Cliff Scheper, de
metropsychopaat
Jolijn de Waard
2634675
Datum: 29-05-2020
Docent: K. Selvius
woorden: 3113
, Punt 1: 651 woorden
1. Bespreking theorieën
Dit essay gaat over de Integrated Cognitive Antisocial Potential-theorie (ICAP-theorie) en
Loebers ontwikkelingspaden. Allereerst wordt de ICAP-theorie besproken. Farrington (2003)
ziet antisociaal potentieel (AP) als onderliggende oorzaak van delinquentie. Individuen
hebben een bepaalde mate van zowel lange termijn antisociaal potentieel (LTAP) als korte
termijn antisociaal potentieel (KTAP).
Statische factoren die mogelijk tot AP leiden, zoals impulsiviteit, strain, negatieve
socialisatieprocessen, life events (levensgebeurtenissen) en foute voorbeelden, bepalen de
hoeveelheid LTAP. KTAP ontstaat door motivatiefactoren en situationele factoren.
Voorbeelden hiervan zijn alcohol- en drugsgebruik, opportuniteiten die zich aanbieden,
frustratie en verveling (Farrington, 2003).
Het is afhankelijk van cognitieve beslisprocessen binnen het individu of iemand met
een hoog AP een delict pleegt. Hierbij maakt het individu een kostenbatenafweging van
delinquent gedrag en worden verscheidene uitkomsten doordacht, afhankelijk van opgeslagen
scripts betreffende antisociaal gedrag. Individuen met een hoog AP hebben meer risico op
antisociaal en delinquent gedrag dan individuen met een laag AP. Zij kunnen overgaan tot
delinquent gedrag, ook al is het niet rationeel (Farrington, 2003).
Indien het individu overgaat tot delinquent gedrag, is afhankelijk van wat de
consequenties van dit gedrag zijn, of er veranderingen plaatsvinden in het LTAP en
toekomstige cognitieve processen. Positieve reacties uit de omgeving op delinquentie en
beloningen van delinquentie verhogen de kans op recidive. Negatieve reacties, zoals straf,
afwijzing en veroordelingen vanuit de omgeving kunnen leiden tot een verminderde kans op
recidive. Echter, als het individu gestigmatiseerd en gelabeld wordt, kan dit ertoe leiden dat
het individu zijn doelen minder makkelijk legaal kan bereiken. Dit leidt tot een hoger AP
(Farrington, 2003).
Loebers ontwikkelingspaden bieden een ander perspectief op het ontstaan van ernstig
delinquent gedrag. Loeber en Hay (1997) stelden drie ontwikkelingspaden met systematische
volgorde vast. Binnen deze ontwikkelingspaden vinden er ontwikkelingen plaats van
veelvoorkomend minder ernstig gedrag naar sporadisch ernstigere gedragingen. Verscheidene
stappen moeten binnen de ontwikkelingspaden doorlopen worden alvorens de volgende stap
wordt bereikt. Niet iedereen bereikt alle stappen (Loeber & Hay, 1997).
Het eerste ontwikkelingspad is conflicten met autoriteitspersonen. Individuen die op
een van de paden terechtkomen beginnen veelal op dit pad. Een vervroegde tendens van
2
metropsychopaat
Jolijn de Waard
2634675
Datum: 29-05-2020
Docent: K. Selvius
woorden: 3113
, Punt 1: 651 woorden
1. Bespreking theorieën
Dit essay gaat over de Integrated Cognitive Antisocial Potential-theorie (ICAP-theorie) en
Loebers ontwikkelingspaden. Allereerst wordt de ICAP-theorie besproken. Farrington (2003)
ziet antisociaal potentieel (AP) als onderliggende oorzaak van delinquentie. Individuen
hebben een bepaalde mate van zowel lange termijn antisociaal potentieel (LTAP) als korte
termijn antisociaal potentieel (KTAP).
Statische factoren die mogelijk tot AP leiden, zoals impulsiviteit, strain, negatieve
socialisatieprocessen, life events (levensgebeurtenissen) en foute voorbeelden, bepalen de
hoeveelheid LTAP. KTAP ontstaat door motivatiefactoren en situationele factoren.
Voorbeelden hiervan zijn alcohol- en drugsgebruik, opportuniteiten die zich aanbieden,
frustratie en verveling (Farrington, 2003).
Het is afhankelijk van cognitieve beslisprocessen binnen het individu of iemand met
een hoog AP een delict pleegt. Hierbij maakt het individu een kostenbatenafweging van
delinquent gedrag en worden verscheidene uitkomsten doordacht, afhankelijk van opgeslagen
scripts betreffende antisociaal gedrag. Individuen met een hoog AP hebben meer risico op
antisociaal en delinquent gedrag dan individuen met een laag AP. Zij kunnen overgaan tot
delinquent gedrag, ook al is het niet rationeel (Farrington, 2003).
Indien het individu overgaat tot delinquent gedrag, is afhankelijk van wat de
consequenties van dit gedrag zijn, of er veranderingen plaatsvinden in het LTAP en
toekomstige cognitieve processen. Positieve reacties uit de omgeving op delinquentie en
beloningen van delinquentie verhogen de kans op recidive. Negatieve reacties, zoals straf,
afwijzing en veroordelingen vanuit de omgeving kunnen leiden tot een verminderde kans op
recidive. Echter, als het individu gestigmatiseerd en gelabeld wordt, kan dit ertoe leiden dat
het individu zijn doelen minder makkelijk legaal kan bereiken. Dit leidt tot een hoger AP
(Farrington, 2003).
Loebers ontwikkelingspaden bieden een ander perspectief op het ontstaan van ernstig
delinquent gedrag. Loeber en Hay (1997) stelden drie ontwikkelingspaden met systematische
volgorde vast. Binnen deze ontwikkelingspaden vinden er ontwikkelingen plaats van
veelvoorkomend minder ernstig gedrag naar sporadisch ernstigere gedragingen. Verscheidene
stappen moeten binnen de ontwikkelingspaden doorlopen worden alvorens de volgende stap
wordt bereikt. Niet iedereen bereikt alle stappen (Loeber & Hay, 1997).
Het eerste ontwikkelingspad is conflicten met autoriteitspersonen. Individuen die op
een van de paden terechtkomen beginnen veelal op dit pad. Een vervroegde tendens van
2
