De dochter mondeling
1- samenvatting:
Wanneer de 23-jarige joodse Max Lipschitz in het Anna Frank huis komt ontmoet hij Sabine,
een meisje dat meteen op hem afstapt en een afspraak maakt. Omdat Max zelf nog wat
worstelt met zijn identiteit komt de relatie langzaam op gang. Ook Sabine is wat vreemd en
heeft voortdurend honger naar alles wat er in de tweede wereldoorlog is gebeurd met de
joden. Max, wiens vader het liefst over de oorlog zwijgt, ziet met verbazing toe hoe Sabine
met veel geduld alle oorlogsverhalen uit zijn vader weet te wringen, wat hem begint te
irriteren. Sabine geeft zelf hoog op over haar vader, een ware oorlogsheld en die nu de
intelligentste en de beste vader is. Maar Max heeft haar ouders nog nooit ontmoet…
Langzaam groeien Sabine en Max naar elkaar toe en gaan ze samenwonen. Een gelukkig
stel, denkt Max, tot hij op een dag thuiskomt en Sabine weg is. Zij laat een briefje achter
waarin zij hem op hart drukt haar niet te zoeken en vooral ook haar ouders met rust te laten..
Het is vijftien jaar later als Max zijn verdwenen geliefde opnieuw ontmoet. In Frankfurt op de
Buchmesse, want Max is uitgever en Sabine een succesvolle fotografe. In Frankfurt wordt
Sabine vergezeld door een beroemde producent uit Hollywood met alweer een oude joodse
naam: Sam Zaidenweber. Sabine is zijn vertrouwelinge, zijn secretaresse, zijn archivaris en
mogelijk ook zijn geliefde. Ook al het andere lijkt geen toeval meer.
Zaidenweber is niet alleen joods, hij blijkt ook van Hollandse afkomst en hij heeft ook nog
eens zijn memoires geschreven. Uiteraard wil Max dat graag uitgeven. Dat hij daarvoor naar
Hollywood moet, is mooi meegenomen.
Wachtend op het voltooien van de memoires, begint Max in Hollywood aan zijn tweede
verhouding met Sabine. Tot zij op een dag opnieuw verdwenen is. Max keert met het
manuscript terug naar Nederland. Het zijn de memoires die als een boek in een boek
onthullen dat Sabine niet het Joodse meisje is waarvoor iedereen haar heeft gehouden.
Integendeel, zij is de dochter van een man die juist joden heeft aangegeven en die na de
oorlog zijn wandaden heeft gemaskeerd door een joodse naam aan te nemen: Edelstein.
Max is de enige die de volledige waarheid kan overzien. Zelfs Sam Zaidenweber, die met
zijn memoires de clou heeft aangereikt, heeft niet kunnen bevroeden hoe de werkelijkheid in
elkaar steekt. Wel heeft hij zijn boek aan Sabine opgedragen.
, Kortom, als uitgever zit Max nu met een boek over verraad en vervolging en dat is
opgedragen aan het resultaat van dat verraad. Bij zo'n boek hoort een catharsis en die is er
ook. Natuurlijk is er woede, maar uiteindelijk wint de rationaliteit. En de liefde. Waarom zou
je niet houden van een vrouw met foute ouders? Waaraan zou Sabine schuldig zijn? Het is
het besef dat Max uiteindelijk doet vragen: "Wil je me vergeven?". Op dat moment wisselen
slachtoffers en schuldigen van plaats.
2- informatie auteur:
De schrijfster van dit boek, Jessica Durlacher, schrijft graag verhalen over de
Jodenvervolging terwijl ze zelf als niet-joods wordt beschouwd. Haar vader is joods en haar
moeder is niet-joods, waardoor ze oorspronkelijk wordt gezien als iemand die niet joods is.
Biografische gegevens
Na een studie Nederlands gaat Jessica Durlacher (1961) de journalistiek in. Ze schrijft onder
meer literatuur recensies, stelt een aantal verhalenbundels samen en organiseert lezingen
voor cultureel centrum De Balie in Amsterdam. Ze is getrouwd met schrijver en
filmproducent Leon de Winter.
