Samenvatting ‘How Children Develop’ (chronologisch op volgorde van de
collegeliteratuur +aan het einde de werkgroepliteratuur)
Hoofdstuk 2: Prenatal development and the Newborn Period (pp. 39-66)
Prenatale ontwikkeling
Al sinds Aristoteles denken mensen na over hoe prenatale ontwikkeling verloopt. Aristoteles kwam met
de term epigenesis, het ontstaan van nieuwe structuren en functies tijdens ontwikkeling. Dit ging in
tegen het idee dat alle structuren en functies al vanaf het begin van de prenatale periode bestaan in het
ongeboren kind (preformation). Omdat ze nog niets wisten over cellen en dergelijke, bleven er debatten
bestaan over of het ei of de spermacel het kind creërde/bevatte.
Conceptie
Iedereen begint als één cel, ontstaan uit een spermacel en een eicel. Dit zijn gameten (geslachtscellen)
en deze zijn bijzonder omdat deze cellen als enige in het lichaam maar 23 chromosomen bevatten.
Wanneer deze samenkomen ontstaat er dus een cel met 46 chromosomen, en kan deze een nieuw
lichaam creëren. Het verschil tussen eicellen en spermacellen is dat bijna alle eicellen al zijn ontstaan
tijdens de prenatale periode van de vrouw, terwijl de man na de geboorte spermacellen produceert.
Eicellen worden vanuit de eierstok vrijgegeven en bewegen dan door de eileiders terwijl ze een
chemische substantie uitstoten die de spermacel moet aantrekken. Spermacellen proberen als eerste
deze eicel te bereiken. Het duurt ongeveer 6 uur voor een spermacel om de afstand van ongeveer 15 cm
te overbruggen en maar zo’n 200 cellen komen dichtbij het ei. De andere cellen kunnen tegen elkaar aan
botsen, in de verkeerde eileider terecht komen, of hebben genetische afwijkingen waardoor ze zich niet
goed kunnen voortbewegen. Hier is dus de term ‘survival of the fittest’ toepasselijk. Zodra een
spermacel de eicel heeft gevonden, smelten deze samen tot een zygoot. Andere spermacellen kunnen
dan de eicel niet meer bevruchten. Vanaf dit moment begint de prenatale ontwikkeling.
Ontwikkelingsprocessen
Er zijn vier ontwikkelingsprocessen die de zygoot veranderen tot een embryo en later een foetus. 1)
Celdeling, ofwel mitosis. De cel splitst zich in tweeën, waarna elke nieuwe cel dit ook keer op keer blijft
doen. 2) Celmigratie, nieuw gevormde cellen verplaatsen zich naar een nieuwe plek. 3) Celdifferentiatie,
elke cel krijgt een functie (er zijn 350 verschillende functies). Hiervoor heette de cellen nog embryonale
stamcellen. 4) Celsterfte, ook wel apoptosis, dit is bijvoorbeeld nodig om individuele vingers te krijgen.
Naast deze vier processen spelen ook hormonen een grote rol in prenatale ontwikkeling. Bijvoorbeeld
bij geslachtsbepaling spelen androgenen zoals testosteron een rol. Als deze rond de achtste week
worden geproduceerd door de foetus wordt het een jongen, als ze niet worden geproduceerd wordt het
een meisje. Zo beïnvloedt het ongeboren kind zijn/haar eigen ontwikkeling.
Vroege ontwikkeling
collegeliteratuur +aan het einde de werkgroepliteratuur)
Hoofdstuk 2: Prenatal development and the Newborn Period (pp. 39-66)
Prenatale ontwikkeling
Al sinds Aristoteles denken mensen na over hoe prenatale ontwikkeling verloopt. Aristoteles kwam met
de term epigenesis, het ontstaan van nieuwe structuren en functies tijdens ontwikkeling. Dit ging in
tegen het idee dat alle structuren en functies al vanaf het begin van de prenatale periode bestaan in het
ongeboren kind (preformation). Omdat ze nog niets wisten over cellen en dergelijke, bleven er debatten
bestaan over of het ei of de spermacel het kind creërde/bevatte.
Conceptie
Iedereen begint als één cel, ontstaan uit een spermacel en een eicel. Dit zijn gameten (geslachtscellen)
en deze zijn bijzonder omdat deze cellen als enige in het lichaam maar 23 chromosomen bevatten.
Wanneer deze samenkomen ontstaat er dus een cel met 46 chromosomen, en kan deze een nieuw
lichaam creëren. Het verschil tussen eicellen en spermacellen is dat bijna alle eicellen al zijn ontstaan
tijdens de prenatale periode van de vrouw, terwijl de man na de geboorte spermacellen produceert.
Eicellen worden vanuit de eierstok vrijgegeven en bewegen dan door de eileiders terwijl ze een
chemische substantie uitstoten die de spermacel moet aantrekken. Spermacellen proberen als eerste
deze eicel te bereiken. Het duurt ongeveer 6 uur voor een spermacel om de afstand van ongeveer 15 cm
te overbruggen en maar zo’n 200 cellen komen dichtbij het ei. De andere cellen kunnen tegen elkaar aan
botsen, in de verkeerde eileider terecht komen, of hebben genetische afwijkingen waardoor ze zich niet
goed kunnen voortbewegen. Hier is dus de term ‘survival of the fittest’ toepasselijk. Zodra een
spermacel de eicel heeft gevonden, smelten deze samen tot een zygoot. Andere spermacellen kunnen
dan de eicel niet meer bevruchten. Vanaf dit moment begint de prenatale ontwikkeling.
Ontwikkelingsprocessen
Er zijn vier ontwikkelingsprocessen die de zygoot veranderen tot een embryo en later een foetus. 1)
Celdeling, ofwel mitosis. De cel splitst zich in tweeën, waarna elke nieuwe cel dit ook keer op keer blijft
doen. 2) Celmigratie, nieuw gevormde cellen verplaatsen zich naar een nieuwe plek. 3) Celdifferentiatie,
elke cel krijgt een functie (er zijn 350 verschillende functies). Hiervoor heette de cellen nog embryonale
stamcellen. 4) Celsterfte, ook wel apoptosis, dit is bijvoorbeeld nodig om individuele vingers te krijgen.
Naast deze vier processen spelen ook hormonen een grote rol in prenatale ontwikkeling. Bijvoorbeeld
bij geslachtsbepaling spelen androgenen zoals testosteron een rol. Als deze rond de achtste week
worden geproduceerd door de foetus wordt het een jongen, als ze niet worden geproduceerd wordt het
een meisje. Zo beïnvloedt het ongeboren kind zijn/haar eigen ontwikkeling.
Vroege ontwikkeling
