“Empowered Participation” Fung
Hoofdstuk 1: Empowered Participation en Accountable Autonomy
Het kernargument van Archon Fung in zijn boek “Empowered Participation,
reinventing urban democracy” is dat publieke organen (zoals de politie en publieke
scholen) responsiever, eerlijker, innovatiever en effectiever kunnen worden door
burgerparticipatie en overleg in hun bestuursstructuren te integreren.
Empowered Participation:
De methode die daarvoor gebruikt moet worden is de “empowered participatory
Governance” ofwel een democratisch systeem waarin veel zeggenschap is
gereserveerd voor de burgers. Deze methode komt voort uit 3 tradities: Burgerlijke
betrokkenheid, bemoeizucht/zakelijkheid en deliberatie.
Het idee is dat burgers de mogelijkheid moeten hebben om een aandeel te hebben in
de besluitvorming die hen direct aangaat. In de praktijk komt het er dan op neer dat de
besluitvorming zich verplaatst van een centraal orgaan naar verschillende lagere
niveau’s. Burgers hebben over het algemeen meer kennis over de lokale
omstandigheden dan de autoriteiten en zullen ook gemotiveerd zijn als ze inspraak
krijgen in de besluitvorming over hun buurt.
Accountable Autonomy:
Het institutionele model dat Fung uiteenzet om empowered participation te realisteren,
noemt hij ‘accountable Autonomy’, ofwel autonomie met een zekere
verantwoordelijkheid. Het idee is dat de burgers op lokaal niveau tot op zekere hoogte
autonome beslissingen kunnen nemen. Echter daarbij zijn de wel verantwoording
schuldig aan een centraal orgaan dat in de gaten houdt of al die beslissingen op lokaal
niveau wel haalbaar zijn. Er is dus een relatie tussen het centrale orgaan en de lokale
organen, die relatie steunt op 2 pilaren: steun en verantwoording. Dus de lokale
organen signaleren de problemen en bedenken het beleid. Echter, voor de uitvoering
van dat beleid zijn ze wel afhankelijk van externe factoren (o.a. financiën) en daarom
hebben ze de steun nodig van een centraal orgaan als de gemeenteraad.
Fung voegt nog 2 groepen aan het debat over hoe bepaalde problemen aan te pakken.
Aan ene kant is er nog de groep die publieke bureaucratieën verdedigt (new public
management) en aan de andere kant is er de groep die pleit voor een meer
marktgericht systeem. Volgens hen heeft de publieke sector zodanig gefaald dat de
schade niet meer te herstellen is en moet er een soort marktsysteem worden
ingevoerd. De private sector moet de problemen dus gaan oplossen en de markt
bepaald wie dat dan mag doen. Empowered participation is dus de 3e optie. Volgens
Fung zijn er 3 fundamentele verschillen tussen de 1e en de 3e groep, namelijk:
• Door middel van accountable autonomie wordt er een veel directer beroep op
de burger gedaan.
• Accountable autonomy laat burgers en professionals onderling bepalen wat de
best mogelijke oplossing is, terwijl bij new public management de officials
bepalen wat er moet gebeuren.
• Accountable autonomy genereert meer vertrouwen omdat er veel directere
communicatie met de bevolking op hetzelfde niveau. Er is weinig hierarchie.
In zijn boek werkt Fung 2 voorbeelden uit de praktijk uit. Namelijk de organisatie van
public schools in Chicago en de samenwerking tussen het Chicago Police Department
burgers om bepaalde buurten veiliger te maken. Het public school system in chicago
was lange tijd een rommelig systeem waarin partijpolitieke spelletjes een grote rol
speelden, want de burgermeester kon de schoolhoofden vanaf 1893 aanwijzen. Het
ging dan ook erg slechts met het onderwijs in de stad, er waren erg veel
schoolverlaters en het niveau was laag. Sinds halverwege de jaren ’90 zijn er meer dan
Hoofdstuk 1: Empowered Participation en Accountable Autonomy
Het kernargument van Archon Fung in zijn boek “Empowered Participation,
reinventing urban democracy” is dat publieke organen (zoals de politie en publieke
scholen) responsiever, eerlijker, innovatiever en effectiever kunnen worden door
burgerparticipatie en overleg in hun bestuursstructuren te integreren.
