Samenvatting De diagnostische cyclus samengevat

Diagnostische cyclus kortere samenvatting

Hoofdstuk 1
 Klinisch oordeel/ongewapend oordeel: beslissingen op basis van eigen ervaringen en intuïtie.
 Prescriptief kader/model: laat het ontwerpen van heuristische procedures toe die aan het
diagnostisch proces in de praktijk sturing geven
 Heuristische procedures: procedures die de kans op succes vergroten. Kennis en
vaardigheden op het gebied van diagnostische instrumenten en beslissingsprocedures
moeten hierin zijn verwerkt.


Hoofdstuk 2
 Wetenschappelijke diagnostiek: als verklaringen en oplossingen voor problemen worden
ondersteund door empirische kennis.
 Verwetenschappelijking van de diagnostische praktijk. Van Strien aantal punten:
o Explicieter werken met theorieën en de verschillende theorieniveaus duidelijker met
elkaar in verband brengen.
o Bewust uitleggen waarom hij wel of niet voor bepaalde theorie kiest.
o Duidelijker de denkstappen vastleggen die hebben geleid tot het advies.
o Onderzoek doen naar de waarde van de theorieën voor de specifieke problemen en
naar het effect van de ingrepen.
o De resultaten van eigen werk uitwisselen met collega’s.
 Verschillende foutbronnen:
o Geen test bepaalt welke van de twee mogelijkheden bij het gedrag van het kind
hoort.
o Mensen zijn slecht in schatten.
o Heuristieken kunnen leiden tot vertekeningen bij kansschattingen
o Mensen hebben de neiging om informatie te zoeken die de eigen opvattingen
ondersteunt.
o Beschikbaarheidsheuristiek.
 Heuristieken: zoekstrategieën die tot oplossingen kunnen leiden.
o Beschikbaarheidsheuristiek: houdt in dat we de kans op het optreden van een
verschijnsel hoger inschatten als we minder moeite hebben om voorbeelden van het
verschijnsel voor de geest te halen.
 Descriptieve beslissingstheorie: is het onderzoek naar fouten en vertekeningen bij oordelen
en beslissingen beschrijvend van aard. Hier wordt vooral nagegaan hoe het oordelen en
beslissen feitelijk verloopt en niet hoe het zou moeten verlopen. Het houdt zich ook bezig
met het verklaren van beslissingsgedrag.
 Normatieve beslissingstheorie: gaat verder dan alleen beslissen en verklaren. Het geeft ook
aan hoe de beslisser formeel te werk moet gaan op basis van een aantal rationele
grondregels (axioma’s).
 Besliskunde: een verzameling van modellen en procedures die aangeven hoe de beslisser in
de verschillende stappen van het beslissingsproces het beste kan handelen met het oog op
het te bereiken doel.
 Normatieve diagnostiek: houdt zich bezig met het formuleren, funderen en onderzoeken van
diagnostische regels en procedures.
o We spreken van prescriptieve diagnostiek in het boek. Redenen:

,  Het begrip normatief van westmeyer heeft aan algoritmische betekenis i.p.v.
een heuristieke.
 Normatief wordt in de besliskunde ook in algoritmische zin gebruikt
 In de besliskunde gaan juist stemmen op om de term te gebruiken voor
beslissingsondersteuning in complexe, naturalistische situaties.
 Prescriptieve diagnostiek: een internationaal bruikbare term voor de nederlandse term ‘leer
van de diagnostiek’
o Prescriptieve studies houden zich bezig met de vraag hoe een diagnosticus het
diagnostisch proces vorm kan geven.
 Hypothesetoetsende diagnostische modellen: modellen die op de empirische cyclus zijn
georiënteerd.



Hoofdstuk 3- verloop diagnostische cyclus
Hulpvraag (c) leidt tot een type diagnostische hulpvraag (D), leidend tot een type vraagstelling (C en
D) en vervolgens tot een type onderzoek (D).

