Samenvatting Sporenleer II
Les 1 cyanoacrylaat
Deze chemische methode wordt gebruikt voor het zoeken naar vingersporen nadat er gezocht is met
scheerlicht/blote oog hiernaar. Voordat je iets met het spoor doet (opwerken), fotografeer je het
vingerspoor. Dan zijn er 2 opties:
Spoor meenemen naar het lab om te bewerken
o Wrijvingsvrij verpakken
o Chemisch behandelen in het lab
Voorwerp laten staan (niet verplaatsbaar) en op PD bewerken
o Poederen -> liften
o Chemisch behandelen op de PD (moeilijker)
Cyanoacrylaat is een soort seconden lijm en is bij toeval ontdekt. Het is nog niet helemaal duidelijk
hoe de methode werkt, maar het vermoeden is dat de cyanoacrylaat een reactie aangaat met de
vrije OH groepen van wateroplosbare componenten (glucose, aminozuren, etc.). Meerdere
technieken werken op deze manier. Voor deze methode is het essentieel dat de luchtvochtigheid
goed is (80%). Dit zorgt samen met NaCl in vingersporen voor katalyse.
Cyanoacrylaat wordt opgedampt. Vervolgens gaat de damp o.i.v. de luchtvochtigheid een reactie
aan met het latente vingerspoor. Dit veroorzaakt een witte neerslag (polymeer).
Voordeel: DNA-onderzoek is mogelijk na behandelen
Nadeel: Destructief onderzoek (lijm krijg je er niet meer vanaf)
De methode werkt voor niet-poreuze (glas) & semi-poreuze (glossy magazine) oppervlakten. Het
wordt gebruikt in een opdampkast in lab of met de mobiele cyano opdampmethode op de PD. Op de
PD wordt hiervoor lumicyano gebruikt, waar de nabehandeling al in de methode zit en deze dus
achteraf niet nog hoeft te worden nabehandeld.
Het nabehandelen van een spoor dat behandeld is met cyano is zeker aan te raden, vooral bij witte
ondergronden (zichtbaarheid details neemt toe, beter te fotograferen). Hier zijn verschillende
methoden voor:
Poeders (bristol black) (fysisch)
o Verhoogt contrast
o Vingerspoor kan je wegpoetsen
o DNA-onderzoek twijfel (kwast zorgt voor contaminatie)
Chemisch:
Bij het chemische proces giet je een kleurstof over je vingerspoor. De kleurstof hecht dan aan het
cyanoacrylaat en zorgt voor een beter contrast. Nadelen hiervan zijn:
Tijdrovender dan de fysische methode
Sommige zijn kankerverwekkend (carcinogeen -> rhodamine)
Ondergrond kleurt langzaam mee bij semi-poreus (snel fotograferen)
Vingerspoor mogelijk wegspoelen bij het naspoelen of behandelen zelf
, Voorbeelden van chemische methoden zijn:
Sudan black → blauwzwart
Ardrox → geel
Basic yellow → geel
Rhodamine → rood/paars
Saffarine → blauw
Hierbij worden Ardrox en Basic Yellow het meeste gebruikt.
Het behandelen in het lab gebeurt dus in de opdampkast. Hier kan je veel voorwerpen tegelijk in
behandelen, maar geen hele grote voorwerpen. Er wordt 2 gram cyanoacrylaat in een plaatje
verwarmt tot 120 graden met de 80% luchtvochtigheid. Je moet dan 15/30 minuten wachten, zodat
de lijm in de lucht gaat zitten en neer kan slaan op de plaats van de vingersporen.
Het behandelen op de PD wordt niet heel vaak gedaan, omdat het heel intensief is: er moet een
goed afgeschermde plaats komen (tent) wat functioneert als opdampkast. Je moet de
luchtvochtigheid naar 80% brengen en een apparaat hebben wat dit meet. Ook heb je een masker
nodig, zodat je de lijm niet binnenkrijgt. Dan heb je ook nog een lamp nodig om de vingersporen te
zoeken. Het wordt alleen gebruikt in uiterste gevallen (geen ander bewijs bijv.).
