Titel: Sonny Boy
Auteur: Annejet van der Zijl
Verschenen in: 2004
Ondertitel: - Aantal bladzijden: 235
Leestijd: +/- 11 uur
Genre: biografie
Samenvatting Als de jonge rooms-katholieke Rika van der Lans en de
protestantse Willem Hagenaar in 1911 trouwen tegen de wil van hun
families, is het schandaal niet te overzien. Toch begint de toenadering
met de bloedverwanten snel en wonen Rika, haar man en hun vier
kinderen binnen enkele jaren gelukkig samen in Den Bosch. De sfeer slaat
echter om als Willem voor zijn werk moet verhuizen naar het dorp
Goeree. Rika kwijnt er weg van verveling en mist de zwierigheid van de
grote stad. Als haar man, niet wetende wat hij met zijn steeds
opstandigere vrouw aanmoet, zijn handen niet meer thuis kan houden
pakt ze in 1926 haar spullen en vertrekt naar Den Haag. Hier woont ze
enige tijd onder primitieve omstandigheden samen met haar kinderen.
Ondanks de moeilijke tijden stemt Rika er in toe Waldemar Nods in huis
te nemen, een Surinaamse jongen die voor het grote geld naar het rijke
Nederland is gekomen. Ondanks het leeftijdsverschil van ongeveer twintig
jaar bloeit snel er iets tussen het tweetal en het duurt niet lang voor Rika
merkt dat ze zwanger is. Haar kinderen vatten dit nieuws minder blij op
dan gehoopt. Haar oudste zoon Wim loopt samen met zijn broertje Jan
zelfs weg, terug naar hun vader. Willem, nog steeds onwillig de
scheidingswens van zijn vrouw te accepteren, barst na het aanhoren van
het verhaal van jaloezie. Rika is ondertussen om haar relatie met een
zwarte man compleet verstoten door haar omgeving, en ondanks de pijn
die het doet ziet ze zich snel genoodzaakt haar overige twee kinderen,
Bertha en Henk, ook naar hun vader te sturen. Deze verbiedt hun
vervolgens echter elk contact met hun moeder. Vol verdriet over het
“verlies” van haar kindjes verhuist Rika met Waldemar en hun zoontje
Waldy naar Scheveningen, waar het haar ondanks de crisisjaren dertig
lukt een goedlopend pension te starten. Eind jaren dertig treedt het paar
in het huwelijk en begint het contact met Rika’s kinderen langzaam weer
redelijk op gang te komen. Als de Tweede Wereldoorlog begint komt Rika
, snel in de LO terecht, de Landelijke Organisatie voor Hulp aan
Onderduikers. Het opvangwerk zet ze door, ook nadat het gezin door de
Duitse evacuatie van Scheveningen opnieuw terug moet verhuizen naar
Den Haag. De Duitse overheersing begint steeds een grimmigere omvang
aan te nemen. Maar door stom toedoen van een van haar onderduikers,
de SS-deserteur Gerard van Haringen, wordt haar gezin januari 1944
verraden en worden al haar Joodse gasten op de trein gezet. Rika, Waldy
en Waldemar worden opgesloten in een gevangenis voor mensen uit het
verzet, het Oranjehotel in Scheveningen. Waldy is snel vrij en wordt in
afwachting van de vrijlating van zijn ouders opgevangen door
verschillende gezinnen. Door haar verbeten koppigheid wordt Rika
gedurende haar verblijf in het Oranjehotel sterk mishandeld door haar
woedende ondervragers. Waldemar wordt snel naar het werkkamp in
Vught gestuurd en ook Rika verhuist daar na enkele maanden heen. Hun
wegen worden echter opnieuw gescheiden als Waldemar naar het
concentratiekamp Neuengamme wordt verplaatst. Door zijn kennis van
de Duitse taal weet hij daar een baantje in de kampadministratie te
bemachtigen, waardoor hij het er naar omstandigheden redelijk heeft.
Rika wordt later op transport gezet naar het vrouwenkamp Ravensbrück.
Hier overlijdt ze februari 1945 aan de gevolgen van dysenterie. Ook
Waldemar overleeft uiteindelijk de oorlog niet. Na de bevrijding van zijn
kamp worden de overlevenden opgevangen op het schip “Cap Arcona”
aan de Oostzee. De Britse veiligheidsdienst vermoedt echter dat de haven
vol SS’ers zit en bombardeert de plaats 3 mei 1945. Duizenden van de
zwaar ondervoede ex-kampleden weten het slechts enkele minuten uit te
houden in het ijskoude water. Waldemar lukt het zwemmend de kust te
halen, maar hij wordt op het strand neergeschoten door Duitse soldaten.
Via ooggetuigen van de dood van zijn ouders weet Waldy na de bevrijding
snel dat zoeken geen zin heeft. Hij krijgt het zeer moeilijk met het verlies
en tot grote opluchting van de familie van Rika nemen naar Nederland
geëmigreerde familieleden van Waldemar de opstandige jongen in huis.
Om zijn worsteling te doorbreken probeert Waldy na vijftig jaar zijn leven
op papier te zetten, maar zonder bevredigend resultaat. Het heeft hem
zonder meer geholpen dat uiteindelijk Annejet van der Zijl het verhaal
reconstrueerde.
