John W. Meyer & Patricia Bromley (2013)
The Worldwide Expansion of “Organization”
Abstract
Dit artikel geeft een institutionele verklaring voor de expansie van formele organisatie, gericht op:
aantal, interne complexiteit, sociale domeinen en nationale contexten. Er wordt gesproken van een
expansie, omdat zaken die eerst niet werden georganiseerd, dat nu wel worden met andere doelen dan
voorheen (in plaats van enkel technische producties of politieke macht, nu ook voor bijv.
klimaatbescherming of transparantie). Deze expansie komt door verspreide culturele rationalisatie in
een staatloze en liberale samenleving, die wordt gekarakteriseerd door sciëntisme, mensenrechtelijke
en empowerment discoursen, en educatie. Deze culturele veranderingen worden door middel van
“legal, accounting & professionalization” principes overgebracht. Er wordt van organisaties verwacht
dat zij zowel sociale actoren als effectief functionerende gehelen zijn. Ze worden als autonoom en
geïntegreerd weergegeven, maar zijn tegelijkertijd afhankelijk van externe definities. Expansie zorgt
voor organisaties die intern rationeel, maar structureel non-rationeel zijn tegenover hun omgeving,
ongeacht hun werkelijke effectiviteit. Institutionele theorieën van sociale organisatie worden in dit
artikel in drie fases aangekaart:
-Stijgende mate van ‘organisatie’ ingebed in de snelle wereldwijde culturele rationalisatie
-Constructie van hedendaagse organisaties als doelgerichte actoren i.p.v. passieve bureaucratieën
-Structuren die losstaan van instrumentele rationaliteit, gegenereerd door ‘expanded actorhood’ van
de hedendaagse organisatie en verwevenheid met de omgeving.
Formal organizations: structuren die niet meer externe soevereinen dienen, maar participatieve
besluitvormingsorganen zijn in hun eigen recht.
Introductie
Er is een wereldwijde snelle toename van formele organisatie in alle sociale sectoren. Er ontstaan
nieuwe vormen van organisatie en oudere sociale vormen (traditionele bureaucratieën,
familiebedrijven, goededoelenorganisaties) worden getransformeerd in beheerde en gemachtigde
formele organisaties. Rationalisatie zorgt voor een kader dat het organiseren van een breed scala aan
samenlevingen en domeinen aanmoedigt. De culturele grondslag van expansie creëert hedendaagse
structuren die minder rusten op functionele wederafhankelijkheid en juist meer op de constructie van
organisaties als sociale ‘actoren’.
De breedte van de hedendaagse organisatie-explosie stelt een probleem voor de functionele en
machtsgecentreerde uitleg van de huidige stijging van management en organisatie. Organiseren is
namelijk breder geworden in de zin van dat het te maken heeft met zowel complexe technische
contexten (wereldwijd transport van producten), als met bijvoorbeeld meer organisatie van educatie.
Organisatie neemt toe in machtige politieke systemen, maar ook in zwakke of gedecentraliseerde
landen. Van passieve traditionele organisaties wordt verwacht dat ze verantwoordelijke, doelgerichte,
besluitvormingsorganisaties worden. Organisatievormen breiden zich uit in arena’s met complexe
technische of politieke doelen en belangen, maar ook op sociale gebieden waar de doelstellingen
onduidelijk zijn, afhankelijkheden laag, en causale structuren vaag. Oudere sociale structuren die
volledig gericht zijn op sociaal welzijn worden nu non-profit organisaties genoemd en dit is een
gestandaardiseerde koepelterm voor van oorsprong verschillende vormen van organisaties, zoals
scholen, ziekenhuizen, kerken en vrijwilligersorganisaties. Deze voorheen verschillende verenigingen
worden nu parallelle instanties van een abstracter en universeler geheel: managed organizations.
Organisatorische expansie is zowel een uitzondering voor liberale normen van eigenbelang van private
winsten, als voor de onliberale expansie van staatsmacht. Het aantal organisaties stijgt en ook diens
complexiteit in interne sociale structuren. Zelfs kerken worden nu (anders) georganiseerd en gebruiken
professionals om leden te werven en te behouden.
