengd worden. Dat duurt wel even, wel logisch
omdat er verschillende belangen zijn. Dan komt er hopelijk een overeenkomst 155 lid
1. De sociale partners sluiten een overeenkomst. Het mislukt weleens. Het is dus geen
SD en OMC
1. Er zijn drie methoden waarop de EU haar sociaal beleid vorm geeft. Benoem ze, wat
is hun rechtsbasis in de EU Verdragen, welke (wetgevende) instrumenten daarbij horen
(verordening, richtlijn, raamovereenkomst, richtsnoeren, enz.) en op welke manier ze de
wetgeving van de lidstaten beïnvloeden.
1. Wetgevingsprocedure artikel 153 lid 2 VWEU. Wetgever hier is Raad en Europees
Parlement. Er moet sprake zijn van een gekwalificeerde meerderheid van stemmen
tenzij het gaat om 1 van de genoemde onderwerpen in c,d,f en g, dan moet er sprake
zijn van eenparigheid van stemmen. Het kan leiden tot verordeningen of richtlijnen en
minimumvoorschriften voor de lidstaten.
De hoofregel is de normale wetgevingsprocedure. Maar voor c d f en g is de
bijzondere wetgevingsprocedure van toepassing met eenparigheid van stemmen, dat
maakt al duidelijk dat het niet makkelijk is om op die terreinen richtlijnen aan te
nemen. Er kunnen geen besluiten worden genomen ten aanzien van j en k. Wat kan je
wel met j en k je kan wel maatregelen nemen, maar die maatregelen zijn geen
harmoniserende maatregelen voor j en k. In lid 5 staat uitdrukkelijk vermeld dat dit
artikel niet van toepassing op bepaalde gebieden. Op die onderwerpen kunnen geen
Europese maatregelen voor genomen worden. Beloning is bijvoorbeeld een
arbeidsvoorwaarde. Maar op grond van lid 5 is het uitgesloten en kunnen er geen
Europese maatregelen genomen worden. Je moet dus een rechtsbasis hebben wil je
Europese wetgeving kunnen aannemen.
2. Sociale dialoog artikel 154 & 155 VWEU. Commissie moet het voorleggen aan de
sociale partners. Als sociale partners het een mooi voorstel vinden kunnen ze ervoor
kiezen voor de procedure van artikel 155 VWEU. Dit is een overeenkomst. De Raad is
hier de wetgever. Het moet wel gaan om 1 van de genoemde onderwerpen in artikel
153 lid 1 VWEU.
De dialoog tussen de sociale partners, de werknemerskant en de werkgeverskant.
Artikel 152 legt de grondslag. Het is een algemeen artikel waarin het staat. In artikel
154 & 155 wordt het verder uitgewerkt.
Waar begint elke wetgeving mee initiatief van de Europese Commissie. Tweede lid
van 154 de Commissie moet eerst de sociale partners raadplegen over welke
richting ze op moeten gaan. Als de commissie na raadpleging van de sociale partners
denkt dit dus toch niets, dan stopt het en komt er ook geen regelgeving. Maar de
commissie kan ook besluiten na raadpleging van de sociale partners dat het iets waar
ze Europees niveau wat mee zouden moeten. Dan wordt een volgende stap gezet
Dan gaat commissie de sociale partners raadplegen over de inhoud. Vervolgens kan na
deze raadpleging besloten worden om de wetgevingsroute in te zetten, dit begint met
een voorstel van de commissie 153 lid 2. Maar wat ook kan is dat de sociale partners
zeggen dat zij wat willen doen met dat onderwerp. Dat ze dus collectieve route willen
bewandelen (154 lid 4) dat besluit over de collectieve route kan na de eerste
raadpleging genomen worden maar na de tweede raadpleging kan het ook. Wat is de
collectieve route? Dan gaat er onderhandeld worden. Werkgevers en
werknemersorganisaties gaan dan onderhandelen en hebben daar 9 maanden de tijd
voor. Dit termijn kan wel een keer verlengd worden. Dat duurt wel even, wel logisch
omdat er verschillende belangen zijn. Dan komt er hopelijk een overeenkomst 155 lid
1. De sociale partners sluiten een overeenkomst. Het mislukt weleens. Het is dus geen
