1. Welke kanalen zorgen voor transport van Na en Cl in het lumen bij de productie van speeksel?
(vergelijkbaar met de pancreas) zie Guyton
Anatomie en fysiologie
De maag is een opslag zak, tussen de oesophagus en het duodenum. De vouwen in de maag heten
rugae, deze bevinden zich aan de binnenkant van een lege maag. De rugae verdwijnen wanneer de
maag gevuld word.
De wand van de maag bestaan uit verschillende lagen weefsel. De binnenste laag is de mucosa,
bestaand uit het lamina propria en de maagklieren. Onder deze laag ligt de submucosa, de
musculaire mucosae en de serosa, dit wordt bedekt door het peritoneum. De opbouw van de
wanden van de maag is vrijwel gelijk aan die van de rest van het maag-darm stelsel, echter heeft de
maag nog een extra laag oblique spieren in de musculaire mucosae. Deze oblique laag zorgt voor
afsluiting van de maag zodat voedsel hierin bewaard kan worden en er geen terug stroom richting de
oesophagus plaats kan vinden. De circulaire spierlaag is het dun in het fundus en het corpus, maar
dik in het antrum. In het antrum is deze laag dik omdat door contractie het eten gemengd word. Ook
is de circulaire spierlaag extra goed ontwikkeld in de pylorus waar het de functie van sphincter
uitoefent waardoor het legen van de maag gereguleerd word. De binnenkant van de maag is bedekt
met een laag zuilvormige epitheel cellen. Deze epitheelcellen hebben sterk ontwikkelde tight
junctions om het onderliggende weefsel te beschermen tegen erosie door zuur. De zuilvormige cellen
secreteren mucus en alkaline om de mucosa te beschermen.
De secretaire mucosa van de maag kunnen verdeeld worden in twee regio’s;
1. de bovenste regio die bestaat uit het fundus en het corpus, ook wel oxyntische cellen, deze
cellen produceren de meeste maagsappen.
2. de onderste regio die bestaat uit antrum pyloricum, ook wel pariëtale cellen, welke het
hormoon gastrine uitscheiden.
De maag heeft drie elementaire functies: opslag van voedsel, vertering van verschillende
voedselcomponenten en bescherming tegen schadelijke invloeden. Dit betreft zowel een afweer
tegen met de voeding of uit de luhctwegen aangevoerde micro-organismen als een bescherming van
de maagwand tegen mechanische beschadiging en de inwerking van het maagsap. De maag vormt
het wijdste deel van het spijsverteringskanaal. Bovendien kan te behoeve van opslag het volumen
nog aanzienlijk toenemen door verslapping van de spieren in de wand. De putjes tussen de zuilen van
het epitheel heter foveolae. In elk foveolae mondt bij elkaar een aantal klierbuisjes uit. De
maagklieren zijn vertakte buisvormige klieren. Ze bevatten drie typen cellen voor externe secretie. In
en om de kliertjes zijn ook drie typen cellen voor interne secretie te vinden.
Externe secretie:
1. hoofdcellen, die het zymogeen (onwerkzaam voorstadium van een enzym) pepsinogeen
produceren. Pepsinogeen bestaat uit een verbinding van het eiwitsplitsende enzym
(proteolytisch enzym), pepsine met een kort peptide, waardoor het enzym onwerkzaam is. In het
zure milieu van de maagholte wordt dit inhibitorpeptide afgesplitst en ontstaat het actieve
pepsine. Dit proces van afsplisting wordt vervolgens door de actieve pepsine voortgezet en
versneld (autokatalyse). Het afgesplitste inhibitorpeptide wordt in de dunne darm verteerd.
Pepsine werkt optimaal bij een pH tussen 1 en 3. De eiwitvertering is slechts partieel doordat
alleen die peptidebindingen in lange eiwitketens worden verbroken waar het aminozuur tyrosine
of fenylalanine aan een ander aminozuur is gekoppeld.
2. De wandcellen die zoutzuur vormen, waardoor in de maag de pH tot 1 kaan dalen. Hierdoor
worden bacteriën en andere micro-organismen onschadelijk gemaakt. Alleen zuurbestendige
bacteriën, zoals de tuberkelbacil, ontsnappen hieraan. Daarnaast vormen deze cellen ook de
intrinsic factor, een carrier voor de opname van vitamine B12 in de dunne darm.
