Stemming en stoornis – Allen Frances & Michael B. First
Hoofdstuk 1 ‘Depri’
Depressief zijn is iets wat bij mens en dier voor kan komen. De voornaamste oorzaken zijn verlies,
stress, statusverlies of schuldgevoelens.
Na het verlies van een dierbare kunnen er depressieve gevoelens ontstaan, voor elk persoon is dit
anders. Ook bij dieren komt dit voor, zij kunnen sterven van verdriet.
Stress kan door verschillende factoren ontstaan. Uit onderzoek op apen is gebleken dat wanneer je
weinig tot geen invloed kan uitoefenen op de situatie, dit de kans vergroot op depressiviteit.
Maar liefst 20% van de vrouwen en 10% van de mannen zal op enig moment in het leven een
depressieve periode doormaken. Dit heeft mede gevolgen voor de economie, onder andere door
ziekteverzuim. Waardoor productie verlies ontstaat en extra medische voorzieningen getroffen
moeten worden. Ook kan depressiviteit andere lichamelijke consequenties hebben. Vier van de vijf
personen met depressieve klachten, blijven hier mee rond lopen zonder om hulp te vragen.
Er bestaan twee soorten stemmingsstoornissen.
- Unipolaire stoornis: neerslachtig zijn zonder periodes van opleving
- Bipolaire stoornis: neerslachtig zijn met periodes, maar ook periodes manisch opgefokt zijn.
Daarnaast bestaan er twee soorten van depressiviteit
- Depressieve stoornis: een tijdelijke stoornis, komt bij de meeste mensen voor
- Dysthyme stoornis: langdurige en vaak terug komende stoornis. Vaak een lichtere vorm. Kan
al vroeg in het leven instaan en permanent aanwezig blijven.
1.1 Depressieve stoornis
Met een depressieve stoornis zie je door de bomen het bos niet meer. Het kan je zo erg overspoelen
dat functioneren in het normale leven niet meer mogelijk is. Het herkennen van bepaalde
symptomen kan er voor zorgen dat de persoon zijn stoornis beter aan kan. Frequentie en ernst kan
per episode verschillen. Na de eerste episode is de kans 50% dat er weer een depressieve periode op
treedt. Mocht dit het geval zijn dan wordt de kans vervolgens 70% om nogmaals een depressieve
episode te krijgen. Als je er drie hebt gehad stijgt de kans naar 90% om er weer een te krijgen.
Depressiviteit kan niet vast worden gesteld door lichamelijk onderzoek, in de vorm van
bloedonderzoek of biopsieën. De diagnose depressiviteit kan worden vastgesteld als iemand langer
als 14 dagen last heeft van minstens vijf kenmerkende symptomen.
De symptomen van depressiviteit:
- Depressieve stemming: verdrietig voelen, somber, vreugdeloos, donker, hopeloos, geloven
dat het nooit meer beter wordt.
- Minder belangstelling in en plezier in dingen: nergens zin in hebben, liever alleen willen zijn,
niks meer kunnen voelen.
- Verandering in gewicht of eetlust: helemaal geen trek meer hebben of juist extreem veel
eten.
- Slaapstoornissen: heel veel slapen of juist niet kunnen slapen. Veel slapen gaat vaker
gepaard met veel eten. Geen eetlust gaat vaak gepaard met slapeloosheid.
- Agitatie en lethargie: lichamelijke activiteit kan of verhoogd of verlaagd zijn. De een is erg
onrustig en beweegt veel. De ander krijgt dagelijkse taakjes niet meer klaar.
- Vermoeidheid: geen energie meer hebben om dagelijkse dingen te doen.
- Gevoelens van waardeloosheid of schuld: gevoel van eigenwaarde is naar het dieptepunt
geraakt.
- Problemen met concentratie of het nemen van besluiten: door donkere gedachtes wordt
het moeilijk om een gesprek te volgen of te kiezen wat er gegeten moet worden.
- Het gevoel alsof het leven niet waard is om geleefd te worden: gedachtes aan zelfdoding of
hopen op de dood.
