Kwalitatief onderzoek in de sociale wetenschappen
Artikelen
Bletzer, K.V., & Koss, M.P. (2006). After-rape among three populations in the Southwest.
Violence Against Women, 12, 5-29.
Braun, V., & Clarke, V. (2006). Using thematic analysis in psychology. Qualitative Research
in Psychology, 3, 77-101.
Harf, A., et al. (2013). First parent-child meetings in international adoptions: A qualitative
study. PLoS ONE, 8(9): e75300.
Lindseth, A., & Norberg, A. (2004). A phenomenological hermeneutical method for
researching lived experience. Scandinavian Journal of Caring Sciences, 18, 145-153.
Owton, H. (2013). Streams of bereavement. Qualitative Inquiry, 18, 438-441.
Bijlages
,Bletzer, K.V., & Koss, M.P. (2006). After-rape among three populations in the
Southwest. Violence Against Women, 12, 5-29.
Er zijn 62 open-ended interviews gehouden met vrouwen (lage SES) die verkracht zijn van
verschillende etnische achtergronden. Er werden verschillen en overeenkomsten gevonden tussen
de ervaringen na een verkrachting (rape survival). Deze gevonden verschillen, en sterker
gefundeerde overeenkomsten, geven aanknopingspunten voor interventies.
A Time of Mourning, a Time for Recovery
Inleiding
Wanneer onderzoek wordt gedaan naar de ervaringen van vrouwen die verkracht zijn, wordt er
vaak naar overeenkomsten gezocht. Er is nauwelijks aandacht voor verschillen in achtergrond
die de het verhaal van ‘ervaring’ kunnen beïnvloeden. De narratieve analyse kan variaties in de
manier waarop mensen iets vertellen blootleggen, waar het lijkt alsof de ervaring gelijk is. Daar
sekseverschillen zijn onderzocht op dit gebied, is er nog weinig aandacht geweest voor culturele
invloeden. In onderzoek waar wel etnische achtergronden op het gebied van (gedwongen) seks
met elkaar zijn vergeleken, zie je vaak dat het onderzoek meer kijkt naar algemene opvattingen
over seksueel geweld e.d..
Het onderzoek dat op een meer talige en narratieve manier is gedaan, verschilt qua
raamwerk en focus. Vaak werden echter blanke vrouwen van middelhoge SES een op een
geïnterviewd. Steekproeven waren vaak kleiner dan waar de narratieve analyse om vraagt (40-
45). Daarnaast is er ook wel gewerkt met experimentele technieken, zoals bij een onderzoek
waarin een video werd getoond. Soms is er meer aandacht voor de verkrachter dan voor de
verkrachte persoon.
De assumptie die alle onderzoeken delen is dat ‘vrouwen verhalen over hun rape survival
construeren gebaseerd op de genderrollen in de maatschappij’. Verkrachting wordt gevormd
door discoursen. Er zijn bepaalde practical ideologies, overtuigingen die de man en de vrouw op
een bepaalde manier positioneren, van waaruit het verhaal over de verkrachting wordt
gevormd. Met andere woorden: er is alleen aandacht voor de rol van gender. Dit is gek, gezien
het gegeven dat feministen zeggen ‘dat aan iedere stem waarde moet worden gegeven’.
In dit onderzoek werden vrouwen meegenomen die verkrachting in brede zin van het
woord hadden meegemaakt (door partner, onbekende dader). De onderzoekers gaan er vanuit
dat een verkrachting ertoe leidt dat iemand op een andere manier naar zichzelf gaat kijken. Een
levensverhaal ‘loopt’ en samen met culturele nuances beïnvloeden deze het verhaal dat iemand
over dagelijkse dingen vertelt. Een verkrachting moet als het ware in het levensverhaal worden
opgenomen, as one cycles trough.
Het verhaal van de verkrachte vrouw is onomkeerbaar veranderd, een soort emotionele
tatoeage. Volgens Brison is iemand hersteld wanneer het verhaal van de verkrachting is
opgenomen in het levensverhaal. Je kan er dan over vertellen. In dit onderzoek waren herstelde
vrouwen, maar ook vrouwen die er nog ‘last van hadden’ in hun vertellingen.