, In de afgelopen 10 jaar is er ook een grote groei geweest wat betreft organisaties die gericht zijn op
winstgevendheid (profit-based entities) en dit komt doordat zij zich nu óók richten op andere zaken dan
enkel winst en dus sociale vraagstukken proberen te managen. Dit soort bedrijven voeren hun
structuren routinematig uit op nieuwe dimensies en verwerken sociaal voorgeschreven doelen in hun
beleid en activiteiten. Denk hierbij aan belangen van werknemers, het milieu, de gemeenschap, en good
governance.
Een verklaring voor deze toename van organiseren is de gedachte dat het omgaan met sociale
vraagstukken niet meer alleen door de staat (nation-state system) kan worden gedaan, aangezien deze
wordt gelimiteerd door conflicten (oorlogen). Er zijn veel soorten sociale problemen en veel doelen om
te behalen als gevolg van culturele nadrukken. Doordat dit zo breed is, is het niet meer effectief om
enkel één sterke nationale overheid hiervoor in te zetten (dit werd eerst wel gedaan). Vandaar dat er in
het artikel wordt gesteld dat de groei in getalen en interne complexiteit van organisaties worden gedreven
door een cruciaal fenomeen: wereldwijde culturele verandering.
Dit artikel bouwt verder op neoinstitutionele theorie (dat formele organisaties afhankelijk zijn van hun
omgeving). Er worden aannames gemaakt in vier delen met een sociaal-constructivistische kijk op
organisaties:
1) Organisationele expansie wordt ondersteund door een breed scala aan culturele rationalisatie, dat
wordt gekenmerkt door scientism, mensenrechten & empowerment discourses, en de expansie van
educatie.
2) Deze culturele veranderingen worden overgebracht door legal, accounting & professionalization
principes nieuwe organisaties en bewerking van bestaande organisaties.
3) De culturele veranderingen hielden een reconstructie van traditionele organisatievormen in, die
worden gezien als hedendaagse gemanagede doelgerichte ‘organizational actors’ en daar rust hun
identiteit op.
4) Organisaties worden weergegeven als autonoom en geïntegreerd, maar in de praktijk zijn ze legitieme
actoren die streven naar meerdere doelen die met elkaar in conflict kunnen raken, die vanuit de omgeving
worden opgelegd.
Op basis van deze aannames wordt een uitleg gegeven voor de verschuiving van culturele
.grondslagen van de hedendaagse moderniteit en de consequente non-rationaliteit van de structuren
die hierdoor ontstaan.
The Worldwide Expansion of “Organization”
Abstract
Dit artikel geeft een institutionele verklaring voor de expansie van formele organisatie, gericht op:
aantal, interne complexiteit, sociale domeinen en nationale contexten. Er wordt gesproken van een
expansie, omdat zaken die eerst niet werden georganiseerd, dat nu wel worden met andere doelen dan
voorheen (in plaats van enkel technische producties of politieke macht, nu ook voor bijv.
klimaatbescherming of transparantie). Deze expansie komt door verspreide culturele rationalisatie in
een staatloze en liberale samenleving, die wordt gekarakteriseerd door sciëntisme, mensenrechtelijke
en empowerment discoursen, en educatie. Deze culturele veranderingen worden door middel van
“legal, accounting & professionalization” principes overgebracht. Er wordt van organisaties verwacht
dat zij zowel sociale actoren als effectief functionerende gehelen zijn. Ze worden als autonoom en
geïntegreerd weergegeven, maar zijn tegelijkertijd afhankelijk van externe definities. Expansie zorgt
voor organisaties die intern rationeel, maar structureel non-rationeel zijn tegenover hun omgeving,
ongeacht hun werkelijke effectiviteit. Institutionele theorieën van sociale organisatie worden in dit
artikel in drie fases aangekaart:
-Stijgende mate van ‘organisatie’ ingebed in de snelle wereldwijde culturele rationalisatie
-Constructie van hedendaagse organisaties als doelgerichte actoren i.p.v. passieve bureaucratieën
-Structuren die losstaan van instrumentele rationaliteit, gegenereerd door ‘expanded actorhood’ van
de hedendaagse organisatie en verwevenheid met de omgeving.
Formal organizations: structuren die niet meer externe soevereinen dienen, maar participatieve
besluitvormingsorganen zijn in hun eigen recht.
Introductie
Er is een wereldwijde snelle toename van formele organisatie in alle sociale sectoren. Er ontstaan
nieuwe vormen van organisatie en oudere sociale vormen (traditionele bureaucratieën,
familiebedrijven, goededoelenorganisaties) worden getransformeerd in beheerde en gemachtigde
formele organisaties. Rationalisatie zorgt voor een kader dat het organiseren van een breed scala aan
samenlevingen en domeinen aanmoedigt. De culturele grondslag van expansie creëert hedendaagse
structuren die minder rusten op functionele wederafhankelijkheid en juist meer op de constructie van
organisaties als sociale ‘actoren’.