Hoofdstuk 1 ‘Depri’
Depressief zijn is iets wat bij mens en dier voor kan komen. De voornaamste oorzaken zijn verlies,
stress, statusverlies of schuldgevoelens.
Na het verlies van een dierbare kunnen er depressieve gevoelens ontstaan, voor elk persoon is dit
anders. Ook bij dieren komt dit voor, zij kunnen sterven van verdriet.
Stress kan door verschillende factoren ontstaan. Uit onderzoek op apen is gebleken dat wanneer je
weinig tot geen invloed kan uitoefenen op de situatie, dit de kans vergroot op depressiviteit.
Maar liefst 20% van de vrouwen en 10% van de mannen zal op enig moment in het leven een
depressieve periode doormaken. Dit heeft mede gevolgen voor de economie, onder andere door
ziekteverzuim. Waardoor productie verlies ontstaat en extra medische voorzieningen getroffen
moeten worden. Ook kan depressiviteit andere lichamelijke consequenties hebben. Vier van de vijf
personen met depressieve klachten, blijven hier mee rond lopen zonder om hulp te vragen.
Er bestaan twee soorten stemmingsstoornissen.
- Unipolaire stoornis: neerslachtig zijn zonder periodes van opleving
- Bipolaire stoornis: neerslachtig zijn met periodes, maar ook periodes manisch opgefokt zijn.
Daarnaast bestaan er twee soorten van depressiviteit
- Depressieve stoornis: een tijdelijke stoornis, komt bij de meeste mensen voor
- Dysthyme stoornis: langdurige en vaak terug komende stoornis. Vaak een lichtere vorm. Kan
al vroeg in het leven instaan en permanent aanwezig blijven.
1.1 Depressieve stoornis
Met een depressieve stoornis zie je door de bomen het bos niet meer. Het kan je zo erg overspoelen
dat functioneren in het normale leven niet meer mogelijk is. Het herkennen van bepaalde
symptomen kan er voor zorgen dat de persoon zijn stoornis beter aan kan. Frequentie en ernst kan
per episode verschillen. Na de eerste episode is de kans 50% dat er weer een depressieve periode op
treedt. Mocht dit het geval zijn dan wordt de kans vervolgens 70% om nogmaals een depressieve
episode te krijgen. Als je er drie hebt gehad stijgt de kans naar 90% om er weer een te krijgen.
Depressiviteit kan niet vast worden gesteld door lichamelijk onderzoek, in de vorm van
bloedonderzoek of biopsieën. De diagnose depressiviteit kan worden vastgesteld als iemand langer
als 14 dagen last heeft van minstens vijf kenmerkende symptomen.
De symptomen van depressiviteit:
- Depressieve stemming: verdrietig voelen, somber, vreugdeloos, donker, hopeloos, geloven
dat het nooit meer beter wordt.
- Minder belangstelling in en plezier in dingen: nergens zin in hebben, liever alleen willen zijn,
niks meer kunnen voelen.
- Verandering in gewicht of eetlust: helemaal geen trek meer hebben of juist extreem veel
eten.
- Slaapstoornissen: heel veel slapen of juist niet kunnen slapen. Veel slapen gaat vaker
gepaard met veel eten. Geen eetlust gaat vaak gepaard met slapeloosheid.
- Agitatie en lethargie: lichamelijke activiteit kan of verhoogd of verlaagd zijn. De een is erg
onrustig en beweegt veel. De ander krijgt dagelijkse taakjes niet meer klaar.
- Vermoeidheid: geen energie meer hebben om dagelijkse dingen te doen.
- Gevoelens van waardeloosheid of schuld: gevoel van eigenwaarde is naar het dieptepunt
geraakt.
- Problemen met concentratie of het nemen van besluiten: door donkere gedachtes wordt
het moeilijk om een gesprek te volgen of te kiezen wat er gegeten moet worden.
- Het gevoel alsof het leven niet waard is om geleefd te worden: gedachtes aan zelfdoding of
hopen op de dood.