Methode
De vrouwen werden gevonden doordat zij om hulp zochten. Op deze manier konden de vrouwen
benaderd worden. Er zijn dus geen vrouwen met nare seksuele ervaringen meegenomen die niet
om hulp zochten. De interviewers werden geselecteerd op basis van ervaring met bepaalde
culturele achtergronden. Ook kregen zij een training. Er werd een comfortabele, rustige
omgeving gezocht om het driedelige interview af te nemen (levensverhaal, verhaal van het
incident, levenslijn, ook in deze volgorde). Vrouwen kregen de ruimte om de vragen in hun eigen
tempo te beantwoorden.
Steekproef
De interviews bij Mexicaans-Amerikaanse vrouwen werden in het Spaans afgenomen, omdat dit
de taal van hun emoties is. Verder waren er cheyenne women (dit zijn de inheemse Amerikaanse
vrouwen/stam, indianenvolk) en anglo-Amerikaanse vrouwen (veel Engelse invloeden).
,Analysis
Een eerste stap was het nagaan van narratieve conventies in de levensverhalen van alle vrouwen,
zodat je de groepen later ook zou kunnen vergelijken. Hierin vielen twee dingen op:
Structurerende middelen: een soort inleiding op de rest van het verhaal. Vaak was dit
samenhangend en gestructureerd. Er was altijd wel een chronologische volgorde te
herkennen. Inhoudelijk zag je tussen de groepen veel overeenkomsten, verschillen zaten
‘m meer in het vertellen zelf. Zo was er verschil in bondigheid/uitgebreidheid, in
personen die meespeelden in het verhaal. Sommige vrouwen vertelden een levenslijn,
anderen belichtten meer losse thema’s (spinstorying). Soms waren verhalen ‘poreus’
omlijnd: alles liep in elkaar over. Soms zag je heen en terug gaan in de tijd etc..
De dramatische persoon: de verteller van het verhaal. Alle vrouwen vonden familie en
vrienden belangrijk, al zaten hier wel nuanceverschillen tussen groepen in. Sommige
vrouwen noemden andere mensen bij hun ‘functie’ (bijv. man/klasgenoot/vriend),
anderen bij hun echte naam.
Narratieven over gedwongen, ongewilde seks
Meestal is de verkrachting ‘gedaan’ door een man die de vrouw al kende.
Ondanks de impact die het kan hebben, wordt er vaak geen hulp gezocht. Er wordt met
vertrouwenspersonen in de omgeving over gesproken, of überhaupt niet over gepraat.
Sommige vrouwen waren experts geworden in het verbergen van de verkrachtingen.
Maar dit was lastig wanneer ze wondjes of blauwe plekken hadden. Een vrouw vertelde
dat haar moeder haar naar een arts stuurde, die vervolgens ontdekte dat ze zwanger
was.
Sommige vrouwen hadden nog steeds last van het verkrachtingstrauma. Het onderzoek
zette hen weer hierover aan het nadenken.
Sommige vrouwen voedden kinderen op die geboren waren als gevolg van verkrachting.
Na de verkrachting: eerste reacties
Schaamte, verachting, kwaadheid, vernederd, gekwetst
Vies, dirty
Hulpeloosheid en verwarring, misselijk van binnen
Tijdens de verkrachting waren vrouwen bang voor en kwaad op de verkrachter, maar
achteraf meer op zichzelf
Er kunnen dus enorm veel emoties opspelen. Dit is overweldigend.
“Angry, scared, degraded. Felt like I was worthless.” (Anglo)
“Then when I got pregnant out of it, it just made me feel dirty.” (Anglo)
“I just felt dirty and degraded. I wanted to hide so nobody could see me.” (Anglo)
“I felt low, I felt raunchy.” (Cheyenne)
“I felt sick, dirty. I wanted to kill myself.” (Cheyenne)
“It made me feel like I was dirty, nasty. . . . Made me feel real dirty.” (Cheyenne)
“Anguish, very strong. Desperation, and sadness, painful sadness.” (Mexicana)
Een aantal vrouwen maakte ook evaluatieve opmerkingen (ik begrijp niet dat iemand dit
kan doen) of had een soort vertraagde shock-ervaring (het ging zo snel allemaal).
Een aantal vrouwen had wraakgevoelens en wilde deze (met een mes) botvieren op de
dader. Dit werd echter niet genoemd door Cheyenne women.
