THE ROMANTIC PERIOD (1798 – 1837)
De Romantische periode in Engeland begint vanaf 1798: het begint met de publicatie van
de Lyrical Ballads. Het eindigt in 1837 als koningin Victoria op de troon eindigt.
De Romantische periode van de literatuur begint na deze sociaaleconomische
veranderingen:
1. Door het ontdekken van de stoommachine ontstaat de industriële revolutie: van
een agricultuur naar een stadscultuur. Veel van de schrijvers waren zeer
ongelukkig over wat er gebeurde in hun land en begonnen om het pre-industriële
Engeland te idealiseren.
2. Toentertijd was de Franse Revolutie ook begonnen en er waaiden veel nieuwe
ideeën en gedachtes over naar Engeland. Bijvoorbeeld de roep naar vrijheid en
tegen de machthebbende zijn.
In deze periode bloeide vooral de poëtiek op. Proza en drama ook wel, maar de
dichtkunst was meer prominent.
Er waren twee generaties van Romantische dichters:
1. Leidende dichters in de first generation:
- William Wordsworth (1771-1850)
- Samual Taylor Coleridge (1772 – 1834)
- Robert Southey (1174 – 1843)
Zij gaven echt vorm aan de Romantische idealen.
2. Second generation:
- John Keats (1795 – 1821)
- Percy Bysshe Shelley (1792 – 1822)
- Lord Byron (1788 – 1824)
Zij hebben de idealen echt verder ontwikkeld.
Theater was sinds Shakespeare niet echt meer hip en de kwaliteit was ook niet erg goed.
Pas eind 19e eeuw leefde deze weer een beetje op.
Proza had niet veel invloed, de meest bekende prozaschrijvers van die tijd zijn:
1. Jane Austen: leefde in de Romantische periode maar was niet echt een
romantische schrijfster.
2. Sir Walter Scott.
3. Mary Shelley: vrouw van de dichter Shelley. Schrijfster van Frankenstein.
4. De Brontë zussen.
In de Romantiek zie je ook erg vaak terug dat men treurig wordt van de kunst. Alles
vergaat om ons heen behalve de kunst. Zie je ook weer terug in Dorian Grey als hij zijn
eigen schilderij ziet en dan realiseert dat hij nooit
,John Keats (1795 – 1821):
Zijn werk werd vooral na zijn dood echt beroemd. Hij is geboren in Londen en zijn vader
was een gewone, werkende man. Ze hadden het niet erg breed.
Hij was op school bekend als een energieke jongeman die van boxen en cricket hield,
maar ook een fanatieke lezer. Hij was vooral geïnteresseerd in de Griekse mythologie,
wat je later ook weer in zijn gedichten terugziet.
Voordat hij klaar was met school in 1810 overlijdt zijn moeder en hij krijgt een nieuwe
voogd: Richard Abbey (hij speelt een slechte rol in zijn leven). Hij wordt getraind om
operatieman te worden, maar blijft houden van literatuur (vooral van Edmund Spenser)
en wordt ook door zijn oude vrienden aangeraden om zelf te gaan schrijven.
Na het verschijnen van zijn eerste gedicht in 1814 genaamd Lines in Imitation of Spenser
gaat Keats zijn studie voortzetten in Londen. Hij gaf het idee van een baan in het vak op
en besloot zich vol in te zetten voor de dichtkunst. Hij ontmoette veel schrijvers. Één van
hen was de bekende dichter Shelley, maar hij was niet zo hecht met hem omdat hij bang
was voor zijn sterke persoonlijkheid. Shelley was erg fel en militant.
In 1817 publiceert hij zijn eerste echte dichtbundel genaamd Poems maar de recensies
waren nogal teleurstellend. Commerciële flop. De gedichten (beïnvloed door onder
andere Spenser en de Griekse mythologie) beschreven de schoonheid van de natuur.
Datzelfde jaar wordt Keats’ broertje ziek en Keats gaat bij hem samenwonen om voor
hem te zorgen, maar tevergeefs. Tegelijkertijd begon hij met het schrijven van een nieuw
literair project: Endymion. Maar hij kreeg weer veel kritiek over zich heen en hij
overwoog om het op te geven. Keats ging om eens over alles na te denken lang wandelen
naar Liverpool en dan naar VS te gaan, wat niet echt een succes was want hij krijgt een
longinfectie dat nooit meer weggaat.
Later in 1818 voordat zijn broertje sterft ontmoet hij Fanny en valt hopeloos in love.
Echter bracht deze verliefdheid hem veel verdriet, vanwege zijn jaloezie, armoede en
angst voor zijn slechte gezondheid. Maar hij had eigenlijk geld van zijn opa geërfd maar
dat had zijn voogd Abbey niet gezegd. Kon zijn geliefde niet trouwen.