Ze heeft haar schrijftalent niet van een vreemde. Ze is de dochter van de bekende socioloog
en schrijver Gerhard Durlacher. Haar debuut Het Geweten (1999) is bekroond met
verschillende prijzen. Begin oktober van dit jaar verscheen haar tweede roman, De dochter.
Ze is zelf joods en haar vader ook. Haar vader heeft de oorlog overleefd en zij heeft zich
lange tijd een deel voelen uitmaken van de “tweede generatie”. Ze heeft er een lange tijd
over gedaan om uit te vinden wie ze zelf was en mocht zijn, ze heeft veel werk moeten
verzetten om erachter te komen hoe de oorlog van invloed is geweest op haar bestaan.
Maar ze voelt zich geen tweede generatie slachtoffer.
Informatie over het werk
Jessica Durlacher heeft inmiddels twee romans gepubliceerd over hoe het is kind te zijn van
een overlevende van de jodenvervolging. Bij de titel denk je nog even dat zij een vervolg
heeft geschreven op haar eerste succes, Het Geweten, maar dit blijkt niet het geval. De
dochter uit Het Geweten is een andere dochter dan de dochter uit De dochter. De dochter uit
Het Geweten is eerder de tegenpool van de dochter uit De Dochter. De dochter uit Het
Geweten - met een hoofdletter - is tegen wil en dank een heilige, de dochter uit De dochter -
met een kleine letter - is tegen wil en dank een verrader en een monster. Als de beide
dochters toch nog iets gemeen hebben dat is dat het slachtoffer- schap dat beiden trachten
te overwinnen, maar dan is het met de overeenkomsten afgelopen.
Het taalgebruik van Jessica Durlacher is van hoog niveau, maar tegelijkertijd ook
hedendaags. Er wordt niet moeilijk gedaan over scheldwoorden of dingen die met seks te
maken hebben. Bijvoorbeeld het moment dat Max zijn tante; Judith, bij hun logeert, wordt er
veel geschreeuwd en gevloekt; ‘Ja, ik ga dood’ baste ze. ‘Een beetje later dan Adolf gepland
1- samenvatting:
Wanneer de 23-jarige joodse Max Lipschitz in het Anna Frank huis komt ontmoet hij Sabine,
een meisje dat meteen op hem afstapt en een afspraak maakt. Omdat Max zelf nog wat
worstelt met zijn identiteit komt de relatie langzaam op gang. Ook Sabine is wat vreemd en
heeft voortdurend honger naar alles wat er in de tweede wereldoorlog is gebeurd met de
joden. Max, wiens vader het liefst over de oorlog zwijgt, ziet met verbazing toe hoe Sabine
met veel geduld alle oorlogsverhalen uit zijn vader weet te wringen, wat hem begint te
irriteren. Sabine geeft zelf hoog op over haar vader, een ware oorlogsheld en die nu de
intelligentste en de beste vader is. Maar Max heeft haar ouders nog nooit ontmoet…
Langzaam groeien Sabine en Max naar elkaar toe en gaan ze samenwonen. Een gelukkig
stel, denkt Max, tot hij op een dag thuiskomt en Sabine weg is. Zij laat een briefje achter
waarin zij hem op hart drukt haar niet te zoeken en vooral ook haar ouders met rust te laten..
Het is vijftien jaar later als Max zijn verdwenen geliefde opnieuw ontmoet. In Frankfurt op de
Buchmesse, want Max is uitgever en Sabine een succesvolle fotografe. In Frankfurt wordt
Sabine vergezeld door een beroemde producent uit Hollywood met alweer een oude joodse
naam: Sam Zaidenweber. Sabine is zijn vertrouwelinge, zijn secretaresse, zijn archivaris en
mogelijk ook zijn geliefde. Ook al het andere lijkt geen toeval meer.
Zaidenweber is niet alleen joods, hij blijkt ook van Hollandse afkomst en hij heeft ook nog
eens zijn memoires geschreven. Uiteraard wil Max dat graag uitgeven. Dat hij daarvoor naar
Hollywood moet, is mooi meegenomen.