Je hebt ook nog de press & fume methode. Dit bestaat uit een doosje waar de cyanoacrylaat in zit. Je
kan er hiervan een paar aan de binnenkant van een auto plaatsen bijv. Het doosje moet worden
gebroken en dan is het een kwestie van goed ventileren en wachten. Dan kan er met een masker
gekeken worden wat het resultaat is.
Interpretatie vergelijken:
Het vingerspoor is zichtbaar als wit polymeer -> de papillairlijnen zijn wit (kleur verkeerd). Het
dactysignalement is daarentegen afgenomen met zwart inkt en hierbij zijn dus de papillairlijnen
zwart. Er moet dus inversie van kleuren plaatsvinden voor het vergelijkend onderzoek (kleur
verkeerd -> kleur goed). Als er nabehandeling (poeder/reagentia) plaatsvindt moet hier ook rekening
mee gehouden worden.
Het vergelijkend onderzoek vindt plaats volgens ACE-V methode. Dit vindt plaats op verschillende
niveaus:
DP’s Eerste niveau
o Overeenkomstig grondpatroon
o Soort en (verschijningsfrequentie)
DP’s tweede niveau
o Aantal DPO’s
o Ligging
o Soort DP en (verschijningsfrequentie)
DP’s derde niveau
o Details papillairlijnen zelf (randen, poriën, breedte etc)
, Les 2 Vezels
Textiel is een massaproduct en is overal te vinden. Hierbij geldt weer het principe van Locard: ‘every
contact leaves a trace’. Vezels zijn hierbij een van meest voorkomende type contactsporen. Je kan
vezels gebruiken om verbanden te leggen tussen personen, objecten en locaties.
Bij vezelonderzoek kunnen vragen worden gesteld op verschillende niveaus:
Sporenonderzoek (zijn er vezels aanewzig?)
Vergelijkend onderzoek (referentie met spoor)
Beschadigings-/soucheonderzoek (zijn 2 stukken 1 geheel geweest?)
Dit kan zowel op bronniveau (wat is de donor?) als op activiteitenniveau (hoe/wanneer zijn ze
overgedragen?). Vezels worden hiervoor veiliggesteld op de PD -> onderzoeken in lab. Vezels dragen
makkelijk over, dus zijn ze meestal wel aanwezig op een PD. Het is echter wel een massaproduct en
de meeste vezels zijn dus niet uniek.
Je hebt natuurvezels -> rommeliger (wol -> dierlijk, zijde, linnen en katoen) en kunstmatige vezels ->
rechter (viscose en polyester).
Vezel is het kleinst mogelijke onderdeel afkomstig van bijv. kleding. Dit gaat dan over in
draad/koord. Je hebt stapelvezels (spinnen) en filamentvezels (wikkelen). Hierdoor worden de vezels
een enkele draad. Ze kunnen worden getwist voor meer sterkte ( S- of Z-twist). Draden gaan weer
over in textiel: weefsels (spijkerbroeken), breisels (shirts, trui) en vlies (schoonmaakdoek -> gelijmd).
De overdracht van vezels kan op twee manieren:
Primair -> via 1 of 2 kanten. Dit is niet te
onderscheiden.
Secundair -> hierbij zijn ten minste 3
voorwerpen betrokken
Veiligstellen:
Veiligstellen kan gedaan worden m.b.v. een pincet of afplakfolie. Hierbij zijn weer verschillende
methoden om te tapen:
1 op 1 tapen (strips of A4) (hele gebied met verschillende tapes)
o Arbeidsintensief en niet altijd nodig.
o Informatie over de locatie
Semi 1 op 1 (middenweg)
Zonaal tapen (1 tape voor het hele gebied)
o Snel, maar geen info over locatie.
o Veel vezels op een tape
Voor je gaat afplakken fotografeer je het SVO eerst. Dan ga je een inschatting maken over de
gevolgen en risico’s die het afplakken hebben op de overige sporen (vingersporen, DNA-sporen,
andere microsporen).