We onderscheiden vier verschillende typen diagnostische hulpvragen, vraagstelling en onderzoek:
 Verhelderend
 Onderkennend
 Verklarend
 Indicerend

Diagnostisch scenario: de volgorde in de diagnostiek.
 Begint met verheldering van de hulpvraag. We kunnen spreken van verschillende scenario’s:
o 0-scenario: verder onderzoek niet nodig
o 1-scenario: na het verhelderend onderzoek vind nog één type onderzoek plaats.
o 2-scenario: na het verhelderend onderzoek vinden nog twee typen onderzoek plaats.
 Stappen: klachtanalyse (KA), probleemanalyse (PA), verklaringsanalyse (VA) en
indicatieanalyse (IA).

In de praktijk spreken we van een diagnose in de betekenis van onderkenning van een stoornis.
 Verhelderende diagnose: uitkomst van de klachtanalyse
 Onderkennende diagnose: uitkomst van de probleemanalyse
 Verklarende diagnose: uitkomst van de verklaringsanalyse
 Indicerende diagnose: uitkomst van de indicatieanalyse

Klachtanalyse
 Klachten van de cliënt vormen de ingang tot het diagnostisch proces.
 Diagnosticus gaat na of de verwoording van de cliënt overeenkomt met wat die bedoeld.
 Uitkomst is een ordening van klachten; verhelderende diagnose.

Probleemanalyse
 Problemen zijn gedragingen of situaties van de cliënt waarover de diagnosticus op
empirische of theoretische gronden kan aannemen dat er voor de cliënt sprake is van een
ongunstige toestand; de psychosociale aanpassingen en ontwikkeling van de cliënt wordt
verstoord of bedreigd.
 Diagnosticus zal: verband leggen tussen klachten en problemen, dit verband controleren, de
problemen benoemen en groeperen en de ernst van het probleem taxeren.

,  Uitkomst is het benoemen van het probleem; onderkennende diagnose.

Verklaringsanalyse
 Verklaringen zijn empirisch getoetste uitspraken over condities die afzonderlijk of in
samenhang het probleem in stand houden of hebben laten ontstaan.
 Voor de toetsing zijn de verklarende uitspraken nog hypothesen.
 In de verklaringsanalyse:
o Hypothese ontwerpen
o Empirisch toetsbare voorspellingen afleiden van de hypothese.
o De voorspellingen toetsen en formuleren
o Een integratief beeld opstellen
 De uitkomst is een samenhangend beeld, waar één of meerdere condities een verklaring
voor het probleem zijn; verklarende diagnose

Indicatieanalyse
 Indicaties zijn empirische of theoretische onderbouwde aanbevelingen voor één of meerdere
interventies.
 Een diagnosticus zal:
o Een globaal interventie doel formuleren
o Een inventarisatie maken voor de aanmerking komende typen interventie
o Het nut van de mogelijke alternatieven bepalen
o Onderzoeken of de indicatiecriteria voor de verschillende interventies van toepassing
zijn
o De kans van slagen van mogelijke interventies inschatten
o De uiteindelijke aanbeveling formuleren.
 De uitkomst is een lijst van indicaties in de zin van aanbevelingen voor mogelijke
interventies; indicerende diagnose.
 Hieruit komt een interventie

Klinische cyclus
 Diagnostische cyclus heeft betrekking op diagnostiek
 Therapiecyclus (TC) heeft betrekking op interventie
o Bestaat uit: planning (PL), uitvoering (UV) en beoordelen van het effect (BE)
 De diagnostische cyclus en de therapiecyclus vormen samen de klinische cyclus (KC).
 In de klinische cyclus wordt de interventie bepaald door de informatie die is gevonden in de
diagnostische cyclus. Of die slaagt is dus afhankelijk van de juistheid van informatie.
Belangrijk:
o De diagnosticus moet de behandelaar een beargumenteerd advies voorleggen.
o De behandelaar moet aan de diagnosticus kunnen aantonen dat de interventie op de
diagnostische informatie is afgestemd en dat het volgens de regels wordt uitgevoerd.

Therapeutische cyclus volgens Ruijssenaars
Hij wilt i.p.v. planning, uitvoering en beoordelen van het effect, wilt hij de verkennende
behandelingsanalyse (VBA), voorspellen van reacties (VR), toetsende behandeling (TB) en evaluatie
t.o.v. het globale doel (EGD)

Regulatieve cyclus van Van Strien
 Stappen: probleemstelling, diagnose, plan, ingreep en evaluatie.
 Net als diagnostische cyclus verwijst het naar het algemene methodologische grondfiguur
van het wetenschappelijke handelen.