(vergelijkbaar met de pancreas) zie Guyton
Anatomie en fysiologie
De maag is een opslag zak, tussen de oesophagus en het duodenum. De vouwen in de maag heten
rugae, deze bevinden zich aan de binnenkant van een lege maag. De rugae verdwijnen wanneer de
maag gevuld word.
De wand van de maag bestaan uit verschillende lagen weefsel. De binnenste laag is de mucosa,
bestaand uit het lamina propria en de maagklieren. Onder deze laag ligt de submucosa, de
musculaire mucosae en de serosa, dit wordt bedekt door het peritoneum. De opbouw van de
wanden van de maag is vrijwel gelijk aan die van de rest van het maag-darm stelsel, echter heeft de
maag nog een extra laag oblique spieren in de musculaire mucosae. Deze oblique laag zorgt voor
afsluiting van de maag zodat voedsel hierin bewaard kan worden en er geen terug stroom richting de
oesophagus plaats kan vinden. De circulaire spierlaag is het dun in het fundus en het corpus, maar
dik in het antrum. In het antrum is deze laag dik omdat door contractie het eten gemengd word. Ook
is de circulaire spierlaag extra goed ontwikkeld in de pylorus waar het de functie van sphincter
uitoefent waardoor het legen van de maag gereguleerd word. De binnenkant van de maag is bedekt
met een laag zuilvormige epitheel cellen. Deze epitheelcellen hebben sterk ontwikkelde tight
junctions om het onderliggende weefsel te beschermen tegen erosie door zuur. De zuilvormige cellen
secreteren mucus en alkaline om de mucosa te beschermen.
De secretaire mucosa van de maag kunnen verdeeld worden in twee regio’s;
1. de bovenste regio die bestaat uit het fundus en het corpus, ook wel oxyntische cellen, deze
cellen produceren de meeste maagsappen.
2. de onderste regio die bestaat uit antrum pyloricum, ook wel pariëtale cellen, welke het
hormoon gastrine uitscheiden.
De maag heeft drie elementaire functies: opslag van voedsel, vertering van verschillende
voedselcomponenten en bescherming tegen schadelijke invloeden. Dit betreft zowel een afweer
tegen met de voeding of uit de luhctwegen aangevoerde micro-organismen als een bescherming van
de maagwand tegen mechanische beschadiging en de inwerking van het maagsap. De maag vormt
het wijdste deel van het spijsverteringskanaal. Bovendien kan te behoeve van opslag het volumen
nog aanzienlijk toenemen door verslapping van de spieren in de wand. De putjes tussen de zuilen van
het epitheel heter foveolae. In elk foveolae mondt bij elkaar een aantal klierbuisjes uit. De
maagklieren zijn vertakte buisvormige klieren. Ze bevatten drie typen cellen voor externe secretie. In
en om de kliertjes zijn ook drie typen cellen voor interne secretie te vinden.
Externe secretie:
1. hoofdcellen, die het zymogeen (onwerkzaam voorstadium van een enzym) pepsinogeen
produceren. Pepsinogeen bestaat uit een verbinding van het eiwitsplitsende enzym
(proteolytisch enzym), pepsine met een kort peptide, waardoor het enzym onwerkzaam is. In het
zure milieu van de maagholte wordt dit inhibitorpeptide afgesplitst en ontstaat het actieve
pepsine. Dit proces van afsplisting wordt vervolgens door de actieve pepsine voortgezet en
versneld (autokatalyse). Het afgesplitste inhibitorpeptide wordt in de dunne darm verteerd.
Pepsine werkt optimaal bij een pH tussen 1 en 3. De eiwitvertering is slechts partieel doordat
alleen die peptidebindingen in lange eiwitketens worden verbroken waar het aminozuur tyrosine
of fenylalanine aan een ander aminozuur is gekoppeld.
2. De wandcellen die zoutzuur vormen, waardoor in de maag de pH tot 1 kaan dalen. Hierdoor
worden bacteriën en andere micro-organismen onschadelijk gemaakt. Alleen zuurbestendige
bacteriën, zoals de tuberkelbacil, ontsnappen hieraan. Daarnaast vormen deze cellen ook de
intrinsic factor, een carrier voor de opname van vitamine B12 in de dunne darm.