Eerst ga je de ‘grotere’ microsporen (haren, glas, verf en botanisch materiaal) veiligstellen met een
pincet (denk wederom aan risico’s) -> dan leg je de materialen om af te plakken klaar (afplakfolies,
transparante schutbladen, stift, envelop) -> verwijderen van schutblad afplakfolie -> folie op object
aanbrengen en aandrukken -> werk in zones of 1-op-1 -> folie plakken op transparant schutblad ->
Les 1 cyanoacrylaat
Deze chemische methode wordt gebruikt voor het zoeken naar vingersporen nadat er gezocht is met
scheerlicht/blote oog hiernaar. Voordat je iets met het spoor doet (opwerken), fotografeer je het
vingerspoor. Dan zijn er 2 opties:
Spoor meenemen naar het lab om te bewerken
o Wrijvingsvrij verpakken
o Chemisch behandelen in het lab
Voorwerp laten staan (niet verplaatsbaar) en op PD bewerken
o Poederen -> liften
o Chemisch behandelen op de PD (moeilijker)
Cyanoacrylaat is een soort seconden lijm en is bij toeval ontdekt. Het is nog niet helemaal duidelijk
hoe de methode werkt, maar het vermoeden is dat de cyanoacrylaat een reactie aangaat met de
vrije OH groepen van wateroplosbare componenten (glucose, aminozuren, etc.). Meerdere
technieken werken op deze manier. Voor deze methode is het essentieel dat de luchtvochtigheid
goed is (80%). Dit zorgt samen met NaCl in vingersporen voor katalyse.
Cyanoacrylaat wordt opgedampt. Vervolgens gaat de damp o.i.v. de luchtvochtigheid een reactie
aan met het latente vingerspoor. Dit veroorzaakt een witte neerslag (polymeer).
Voordeel: DNA-onderzoek is mogelijk na behandelen
Nadeel: Destructief onderzoek (lijm krijg je er niet meer vanaf)
De methode werkt voor niet-poreuze (glas) & semi-poreuze (glossy magazine) oppervlakten. Het
wordt gebruikt in een opdampkast in lab of met de mobiele cyano opdampmethode op de PD. Op de
PD wordt hiervoor lumicyano gebruikt, waar de nabehandeling al in de methode zit en deze dus
achteraf niet nog hoeft te worden nabehandeld.
Het nabehandelen van een spoor dat behandeld is met cyano is zeker aan te raden, vooral bij witte
ondergronden (zichtbaarheid details neemt toe, beter te fotograferen). Hier zijn verschillende
methoden voor:
Poeders (bristol black) (fysisch)
o Verhoogt contrast
o Vingerspoor kan je wegpoetsen
o DNA-onderzoek twijfel (kwast zorgt voor contaminatie)
Chemisch:
Bij het chemische proces giet je een kleurstof over je vingerspoor. De kleurstof hecht dan aan het
cyanoacrylaat en zorgt voor een beter contrast. Nadelen hiervan zijn:
Tijdrovender dan de fysische methode
Sommige zijn kankerverwekkend (carcinogeen -> rhodamine)
Ondergrond kleurt langzaam mee bij semi-poreus (snel fotograferen)
Vingerspoor mogelijk wegspoelen bij het naspoelen of behandelen zelf
, Voorbeelden van chemische methoden zijn:
Sudan black → blauwzwart
Ardrox → geel
Basic yellow → geel
Rhodamine → rood/paars
Saffarine → blauw
Hierbij worden Ardrox en Basic Yellow het meeste gebruikt.
Het behandelen in het lab gebeurt dus in de opdampkast. Hier kan je veel voorwerpen tegelijk in
behandelen, maar geen hele grote voorwerpen. Er wordt 2 gram cyanoacrylaat in een plaatje
verwarmt tot 120 graden met de 80% luchtvochtigheid. Je moet dan 15/30 minuten wachten, zodat
de lijm in de lucht gaat zitten en neer kan slaan op de plaats van de vingersporen.
Het behandelen op de PD wordt niet heel vaak gedaan, omdat het heel intensief is: er moet een
goed afgeschermde plaats komen (tent) wat functioneert als opdampkast. Je moet de
luchtvochtigheid naar 80% brengen en een apparaat hebben wat dit meet. Ook heb je een masker
nodig, zodat je de lijm niet binnenkrijgt. Dan heb je ook nog een lamp nodig om de vingersporen te
zoeken. Het wordt alleen gebruikt in uiterste gevallen (geen ander bewijs bijv.).