Na de verkrachting, lange termijn gevolgen…
De vrouwen wilden het incident kunnen vergeten
o Anglo-Amerikaanse vrouwen wilden vooral controle terug
o Cheyenne vrouwen wilden de herinnering wegstoppen, blokkeren, er niet meer
aan denken
Mexicaanse vrouwen leken meer moeite te hebben met het herstel. Zij spraken niet van
controle terug willen hebben of dingen wegstoppen.
, o “The problem continues. It stays, remaining inside, and one doesn’t know what to
do.”
De vrouwen herkenden bij zichzelf gedragsveranderingen terug en reageren nu anders
op mensen dan vroeger. Het zelfvertrouwen was afgenomen en ze voelden zich niet meer
op hun gemak in relaties.
“I felt mad and disappointed. I didn’t want to be around him or his girlfriend.” (Cheyenne)
“That guilt affected me most of my life. I didn’t have no respect for myself.” (Cheyenne)
“I didn’t want to open up to nobody. Like I was a nobody to everybody.” (Cheyenne)
“Still have problems . . . like when, even playfully, a man tries to hold me down.” (Anglo)
“Like now, my mind wanders off during sex. It annoys my boyfriend.” (Anglo)
“Sometimes my girlfriend walks out. I refuse to stop putting myself down.” (Anglo)
“I still feel that was what marked me the most.” (Mexicana)
“For me, it was one of the most horrendous experiences I ever had.” (Mexicana)
“For me, it’s a sad history, it’s a past that cannot be erased.” (Mexicana)
Vrouwen (geen Mexicaans-Amerikaanse) ervoeren verwarring wanneer er later contact
was met de dader, maar deze het hele voorval ontkende. “After the rape, I went through a
lot. ’Cause he denied it, I would doubt myself.” (Anglo)
Ook was er sprake van angst voor mannen bij de twee groepen Engels sprekende
vrouwen, ook al waren deze mannen familie of vriend.
Narratieve conventies
Bepaalde narratieve conventies van het levensverhaal kwamen ook terug in het verhaal over het
incident. Bijvoorbeeld…
Anglo-Amerikaanse vrouwen, die vrij uitgebreid vertelden over hun levensverhaal,
deden dit ook over de verkrachting
De levensverhalen en de incident-verhalen van cheyenne vrouwen en Mexicaans-
Amerikaanse vrouwen waren korter, bondiger
Van elke culturele achtergrond wordt een voorbeeldverhaal gegeven.
Wat opviel bij de native Amerikaanse (cheyenne) was dat ze niet precies vertelt wat er is
gebeurt (penetratie, of niet). Verder is opvallend dat ze vertelt wat daarna is gebeurt (return to
the social environment).Daarnaast wordt de ‘man’ in het verhaal uitgescholden (low life, no
kinda person).
SETTING AND STAGING: We were at my cousin’s house. They were havin’ a party, and every-
body left. There was about maybe five of us still there.We were all drinkin’. I was getting drunk.
SOCIAL ISOLATION [dyad]: And he [another cousin’s nephew] told me, said, “Let’s go outside
and sit and talk.” So, we went out there. I was real drunk.
INCIDENT (indirect reference to perpetrator’s actions):We were sitting on these steps, and I
must have passed out, cause when I came to, he was getting up, and I said, “My pants are
unzipped,” and I said, “What did you do?” And he says, “You know what we’ve done,” and all
this. I got mad, ’cause I think he had [inaudible]. I just cussed him out and everything. I said,
“You’re a Low Life, you’re no kind of a person.” I said, I say, “You coulda asked me, or you
coulda, you know, told me you’re too drunk.”
RETURN TO SOCIAL: And I went in there, and I told this girl [cousin] that I was with, and
she got real mad and she told her boyfriend. And we left.
Mexicaans-Amerikaanse vrouwen hadden het eigenlijk alleen over zichzelf en de dader.
Omstanders werden uit het verhaal weggelaten, terwijl familie en vrienden voor vrouwen van
deze achtergrond juist erg belangrijk waren (bleek uit levensverhalen). Bij deze vrouwen was de
overall impact van het voorval gelijk aan de directe impact van het voorval. Wat er verder
omheen gebeurde wordt weggelaten.
SETTING INDETERMINATE AND/OR CONCEPTUAL STAGING: I decided to come to the United
States. I began to study, I began to work. After a while, I met someone, who made me forget that
boyfriend (novio) [one in Mexico]. Once he promised to take me some place. But he didn’t, he
Artikelen
Bletzer, K.V., & Koss, M.P. (2006). After-rape among three populations in the Southwest.