Auteur: Annejet van der Zijl
Verschenen in: 2004
Ondertitel: - Aantal bladzijden: 235
Leestijd: +/- 11 uur
Genre: biografie
Samenvatting Als de jonge rooms-katholieke Rika van der Lans en de
protestantse Willem Hagenaar in 1911 trouwen tegen de wil van hun
families, is het schandaal niet te overzien. Toch begint de toenadering
met de bloedverwanten snel en wonen Rika, haar man en hun vier
kinderen binnen enkele jaren gelukkig samen in Den Bosch. De sfeer slaat
echter om als Willem voor zijn werk moet verhuizen naar het dorp
Goeree. Rika kwijnt er weg van verveling en mist de zwierigheid van de
grote stad. Als haar man, niet wetende wat hij met zijn steeds
opstandigere vrouw aanmoet, zijn handen niet meer thuis kan houden
pakt ze in 1926 haar spullen en vertrekt naar Den Haag. Hier woont ze
enige tijd onder primitieve omstandigheden samen met haar kinderen.
Ondanks de moeilijke tijden stemt Rika er in toe Waldemar Nods in huis
te nemen, een Surinaamse jongen die voor het grote geld naar het rijke
Nederland is gekomen. Ondanks het leeftijdsverschil van ongeveer twintig
jaar bloeit snel er iets tussen het tweetal en het duurt niet lang voor Rika
merkt dat ze zwanger is. Haar kinderen vatten dit nieuws minder blij op
dan gehoopt. Haar oudste zoon Wim loopt samen met zijn broertje Jan
zelfs weg, terug naar hun vader. Willem, nog steeds onwillig de
scheidingswens van zijn vrouw te accepteren, barst na het aanhoren van
het verhaal van jaloezie. Rika is ondertussen om haar relatie met een
zwarte man compleet verstoten door haar omgeving, en ondanks de pijn
die het doet ziet ze zich snel genoodzaakt haar overige twee kinderen,
Bertha en Henk, ook naar hun vader te sturen. Deze verbiedt hun
vervolgens echter elk contact met hun moeder. Vol verdriet over het
“verlies” van haar kindjes verhuist Rika met Waldemar en hun zoontje
Waldy naar Scheveningen, waar het haar ondanks de crisisjaren dertig
lukt een goedlopend pension te starten. Eind jaren dertig treedt het paar
in het huwelijk en begint het contact met Rika’s kinderen langzaam weer
redelijk op gang te komen. Als de Tweede Wereldoorlog begint komt Rika
, snel in de LO terecht, de Landelijke Organisatie voor Hulp aan
Onderduikers. Het opvangwerk zet ze door, ook nadat het gezin door de
Duitse evacuatie van Scheveningen opnieuw terug moet verhuizen naar
Den Haag. De Duitse overheersing begint steeds een grimmigere omvang
aan te nemen. Maar door stom toedoen van een van haar onderduikers,
de SS-deserteur Gerard van Haringen, wordt haar gezin januari 1944
verraden en worden al haar Joodse gasten op de trein gezet. Rika, Waldy
en Waldemar worden opgesloten in een gevangenis voor mensen uit het
verzet, het Oranjehotel in Scheveningen. Waldy is snel vrij en wordt in
afwachting van de vrijlating van zijn ouders opgevangen door
verschillende gezinnen. Door haar verbeten koppigheid wordt Rika
gedurende haar verblijf in het Oranjehotel sterk mishandeld door haar
woedende ondervragers. Waldemar wordt snel naar het werkkamp in
Vught gestuurd en ook Rika verhuist daar na enkele maanden heen. Hun
wegen worden echter opnieuw gescheiden als Waldemar naar het
concentratiekamp Neuengamme wordt verplaatst. Door zijn kennis van
de Duitse taal weet hij daar een baantje in de kampadministratie te
bemachtigen, waardoor hij het er naar omstandigheden redelijk heeft.
Rika wordt later op transport gezet naar het vrouwenkamp Ravensbrück.
Hier overlijdt ze februari 1945 aan de gevolgen van dysenterie. Ook
Waldemar overleeft uiteindelijk de oorlog niet. Na de bevrijding van zijn
kamp worden de overlevenden opgevangen op het schip “Cap Arcona”
aan de Oostzee. De Britse veiligheidsdienst vermoedt echter dat de haven
vol SS’ers zit en bombardeert de plaats 3 mei 1945. Duizenden van de
zwaar ondervoede ex-kampleden weten het slechts enkele minuten uit te
houden in het ijskoude water. Waldemar lukt het zwemmend de kust te
halen, maar hij wordt op het strand neergeschoten door Duitse soldaten.
Via ooggetuigen van de dood van zijn ouders weet Waldy na de bevrijding
snel dat zoeken geen zin heeft. Hij krijgt het zeer moeilijk met het verlies
en tot grote opluchting van de familie van Rika nemen naar Nederland
geëmigreerde familieleden van Waldemar de opstandige jongen in huis.
Om zijn worsteling te doorbreken probeert Waldy na vijftig jaar zijn leven
op papier te zetten, maar zonder bevredigend resultaat. Het heeft hem
zonder meer geholpen dat uiteindelijk Annejet van der Zijl het verhaal
reconstrueerde.