Empowered Participation:
De methode die daarvoor gebruikt moet worden is de “empowered participatory
Governance” ofwel een democratisch systeem waarin veel zeggenschap is
gereserveerd voor de burgers. Deze methode komt voort uit 3 tradities: Burgerlijke
betrokkenheid, bemoeizucht/zakelijkheid en deliberatie.
Het idee is dat burgers de mogelijkheid moeten hebben om een aandeel te hebben in
de besluitvorming die hen direct aangaat. In de praktijk komt het er dan op neer dat de
besluitvorming zich verplaatst van een centraal orgaan naar verschillende lagere
niveau’s. Burgers hebben over het algemeen meer kennis over de lokale
omstandigheden dan de autoriteiten en zullen ook gemotiveerd zijn als ze inspraak
krijgen in de besluitvorming over hun buurt.
Accountable Autonomy:
Het institutionele model dat Fung uiteenzet om empowered participation te realisteren,
noemt hij ‘accountable Autonomy’, ofwel autonomie met een zekere
verantwoordelijkheid. Het idee is dat de burgers op lokaal niveau tot op zekere hoogte
autonome beslissingen kunnen nemen. Echter daarbij zijn de wel verantwoording
schuldig aan een centraal orgaan dat in de gaten houdt of al die beslissingen op lokaal
niveau wel haalbaar zijn. Er is dus een relatie tussen het centrale orgaan en de lokale
organen, die relatie steunt op 2 pilaren: steun en verantwoording. Dus de lokale
organen signaleren de problemen en bedenken het beleid. Echter, voor de uitvoering
van dat beleid zijn ze wel afhankelijk van externe factoren (o.a. financiën) en daarom
hebben ze de steun nodig van een centraal orgaan als de gemeenteraad.
Fung voegt nog 2 groepen aan het debat over hoe bepaalde problemen aan te pakken.
Aan ene kant is er nog de groep die publieke bureaucratieën verdedigt (new public
management) en aan de andere kant is er de groep die pleit voor een meer
marktgericht systeem. Volgens hen heeft de publieke sector zodanig gefaald dat de
schade niet meer te herstellen is en moet er een soort marktsysteem worden
ingevoerd. De private sector moet de problemen dus gaan oplossen en de markt
bepaald wie dat dan mag doen. Empowered participation is dus de 3e optie. Volgens
Fung zijn er 3 fundamentele verschillen tussen de 1e en de 3e groep, namelijk:
• Door middel van accountable autonomie wordt er een veel directer beroep op
de burger gedaan.
• Accountable autonomy laat burgers en professionals onderling bepalen wat de
best mogelijke oplossing is, terwijl bij new public management de officials
bepalen wat er moet gebeuren.
• Accountable autonomy genereert meer vertrouwen omdat er veel directere
communicatie met de bevolking op hetzelfde niveau. Er is weinig hierarchie.
In zijn boek werkt Fung 2 voorbeelden uit de praktijk uit. Namelijk de organisatie van
public schools in Chicago en de samenwerking tussen het Chicago Police Department
burgers om bepaalde buurten veiliger te maken. Het public school system in chicago
was lange tijd een rommelig systeem waarin partijpolitieke spelletjes een grote rol
speelden, want de burgermeester kon de schoolhoofden vanaf 1893 aanwijzen. Het
ging dan ook erg slechts met het onderwijs in de stad, er waren erg veel
schoolverlaters en het niveau was laag. Sinds halverwege de jaren ’90 zijn er meer dan