Violence Against Women, 12, 5-29.
Braun, V., & Clarke, V. (2006). Using thematic analysis in psychology. Qualitative Research
in Psychology, 3, 77-101.
Harf, A., et al. (2013). First parent-child meetings in international adoptions: A qualitative
study. PLoS ONE, 8(9): e75300.
Lindseth, A., & Norberg, A. (2004). A phenomenological hermeneutical method for
researching lived experience. Scandinavian Journal of Caring Sciences, 18, 145-153.
Owton, H. (2013). Streams of bereavement. Qualitative Inquiry, 18, 438-441.
Bijlages
,Bletzer, K.V., & Koss, M.P. (2006). After-rape among three populations in the
Southwest. Violence Against Women, 12, 5-29.
Er zijn 62 open-ended interviews gehouden met vrouwen (lage SES) die verkracht zijn van
verschillende etnische achtergronden. Er werden verschillen en overeenkomsten gevonden tussen
de ervaringen na een verkrachting (rape survival). Deze gevonden verschillen, en sterker
gefundeerde overeenkomsten, geven aanknopingspunten voor interventies.
A Time of Mourning, a Time for Recovery
Inleiding
Wanneer onderzoek wordt gedaan naar de ervaringen van vrouwen die verkracht zijn, wordt er
vaak naar overeenkomsten gezocht. Er is nauwelijks aandacht voor verschillen in achtergrond
die de het verhaal van ‘ervaring’ kunnen beïnvloeden. De narratieve analyse kan variaties in de
manier waarop mensen iets vertellen blootleggen, waar het lijkt alsof de ervaring gelijk is. Daar
sekseverschillen zijn onderzocht op dit gebied, is er nog weinig aandacht geweest voor culturele
invloeden. In onderzoek waar wel etnische achtergronden op het gebied van (gedwongen) seks
met elkaar zijn vergeleken, zie je vaak dat het onderzoek meer kijkt naar algemene opvattingen
over seksueel geweld e.d..
Het onderzoek dat op een meer talige en narratieve manier is gedaan, verschilt qua
raamwerk en focus. Vaak werden echter blanke vrouwen van middelhoge SES een op een
geïnterviewd. Steekproeven waren vaak kleiner dan waar de narratieve analyse om vraagt (40-
45). Daarnaast is er ook wel gewerkt met experimentele technieken, zoals bij een onderzoek
waarin een video werd getoond. Soms is er meer aandacht voor de verkrachter dan voor de
verkrachte persoon.
De assumptie die alle onderzoeken delen is dat ‘vrouwen verhalen over hun rape survival
construeren gebaseerd op de genderrollen in de maatschappij’. Verkrachting wordt gevormd
door discoursen. Er zijn bepaalde practical ideologies, overtuigingen die de man en de vrouw op
een bepaalde manier positioneren, van waaruit het verhaal over de verkrachting wordt
gevormd. Met andere woorden: er is alleen aandacht voor de rol van gender. Dit is gek, gezien
het gegeven dat feministen zeggen ‘dat aan iedere stem waarde moet worden gegeven’.
In dit onderzoek werden vrouwen meegenomen die verkrachting in brede zin van het
woord hadden meegemaakt (door partner, onbekende dader). De onderzoekers gaan er vanuit
dat een verkrachting ertoe leidt dat iemand op een andere manier naar zichzelf gaat kijken. Een
levensverhaal ‘loopt’ en samen met culturele nuances beïnvloeden deze het verhaal dat iemand
over dagelijkse dingen vertelt. Een verkrachting moet als het ware in het levensverhaal worden
opgenomen, as one cycles trough.
Het verhaal van de verkrachte vrouw is onomkeerbaar veranderd, een soort emotionele
tatoeage. Volgens Brison is iemand hersteld wanneer het verhaal van de verkrachting is
opgenomen in het levensverhaal. Je kan er dan over vertellen. In dit onderzoek waren herstelde
vrouwen, maar ook vrouwen die er nog ‘last van hadden’ in hun vertellingen.