, 1819 was het jaar waarin hij een derde dichtbundel publiceert, deze vele malen
succesvoller en met gedichten die wij nu als zijn beste beschouwen, onder andere On a
Grecian Urn, To a Nightingale, La Belle Dame sans Merci en Ode to Autumn.
Van toen af aan ging het slecht. Hij werd steeds zieker en kreeg ook de ziekte waaraan
zijn moeder en broer waren gestorven. Hij moest stoppen met werken van zijn dokter en
uiteindelijk ging hij naar Shelley in Italië in de hoop dat hij beter zou worden van het
klimaat, maar na 6 maanden stierf hij ook op 25-jarige leeftijd.
Hij en Shelley waren tijdgenoten en zelfs maten. Maar ze verschillen heel erg. Shelley
was erg rebels en zijn gedichten waren schreeuwerig en donker. Keats daarentegen was
echt in gedachte verzonken met de schoonheid van natuur.
Keats geloofde ook dat een dichter ‘negative capability’ bezat: de kracht om iets anders
‘in’ te gaan en als het waren voor datgene te spreken. Hij gaat het lichaam van
bijvoorbeeld een nachtegaal binnen. Beetje vaag: ‘Keats believed the true poet possessed
‘negative capability’, the self-nullifying power to enter other things and speak as and for
them, a quality, he professes ‘which Shakespeare possessed so enormously’. This is what
Keats seems to do in his Ode to a Nightingale – he transcends his own body and enters that
of the nightingale. The nightingale symbolizes eternity; its song contrasts with the weight
of human grief and sickness, and the transience of youth and beauty. The song of the
nightingale has been and will be here forever, whereas we miserable human beings are
only here for a brief period.’
Een bekend gedicht van Keats is Ode to Autumn. De herfst wordt door veel mensen
gezien als het seizoen van het vergaan. Het is misschien wel mooi en kleurrijk, maar
mensen zien het ook als een teken van de vergankelijkheid van het leven. Keats
daarentegen, beschrijft de herfst als iets moois en erg positief. Hij schrijft het zo dat je
het als het ware ruikt, voelt en ziet. Hij ziet het mooie erin. Hij schrijft het in een erg
kalme en gebalanceerde toon.
Shelley heeft ook een gedicht over de herfst geschreven. Echter zie je bij hem dat hij een
veel fellere dichter is en het is dus ook een groot verschil met die van Keats. Begin van
zijn gedicht over de herfst:
Autumn: A Dirge
By Shelley
The warm sun is failing, the bleak wind is wailing,
The bare boughs are sighing,
De Romantische periode in Engeland begint vanaf 1798: het begint met de publicatie van
de Lyrical Ballads. Het eindigt in 1837 als koningin Victoria op de troon eindigt.
De Romantische periode van de literatuur begint na deze sociaaleconomische
veranderingen:
1. Door het ontdekken van de stoommachine ontstaat de industriële revolutie: van
een agricultuur naar een stadscultuur. Veel van de schrijvers waren zeer
ongelukkig over wat er gebeurde in hun land en begonnen om het pre-industriële
Engeland te idealiseren.
2. Toentertijd was de Franse Revolutie ook begonnen en er waaiden veel nieuwe
ideeën en gedachtes over naar Engeland. Bijvoorbeeld de roep naar vrijheid en
tegen de machthebbende zijn.
In deze periode bloeide vooral de poëtiek op. Proza en drama ook wel, maar de
dichtkunst was meer prominent.
Er waren twee generaties van Romantische dichters:
1. Leidende dichters in de first generation:
- William Wordsworth (1771-1850)
- Samual Taylor Coleridge (1772 – 1834)
- Robert Southey (1174 – 1843)
Zij gaven echt vorm aan de Romantische idealen.
2. Second generation:
- John Keats (1795 – 1821)
- Percy Bysshe Shelley (1792 – 1822)
- Lord Byron (1788 – 1824)
Zij hebben de idealen echt verder ontwikkeld.
Theater was sinds Shakespeare niet echt meer hip en de kwaliteit was ook niet erg goed.
Pas eind 19e eeuw leefde deze weer een beetje op.
Proza had niet veel invloed, de meest bekende prozaschrijvers van die tijd zijn:
1. Jane Austen: leefde in de Romantische periode maar was niet echt een
romantische schrijfster.
2. Sir Walter Scott.
3. Mary Shelley: vrouw van de dichter Shelley. Schrijfster van Frankenstein.
4. De Brontë zussen.
In de Romantiek zie je ook erg vaak terug dat men treurig wordt van de kunst. Alles
vergaat om ons heen behalve de kunst. Zie je ook weer terug in Dorian Grey als hij zijn
eigen schilderij ziet en dan realiseert dat hij nooit
,John Keats (1795 – 1821):
Zijn werk werd vooral na zijn dood echt beroemd. Hij is geboren in Londen en zijn vader
was een gewone, werkende man. Ze hadden het niet erg breed.