Wachtend op het voltooien van de memoires, begint Max in Hollywood aan zijn tweede
verhouding met Sabine. Tot zij op een dag opnieuw verdwenen is. Max keert met het
manuscript terug naar Nederland. Het zijn de memoires die als een boek in een boek
onthullen dat Sabine niet het Joodse meisje is waarvoor iedereen haar heeft gehouden.
Integendeel, zij is de dochter van een man die juist joden heeft aangegeven en die na de
oorlog zijn wandaden heeft gemaskeerd door een joodse naam aan te nemen: Edelstein.
Max is de enige die de volledige waarheid kan overzien. Zelfs Sam Zaidenweber, die met
zijn memoires de clou heeft aangereikt, heeft niet kunnen bevroeden hoe de werkelijkheid in
elkaar steekt. Wel heeft hij zijn boek aan Sabine opgedragen.
, Kortom, als uitgever zit Max nu met een boek over verraad en vervolging en dat is
opgedragen aan het resultaat van dat verraad. Bij zo'n boek hoort een catharsis en die is er
ook. Natuurlijk is er woede, maar uiteindelijk wint de rationaliteit. En de liefde. Waarom zou
je niet houden van een vrouw met foute ouders? Waaraan zou Sabine schuldig zijn? Het is
het besef dat Max uiteindelijk doet vragen: "Wil je me vergeven?". Op dat moment wisselen
slachtoffers en schuldigen van plaats.
2- informatie auteur:
De schrijfster van dit boek, Jessica Durlacher, schrijft graag verhalen over de
Jodenvervolging terwijl ze zelf als niet-joods wordt beschouwd. Haar vader is joods en haar
moeder is niet-joods, waardoor ze oorspronkelijk wordt gezien als iemand die niet joods is.
Biografische gegevens
Na een studie Nederlands gaat Jessica Durlacher (1961) de journalistiek in. Ze schrijft onder
meer literatuur recensies, stelt een aantal verhalenbundels samen en organiseert lezingen
voor cultureel centrum De Balie in Amsterdam. Ze is getrouwd met schrijver en
filmproducent Leon de Winter.
Ze heeft haar schrijftalent niet van een vreemde. Ze is de dochter van de bekende socioloog
en schrijver Gerhard Durlacher. Haar debuut Het Geweten (1999) is bekroond met
verschillende prijzen. Begin oktober van dit jaar verscheen haar tweede roman, De dochter.
Ze is zelf joods en haar vader ook. Haar vader heeft de oorlog overleefd en zij heeft zich
lange tijd een deel voelen uitmaken van de “tweede generatie”. Ze heeft er een lange tijd
over gedaan om uit te vinden wie ze zelf was en mocht zijn, ze heeft veel werk moeten
verzetten om erachter te komen hoe de oorlog van invloed is geweest op haar bestaan.
Maar ze voelt zich geen tweede generatie slachtoffer.
Informatie over het werk
Jessica Durlacher heeft inmiddels twee romans gepubliceerd over hoe het is kind te zijn van
een overlevende van de jodenvervolging. Bij de titel denk je nog even dat zij een vervolg
heeft geschreven op haar eerste succes, Het Geweten, maar dit blijkt niet het geval. De
dochter uit Het Geweten is een andere dochter dan de dochter uit De dochter. De dochter uit
Het Geweten is eerder de tegenpool van de dochter uit De Dochter. De dochter uit Het
Geweten - met een hoofdletter - is tegen wil en dank een heilige, de dochter uit De dochter -
met een kleine letter - is tegen wil en dank een verrader en een monster. Als de beide
dochters toch nog iets gemeen hebben dat is dat het slachtoffer- schap dat beiden trachten
te overwinnen, maar dan is het met de overeenkomsten afgelopen.
Het taalgebruik van Jessica Durlacher is van hoog niveau, maar tegelijkertijd ook
hedendaags. Er wordt niet moeilijk gedaan over scheldwoorden of dingen die met seks te
maken hebben. Bijvoorbeeld het moment dat Max zijn tante; Judith, bij hun logeert, wordt er
veel geschreeuwd en gevloekt; ‘Ja, ik ga dood’ baste ze. ‘Een beetje later dan Adolf gepland