Methode
De vrouwen werden gevonden doordat zij om hulp zochten. Op deze manier konden de vrouwen
benaderd worden. Er zijn dus geen vrouwen met nare seksuele ervaringen meegenomen die niet
om hulp zochten. De interviewers werden geselecteerd op basis van ervaring met bepaalde
culturele achtergronden. Ook kregen zij een training. Er werd een comfortabele, rustige
omgeving gezocht om het driedelige interview af te nemen (levensverhaal, verhaal van het
incident, levenslijn, ook in deze volgorde). Vrouwen kregen de ruimte om de vragen in hun eigen
tempo te beantwoorden.
Steekproef
De interviews bij Mexicaans-Amerikaanse vrouwen werden in het Spaans afgenomen, omdat dit
de taal van hun emoties is. Verder waren er cheyenne women (dit zijn de inheemse Amerikaanse
vrouwen/stam, indianenvolk) en anglo-Amerikaanse vrouwen (veel Engelse invloeden).
,Analysis
Een eerste stap was het nagaan van narratieve conventies in de levensverhalen van alle vrouwen,
zodat je de groepen later ook zou kunnen vergelijken. Hierin vielen twee dingen op:
Structurerende middelen: een soort inleiding op de rest van het verhaal. Vaak was dit
samenhangend en gestructureerd. Er was altijd wel een chronologische volgorde te
herkennen. Inhoudelijk zag je tussen de groepen veel overeenkomsten, verschillen zaten
‘m meer in het vertellen zelf. Zo was er verschil in bondigheid/uitgebreidheid, in
personen die meespeelden in het verhaal. Sommige vrouwen vertelden een levenslijn,
anderen belichtten meer losse thema’s (spinstorying). Soms waren verhalen ‘poreus’
omlijnd: alles liep in elkaar over. Soms zag je heen en terug gaan in de tijd etc..
De dramatische persoon: de verteller van het verhaal. Alle vrouwen vonden familie en
vrienden belangrijk, al zaten hier wel nuanceverschillen tussen groepen in. Sommige
vrouwen noemden andere mensen bij hun ‘functie’ (bijv. man/klasgenoot/vriend),
anderen bij hun echte naam.
Narratieven over gedwongen, ongewilde seks
Meestal is de verkrachting ‘gedaan’ door een man die de vrouw al kende.
Ondanks de impact die het kan hebben, wordt er vaak geen hulp gezocht. Er wordt met
vertrouwenspersonen in de omgeving over gesproken, of überhaupt niet over gepraat.
Sommige vrouwen waren experts geworden in het verbergen van de verkrachtingen.
Maar dit was lastig wanneer ze wondjes of blauwe plekken hadden. Een vrouw vertelde
dat haar moeder haar naar een arts stuurde, die vervolgens ontdekte dat ze zwanger
was.
Sommige vrouwen hadden nog steeds last van het verkrachtingstrauma. Het onderzoek
zette hen weer hierover aan het nadenken.
Sommige vrouwen voedden kinderen op die geboren waren als gevolg van verkrachting.
Na de verkrachting: eerste reacties
Schaamte, verachting, kwaadheid, vernederd, gekwetst
Vies, dirty
Hulpeloosheid en verwarring, misselijk van binnen
Tijdens de verkrachting waren vrouwen bang voor en kwaad op de verkrachter, maar
achteraf meer op zichzelf
Er kunnen dus enorm veel emoties opspelen. Dit is overweldigend.
“Angry, scared, degraded. Felt like I was worthless.” (Anglo)
“Then when I got pregnant out of it, it just made me feel dirty.” (Anglo)
“I just felt dirty and degraded. I wanted to hide so nobody could see me.” (Anglo)
“I felt low, I felt raunchy.” (Cheyenne)
“I felt sick, dirty. I wanted to kill myself.” (Cheyenne)
“It made me feel like I was dirty, nasty. . . . Made me feel real dirty.” (Cheyenne)
“Anguish, very strong. Desperation, and sadness, painful sadness.” (Mexicana)
Een aantal vrouwen maakte ook evaluatieve opmerkingen (ik begrijp niet dat iemand dit
kan doen) of had een soort vertraagde shock-ervaring (het ging zo snel allemaal).
Een aantal vrouwen had wraakgevoelens en wilde deze (met een mes) botvieren op de
dader. Dit werd echter niet genoemd door Cheyenne women.