De breedte van de hedendaagse organisatie-explosie stelt een probleem voor de functionele en
machtsgecentreerde uitleg van de huidige stijging van management en organisatie. Organiseren is
namelijk breder geworden in de zin van dat het te maken heeft met zowel complexe technische
contexten (wereldwijd transport van producten), als met bijvoorbeeld meer organisatie van educatie.
Organisatie neemt toe in machtige politieke systemen, maar ook in zwakke of gedecentraliseerde
landen. Van passieve traditionele organisaties wordt verwacht dat ze verantwoordelijke, doelgerichte,
besluitvormingsorganisaties worden. Organisatievormen breiden zich uit in arena’s met complexe
technische of politieke doelen en belangen, maar ook op sociale gebieden waar de doelstellingen
onduidelijk zijn, afhankelijkheden laag, en causale structuren vaag. Oudere sociale structuren die
volledig gericht zijn op sociaal welzijn worden nu non-profit organisaties genoemd en dit is een
gestandaardiseerde koepelterm voor van oorsprong verschillende vormen van organisaties, zoals
scholen, ziekenhuizen, kerken en vrijwilligersorganisaties. Deze voorheen verschillende verenigingen
worden nu parallelle instanties van een abstracter en universeler geheel: managed organizations.
Organisatorische expansie is zowel een uitzondering voor liberale normen van eigenbelang van private
winsten, als voor de onliberale expansie van staatsmacht. Het aantal organisaties stijgt en ook diens
complexiteit in interne sociale structuren. Zelfs kerken worden nu (anders) georganiseerd en gebruiken
professionals om leden te werven en te behouden.
, In de afgelopen 10 jaar is er ook een grote groei geweest wat betreft organisaties die gericht zijn op
winstgevendheid (profit-based entities) en dit komt doordat zij zich nu óók richten op andere zaken dan
enkel winst en dus sociale vraagstukken proberen te managen. Dit soort bedrijven voeren hun
structuren routinematig uit op nieuwe dimensies en verwerken sociaal voorgeschreven doelen in hun
beleid en activiteiten. Denk hierbij aan belangen van werknemers, het milieu, de gemeenschap, en good
governance.
Een verklaring voor deze toename van organiseren is de gedachte dat het omgaan met sociale
vraagstukken niet meer alleen door de staat (nation-state system) kan worden gedaan, aangezien deze
wordt gelimiteerd door conflicten (oorlogen). Er zijn veel soorten sociale problemen en veel doelen om
te behalen als gevolg van culturele nadrukken. Doordat dit zo breed is, is het niet meer effectief om
enkel één sterke nationale overheid hiervoor in te zetten (dit werd eerst wel gedaan). Vandaar dat er in
het artikel wordt gesteld dat de groei in getalen en interne complexiteit van organisaties worden gedreven
door een cruciaal fenomeen: wereldwijde culturele verandering.
Dit artikel bouwt verder op neoinstitutionele theorie (dat formele organisaties afhankelijk zijn van hun
omgeving). Er worden aannames gemaakt in vier delen met een sociaal-constructivistische kijk op
organisaties:
1) Organisationele expansie wordt ondersteund door een breed scala aan culturele rationalisatie, dat
wordt gekenmerkt door scientism, mensenrechten & empowerment discourses, en de expansie van
educatie.
2) Deze culturele veranderingen worden overgebracht door legal, accounting & professionalization
principes nieuwe organisaties en bewerking van bestaande organisaties.
3) De culturele veranderingen hielden een reconstructie van traditionele organisatievormen in, die
worden gezien als hedendaagse gemanagede doelgerichte ‘organizational actors’ en daar rust hun
identiteit op.
4) Organisaties worden weergegeven als autonoom en geïntegreerd, maar in de praktijk zijn ze legitieme
actoren die streven naar meerdere doelen die met elkaar in conflict kunnen raken, die vanuit de omgeving
worden opgelegd.
Op basis van deze aannames wordt een uitleg gegeven voor de verschuiving van culturele
.grondslagen van de hedendaagse moderniteit en de consequente non-rationaliteit van de structuren
die hierdoor ontstaan.