Je hebt ook nog de press & fume methode. Dit bestaat uit een doosje waar de cyanoacrylaat in zit. Je
kan er hiervan een paar aan de binnenkant van een auto plaatsen bijv. Het doosje moet worden
gebroken en dan is het een kwestie van goed ventileren en wachten. Dan kan er met een masker
gekeken worden wat het resultaat is.
Interpretatie vergelijken:
Het vingerspoor is zichtbaar als wit polymeer -> de papillairlijnen zijn wit (kleur verkeerd). Het
dactysignalement is daarentegen afgenomen met zwart inkt en hierbij zijn dus de papillairlijnen
zwart. Er moet dus inversie van kleuren plaatsvinden voor het vergelijkend onderzoek (kleur
verkeerd -> kleur goed). Als er nabehandeling (poeder/reagentia) plaatsvindt moet hier ook rekening
mee gehouden worden.
Het vergelijkend onderzoek vindt plaats volgens ACE-V methode. Dit vindt plaats op verschillende
niveaus:
DP’s Eerste niveau
o Overeenkomstig grondpatroon
o Soort en (verschijningsfrequentie)
DP’s tweede niveau
o Aantal DPO’s
o Ligging
o Soort DP en (verschijningsfrequentie)
DP’s derde niveau
o Details papillairlijnen zelf (randen, poriën, breedte etc)
, Les 2 Vezels
Textiel is een massaproduct en is overal te vinden. Hierbij geldt weer het principe van Locard: ‘every
contact leaves a trace’. Vezels zijn hierbij een van meest voorkomende type contactsporen. Je kan
vezels gebruiken om verbanden te leggen tussen personen, objecten en locaties.
Bij vezelonderzoek kunnen vragen worden gesteld op verschillende niveaus:
Sporenonderzoek (zijn er vezels aanewzig?)
Vergelijkend onderzoek (referentie met spoor)
Beschadigings-/soucheonderzoek (zijn 2 stukken 1 geheel geweest?)
Dit kan zowel op bronniveau (wat is de donor?) als op activiteitenniveau (hoe/wanneer zijn ze
overgedragen?). Vezels worden hiervoor veiliggesteld op de PD -> onderzoeken in lab. Vezels dragen
makkelijk over, dus zijn ze meestal wel aanwezig op een PD. Het is echter wel een massaproduct en
de meeste vezels zijn dus niet uniek.
Je hebt natuurvezels -> rommeliger (wol -> dierlijk, zijde, linnen en katoen) en kunstmatige vezels ->
rechter (viscose en polyester).
Vezel is het kleinst mogelijke onderdeel afkomstig van bijv. kleding. Dit gaat dan over in
draad/koord. Je hebt stapelvezels (spinnen) en filamentvezels (wikkelen). Hierdoor worden de vezels
een enkele draad. Ze kunnen worden getwist voor meer sterkte ( S- of Z-twist). Draden gaan weer
over in textiel: weefsels (spijkerbroeken), breisels (shirts, trui) en vlies (schoonmaakdoek -> gelijmd).
De overdracht van vezels kan op twee manieren:
Primair -> via 1 of 2 kanten. Dit is niet te
onderscheiden.
Secundair -> hierbij zijn ten minste 3
voorwerpen betrokken
Veiligstellen:
Veiligstellen kan gedaan worden m.b.v. een pincet of afplakfolie. Hierbij zijn weer verschillende
methoden om te tapen:
1 op 1 tapen (strips of A4) (hele gebied met verschillende tapes)
o Arbeidsintensief en niet altijd nodig.
o Informatie over de locatie
Semi 1 op 1 (middenweg)
Zonaal tapen (1 tape voor het hele gebied)
o Snel, maar geen info over locatie.
o Veel vezels op een tape
Voor je gaat afplakken fotografeer je het SVO eerst. Dan ga je een inschatting maken over de
gevolgen en risico’s die het afplakken hebben op de overige sporen (vingersporen, DNA-sporen,
andere microsporen).
Eerst ga je de ‘grotere’ microsporen (haren, glas, verf en botanisch materiaal) veiligstellen met een
pincet (denk wederom aan risico’s) -> dan leg je de materialen om af te plakken klaar (afplakfolies,
transparante schutbladen, stift, envelop) -> verwijderen van schutblad afplakfolie -> folie op object
aanbrengen en aandrukken -> werk in zones of 1-op-1 -> folie plakken op transparant schutblad ->
