Marlou Meuwese
51r1bt
2778904
09/10/2015
Opdracht Betoog
De toenemende vluchtelingenstroom is een veelbesproken probleem in Nederland. De
overheid heeft geen idee wat we met al deze mensen moeten doen. De rijksoverheid heeft
lange tijd gesteld dat het vluchtelingenprobleem een probleem is dat door de gemeenten
moet worden opgelost. Ik ben het hier mee eens. Gemeentes staan dichter bij de burger dan
de rijksoverheid en gemeentes hebben dan ook beter zicht op het doen en denken van de
burgers in een bepaald gebied. Ik vind daarom dat gemeenten in de Nederlandse
gedecentraliseerde eenheidsstaat een eigen verantwoordelijkheid hebben ten opzichte van
het rijk.
Ik kan mijn stelling onderbouwen met twee argumenten. Ten eerste staat in artikel 127 van
de Grondwet dat de gemeenteraad in beginsel de bevoegdheid heeft om gemeentelijke
verordeningen vast te stellen. Dit betekent dat de gemeenteraad regels mag maken met
betrekking tot de eigen gemeente. Dit geeft gemeenten dus een zekere verantwoordelijkheid
ten opzichte van het rijk. Deze regels mogen ook bestaan uit algemeen verbindende
voorschriften. Ze gelden dan voor iedereen die de gemeente betreedt. Er is dus sprake van
territoriale begrenzing. De gemeentelijke verordeningen hebben alleen betrekking op de
gemeente, dus buiten de gemeente gelden de vastgelegde regels niet.
De verantwoordelijkheid voor het vaststellen van deze regels wordt echter beperkt door de
artikelen 121 en 122 van de Gemeentewet. Hierin staat dat de gemeentelijke verordeningen
komen te vervallen als deze in strijd zijn met een wet, een algemene maatregel van bestuur
of een provinciale verordening. Ook komen de gemeentelijke verordeningen te vervallen als
ze over een onderwerp gaan waar al eerder een wet, een algemene maatregel van bestuur
of een provinciale verordening over is gemaakt. Er is dus sprake van een zekere hiërarchie
van de regels. Wetten, algemene maatregelen van bestuur en provinciale verordeningen
wegen zwaarder dan gemeentelijke verordeningen. Hierdoor zijn gemeenten altijd afhankelijk
van de rijksoverheid. Ze hebben dus geen eigen verantwoordelijkheid ten opzichte van het
rijk.
Maar er zijn nog geen regels gemaakt met betrekking tot de opvang van vluchtelingen, om
maar een voorbeeld te noemen. De gemeenten hebben dus alle vrijheid om hierover
gemeentelijke verordeningen te maken. Ze moeten er alleen wel rekening mee houden dat
de verordeningen niet in strijd mogen zijn met hogere wet- en regelgeving. Het
vluchtelingenprobleem zou prima kunnen worden opgelost door gemeenten. Per gemeente
kunnen hier regels over worden vastgesteld. Gemeenten hebben dus wel degelijk een eigen
verantwoordelijkheid.
Ten tweede werken de decentrale overheden over het algemeen op autonome wijze. Dit
betekent dat ze hun eigen bevoegdheden hebben om regels te maken. Artikel 124 lid 1 van
de Grondwet onderbouwt dit. Hierin staat dat de bevoegdheid tot regeling en bestuur van de
gemeenten aan hun eigen bestuur wordt overgelaten. Dit geeft gemeenten de
verantwoordelijkheid om hun eigen regels op te stellen binnen de grenzen van de gemeente.
Er is dus wel sprake van territoriale begrenzing, maar toch heeft de gemeente de
bevoegdheid tot regeling en bestuur. Hierin zijn ze niet afhankelijk van het rijk.
51r1bt
2778904
09/10/2015
Opdracht Betoog
De toenemende vluchtelingenstroom is een veelbesproken probleem in Nederland. De
overheid heeft geen idee wat we met al deze mensen moeten doen. De rijksoverheid heeft
lange tijd gesteld dat het vluchtelingenprobleem een probleem is dat door de gemeenten
moet worden opgelost. Ik ben het hier mee eens. Gemeentes staan dichter bij de burger dan
de rijksoverheid en gemeentes hebben dan ook beter zicht op het doen en denken van de
burgers in een bepaald gebied. Ik vind daarom dat gemeenten in de Nederlandse
gedecentraliseerde eenheidsstaat een eigen verantwoordelijkheid hebben ten opzichte van
het rijk.
Ik kan mijn stelling onderbouwen met twee argumenten. Ten eerste staat in artikel 127 van
de Grondwet dat de gemeenteraad in beginsel de bevoegdheid heeft om gemeentelijke
verordeningen vast te stellen. Dit betekent dat de gemeenteraad regels mag maken met
betrekking tot de eigen gemeente. Dit geeft gemeenten dus een zekere verantwoordelijkheid
ten opzichte van het rijk. Deze regels mogen ook bestaan uit algemeen verbindende
voorschriften. Ze gelden dan voor iedereen die de gemeente betreedt. Er is dus sprake van
territoriale begrenzing. De gemeentelijke verordeningen hebben alleen betrekking op de
gemeente, dus buiten de gemeente gelden de vastgelegde regels niet.
De verantwoordelijkheid voor het vaststellen van deze regels wordt echter beperkt door de
artikelen 121 en 122 van de Gemeentewet. Hierin staat dat de gemeentelijke verordeningen
komen te vervallen als deze in strijd zijn met een wet, een algemene maatregel van bestuur
of een provinciale verordening. Ook komen de gemeentelijke verordeningen te vervallen als
ze over een onderwerp gaan waar al eerder een wet, een algemene maatregel van bestuur
of een provinciale verordening over is gemaakt. Er is dus sprake van een zekere hiërarchie
van de regels. Wetten, algemene maatregelen van bestuur en provinciale verordeningen
wegen zwaarder dan gemeentelijke verordeningen. Hierdoor zijn gemeenten altijd afhankelijk
van de rijksoverheid. Ze hebben dus geen eigen verantwoordelijkheid ten opzichte van het
rijk.
Maar er zijn nog geen regels gemaakt met betrekking tot de opvang van vluchtelingen, om
maar een voorbeeld te noemen. De gemeenten hebben dus alle vrijheid om hierover
gemeentelijke verordeningen te maken. Ze moeten er alleen wel rekening mee houden dat
de verordeningen niet in strijd mogen zijn met hogere wet- en regelgeving. Het
vluchtelingenprobleem zou prima kunnen worden opgelost door gemeenten. Per gemeente
kunnen hier regels over worden vastgesteld. Gemeenten hebben dus wel degelijk een eigen
verantwoordelijkheid.
Ten tweede werken de decentrale overheden over het algemeen op autonome wijze. Dit
betekent dat ze hun eigen bevoegdheden hebben om regels te maken. Artikel 124 lid 1 van
de Grondwet onderbouwt dit. Hierin staat dat de bevoegdheid tot regeling en bestuur van de
gemeenten aan hun eigen bestuur wordt overgelaten. Dit geeft gemeenten de
verantwoordelijkheid om hun eigen regels op te stellen binnen de grenzen van de gemeente.
Er is dus wel sprake van territoriale begrenzing, maar toch heeft de gemeente de
bevoegdheid tot regeling en bestuur. Hierin zijn ze niet afhankelijk van het rijk.
