Sociologie
Probleem 1 Durkheim
Durkheim houdt zich bezig met vragen als hoe de samenleving zichzelf samenhoudt en hoe je kan
begrijpen wanneer het fout gaat. De samenleving gaat vaak door meerdere grote veranderingen door
zonder uit elkaar te vallen. Hij kwam hiermee toen zijn eigen samenleving, op dat moment Frankrijk,
grote veranderingen doormaakte zoals industrialisatie.
Er zijn 2 hoofdthema’s in het werk van Emile Durkheim.
1. De eerste is de prioriteit van het sociale boven het individu
2. Het 2e is het idee dat de samenleving wetenschappelijk bestudeerd kunnen worden.
We leven in een samenleving die de neiging heeft om alles toe te schrijven aan individuen, zelfs
duidelijke sociale problemen zoals racisme. Voor Durkheim bestaat de samenleving uit sociale feiten
welke ons intuïtieve begrip te boven gaan en welke moeten worden onderzocht door observaties en
metingen. 1 van de belangrijkste doelen van Durkheim was om sociologie als een discipline te zien.
Andere filosofen gingen volgens Durkheim niet ver genoeg, omdat ze geen hele nieuwe discipline wilde
creëren. Er was namelijk al sterk verzet tegen zo’n discipline, dat was al zo tegen psychologie en
filosofie, omdat dit al genoeg overeenstemming zou moeten zijn met sociologie.
- Scheiding filosofie en sociologie: Durkheim voerde aan dat sociologie gericht moest zijn op
empirisch onderzoek. Sociologie zou enkel een filosofische tak worden. De veranderende aard
van de samenleving moest bestudeerd worden.
- Scheiding psychologie en sociologie: ten eerste wordt een sociaal feit ervaren als een externe
beperking in plaats van een interne drijfveer. Ten tweede is het algemeen in de samenleving en
is het niet gebonden aan een bepaald individu, wat wel het geval is bij psychologie. Durkheim
betoogde dat sociale feiten niet kunnen worden herleid tot individuen, maar moeten worden
beoordeeld als hun eigen realiteit. Durkheim verwees naar de sociale feiten met de latijnse term
sui generis (betekent uniek). Hij gebruikte dit om te beweren dat sociale feiten hun eigen
bestaan hebben en dat niet herleidbaar is tot het individueel bewustzijn. Sociale feiten kunnen
alleen worden verklaard door andere sociale feiten.
Sociale feiten
Durkheim ziet sociale feiten als manieren van handelingen. Sociale feiten zijn extern naar het individu,
dit houdt in dat ze een leven hebben buiten mensen om. Bijvoorbeeld tradities, zoals het geven van een
kerstcadeau. Dit is niet iets dat jij hebt bedacht, maar iets dat extern is gericht naar onder andere
jouzelf. Ze zijn een vorm van sociale cohesie. Sociale feiten moeten worden behandeld als ‘dingen’ en
empirisch bestudeerd worden. We moeten sociale feiten bestuderen door gegevens te verzamelen door
observatie en experimenteren. Er worden 2 soorten bewustzijns onderscheiden:
- Collectieve bewustzijn.
- Het gemeenschappelijk bewustzijn: de collectie van alle geloven, moralen en ideeën, dat de
sociale feiten in een samenleving zijn. Social dysfunction: als de gemeenschap moet worden
gezien als een organisme, dan moet disfunctie worden gezien als een ziekte. Echter kan
Probleem 1 Durkheim
Durkheim houdt zich bezig met vragen als hoe de samenleving zichzelf samenhoudt en hoe je kan
begrijpen wanneer het fout gaat. De samenleving gaat vaak door meerdere grote veranderingen door
zonder uit elkaar te vallen. Hij kwam hiermee toen zijn eigen samenleving, op dat moment Frankrijk,
grote veranderingen doormaakte zoals industrialisatie.
Er zijn 2 hoofdthema’s in het werk van Emile Durkheim.
1. De eerste is de prioriteit van het sociale boven het individu
2. Het 2e is het idee dat de samenleving wetenschappelijk bestudeerd kunnen worden.
We leven in een samenleving die de neiging heeft om alles toe te schrijven aan individuen, zelfs
duidelijke sociale problemen zoals racisme. Voor Durkheim bestaat de samenleving uit sociale feiten
welke ons intuïtieve begrip te boven gaan en welke moeten worden onderzocht door observaties en
metingen. 1 van de belangrijkste doelen van Durkheim was om sociologie als een discipline te zien.
Andere filosofen gingen volgens Durkheim niet ver genoeg, omdat ze geen hele nieuwe discipline wilde
creëren. Er was namelijk al sterk verzet tegen zo’n discipline, dat was al zo tegen psychologie en
filosofie, omdat dit al genoeg overeenstemming zou moeten zijn met sociologie.
- Scheiding filosofie en sociologie: Durkheim voerde aan dat sociologie gericht moest zijn op
empirisch onderzoek. Sociologie zou enkel een filosofische tak worden. De veranderende aard
van de samenleving moest bestudeerd worden.
- Scheiding psychologie en sociologie: ten eerste wordt een sociaal feit ervaren als een externe
beperking in plaats van een interne drijfveer. Ten tweede is het algemeen in de samenleving en
is het niet gebonden aan een bepaald individu, wat wel het geval is bij psychologie. Durkheim
betoogde dat sociale feiten niet kunnen worden herleid tot individuen, maar moeten worden
beoordeeld als hun eigen realiteit. Durkheim verwees naar de sociale feiten met de latijnse term
sui generis (betekent uniek). Hij gebruikte dit om te beweren dat sociale feiten hun eigen
bestaan hebben en dat niet herleidbaar is tot het individueel bewustzijn. Sociale feiten kunnen
alleen worden verklaard door andere sociale feiten.
Sociale feiten
Durkheim ziet sociale feiten als manieren van handelingen. Sociale feiten zijn extern naar het individu,
dit houdt in dat ze een leven hebben buiten mensen om. Bijvoorbeeld tradities, zoals het geven van een
kerstcadeau. Dit is niet iets dat jij hebt bedacht, maar iets dat extern is gericht naar onder andere
jouzelf. Ze zijn een vorm van sociale cohesie. Sociale feiten moeten worden behandeld als ‘dingen’ en
empirisch bestudeerd worden. We moeten sociale feiten bestuderen door gegevens te verzamelen door
observatie en experimenteren. Er worden 2 soorten bewustzijns onderscheiden:
- Collectieve bewustzijn.
- Het gemeenschappelijk bewustzijn: de collectie van alle geloven, moralen en ideeën, dat de
sociale feiten in een samenleving zijn. Social dysfunction: als de gemeenschap moet worden
gezien als een organisme, dan moet disfunctie worden gezien als een ziekte. Echter kan