Hij was op school bekend als een energieke jongeman die van boxen en cricket hield,
maar ook een fanatieke lezer. Hij was vooral geïnteresseerd in de Griekse mythologie,
wat je later ook weer in zijn gedichten terugziet.
Voordat hij klaar was met school in 1810 overlijdt zijn moeder en hij krijgt een nieuwe
voogd: Richard Abbey (hij speelt een slechte rol in zijn leven). Hij wordt getraind om
operatieman te worden, maar blijft houden van literatuur (vooral van Edmund Spenser)
en wordt ook door zijn oude vrienden aangeraden om zelf te gaan schrijven.
Na het verschijnen van zijn eerste gedicht in 1814 genaamd Lines in Imitation of Spenser
gaat Keats zijn studie voortzetten in Londen. Hij gaf het idee van een baan in het vak op
en besloot zich vol in te zetten voor de dichtkunst. Hij ontmoette veel schrijvers. Één van
hen was de bekende dichter Shelley, maar hij was niet zo hecht met hem omdat hij bang
was voor zijn sterke persoonlijkheid. Shelley was erg fel en militant.
In 1817 publiceert hij zijn eerste echte dichtbundel genaamd Poems maar de recensies
waren nogal teleurstellend. Commerciële flop. De gedichten (beïnvloed door onder
andere Spenser en de Griekse mythologie) beschreven de schoonheid van de natuur.
Datzelfde jaar wordt Keats’ broertje ziek en Keats gaat bij hem samenwonen om voor
hem te zorgen, maar tevergeefs. Tegelijkertijd begon hij met het schrijven van een nieuw
literair project: Endymion. Maar hij kreeg weer veel kritiek over zich heen en hij
overwoog om het op te geven. Keats ging om eens over alles na te denken lang wandelen
naar Liverpool en dan naar VS te gaan, wat niet echt een succes was want hij krijgt een
longinfectie dat nooit meer weggaat.
Later in 1818 voordat zijn broertje sterft ontmoet hij Fanny en valt hopeloos in love.
Echter bracht deze verliefdheid hem veel verdriet, vanwege zijn jaloezie, armoede en
angst voor zijn slechte gezondheid. Maar hij had eigenlijk geld van zijn opa geërfd maar
dat had zijn voogd Abbey niet gezegd. Kon zijn geliefde niet trouwen.
, 1819 was het jaar waarin hij een derde dichtbundel publiceert, deze vele malen
succesvoller en met gedichten die wij nu als zijn beste beschouwen, onder andere On a
Grecian Urn, To a Nightingale, La Belle Dame sans Merci en Ode to Autumn.
Van toen af aan ging het slecht. Hij werd steeds zieker en kreeg ook de ziekte waaraan
zijn moeder en broer waren gestorven. Hij moest stoppen met werken van zijn dokter en
uiteindelijk ging hij naar Shelley in Italië in de hoop dat hij beter zou worden van het
klimaat, maar na 6 maanden stierf hij ook op 25-jarige leeftijd.
Hij en Shelley waren tijdgenoten en zelfs maten. Maar ze verschillen heel erg. Shelley
was erg rebels en zijn gedichten waren schreeuwerig en donker. Keats daarentegen was
echt in gedachte verzonken met de schoonheid van natuur.
Keats geloofde ook dat een dichter ‘negative capability’ bezat: de kracht om iets anders
‘in’ te gaan en als het waren voor datgene te spreken. Hij gaat het lichaam van
bijvoorbeeld een nachtegaal binnen. Beetje vaag: ‘Keats believed the true poet possessed
‘negative capability’, the self-nullifying power to enter other things and speak as and for
them, a quality, he professes ‘which Shakespeare possessed so enormously’. This is what
Keats seems to do in his Ode to a Nightingale – he transcends his own body and enters that
of the nightingale. The nightingale symbolizes eternity; its song contrasts with the weight
of human grief and sickness, and the transience of youth and beauty. The song of the
nightingale has been and will be here forever, whereas we miserable human beings are
only here for a brief period.’
Een bekend gedicht van Keats is Ode to Autumn. De herfst wordt door veel mensen
gezien als het seizoen van het vergaan. Het is misschien wel mooi en kleurrijk, maar
mensen zien het ook als een teken van de vergankelijkheid van het leven. Keats
daarentegen, beschrijft de herfst als iets moois en erg positief. Hij schrijft het zo dat je
het als het ware ruikt, voelt en ziet. Hij ziet het mooie erin. Hij schrijft het in een erg
kalme en gebalanceerde toon.
Shelley heeft ook een gedicht over de herfst geschreven. Echter zie je bij hem dat hij een
veel fellere dichter is en het is dus ook een groot verschil met die van Keats. Begin van
zijn gedicht over de herfst:
Autumn: A Dirge
By Shelley
The warm sun is failing, the bleak wind is wailing,
The bare boughs are sighing,