Na de verkrachting, lange termijn gevolgen…
De vrouwen wilden het incident kunnen vergeten
o Anglo-Amerikaanse vrouwen wilden vooral controle terug
o Cheyenne vrouwen wilden de herinnering wegstoppen, blokkeren, er niet meer
aan denken
Mexicaanse vrouwen leken meer moeite te hebben met het herstel. Zij spraken niet van
controle terug willen hebben of dingen wegstoppen.
, o “The problem continues. It stays, remaining inside, and one doesn’t know what to
do.”
De vrouwen herkenden bij zichzelf gedragsveranderingen terug en reageren nu anders
op mensen dan vroeger. Het zelfvertrouwen was afgenomen en ze voelden zich niet meer
op hun gemak in relaties.
“I felt mad and disappointed. I didn’t want to be around him or his girlfriend.” (Cheyenne)
“That guilt affected me most of my life. I didn’t have no respect for myself.” (Cheyenne)
“I didn’t want to open up to nobody. Like I was a nobody to everybody.” (Cheyenne)
“Still have problems . . . like when, even playfully, a man tries to hold me down.” (Anglo)
“Like now, my mind wanders off during sex. It annoys my boyfriend.” (Anglo)
“Sometimes my girlfriend walks out. I refuse to stop putting myself down.” (Anglo)
“I still feel that was what marked me the most.” (Mexicana)
“For me, it was one of the most horrendous experiences I ever had.” (Mexicana)
“For me, it’s a sad history, it’s a past that cannot be erased.” (Mexicana)
Vrouwen (geen Mexicaans-Amerikaanse) ervoeren verwarring wanneer er later contact
was met de dader, maar deze het hele voorval ontkende. “After the rape, I went through a
lot. ’Cause he denied it, I would doubt myself.” (Anglo)
Ook was er sprake van angst voor mannen bij de twee groepen Engels sprekende
vrouwen, ook al waren deze mannen familie of vriend.
Narratieve conventies
Bepaalde narratieve conventies van het levensverhaal kwamen ook terug in het verhaal over het
incident. Bijvoorbeeld…
Anglo-Amerikaanse vrouwen, die vrij uitgebreid vertelden over hun levensverhaal,
deden dit ook over de verkrachting
De levensverhalen en de incident-verhalen van cheyenne vrouwen en Mexicaans-
Amerikaanse vrouwen waren korter, bondiger
Van elke culturele achtergrond wordt een voorbeeldverhaal gegeven.
Wat opviel bij de native Amerikaanse (cheyenne) was dat ze niet precies vertelt wat er is
gebeurt (penetratie, of niet). Verder is opvallend dat ze vertelt wat daarna is gebeurt (return to
the social environment).Daarnaast wordt de ‘man’ in het verhaal uitgescholden (low life, no
kinda person).
SETTING AND STAGING: We were at my cousin’s house. They were havin’ a party, and every-
body left. There was about maybe five of us still there.We were all drinkin’. I was getting drunk.
SOCIAL ISOLATION [dyad]: And he [another cousin’s nephew] told me, said, “Let’s go outside
and sit and talk.” So, we went out there. I was real drunk.
INCIDENT (indirect reference to perpetrator’s actions):We were sitting on these steps, and I
must have passed out, cause when I came to, he was getting up, and I said, “My pants are
unzipped,” and I said, “What did you do?” And he says, “You know what we’ve done,” and all
this. I got mad, ’cause I think he had [inaudible]. I just cussed him out and everything. I said,
“You’re a Low Life, you’re no kind of a person.” I said, I say, “You coulda asked me, or you
coulda, you know, told me you’re too drunk.”
RETURN TO SOCIAL: And I went in there, and I told this girl [cousin] that I was with, and
she got real mad and she told her boyfriend. And we left.
Mexicaans-Amerikaanse vrouwen hadden het eigenlijk alleen over zichzelf en de dader.
Omstanders werden uit het verhaal weggelaten, terwijl familie en vrienden voor vrouwen van
deze achtergrond juist erg belangrijk waren (bleek uit levensverhalen). Bij deze vrouwen was de
overall impact van het voorval gelijk aan de directe impact van het voorval. Wat er verder
omheen gebeurde wordt weggelaten.
SETTING INDETERMINATE AND/OR CONCEPTUAL STAGING: I decided to come to the United
States. I began to study, I began to work. After a while, I met someone, who made me forget that
boyfriend (novio) [one in Mexico]. Once he promised to take me some place. But he didn’t, he
