In de middeleeuwen werden in elk gewenst een variant van het Middelnederlands gesproken, en in
West- Europa was er slechts één erkende christelijke kerk: de Rooms-katholieke kerk
Standentheorie twee groepen in de geestelijkheid
- Reguliere geestelijkheid monniken en nonnen, leven in kloosters volgens kloosterorde
- Seculiere geestelijkheid paus, bisschoppen, de wereldlijke geestelijkheid die in de steden
leefde
Alleen het christendom en zijn kerk konden de waarheid kennen in de middeleeuwen (in het ware
christendom) er waren 2 rijken – een aards rijk – een hemels rijk. God was de vader, de zoon, en de
heilige geest (de triniteitsleer)
Daarna kwam de feodale maatschappij tot ontwikkeling, de kern was de dienstrelatie die vrije
mannen hadden met hun heer als beloning voor deze diensten kregen de mannen (vazallen of leen-
mannen) een wapenuitrusting en inkomsten van hun heer. Men was in deze tijd afhankelijk van de
opbrengsten van het land waarvan men opbrengsten kreeg. Het land werd bewerkt door horigen
(grondgebonden boeren). Als een vazal of leenman een stuk grond kreeg van de vorst moest hij de
leenheer verplicht bijstaan met raad en daad. (consilium et auxilium) een kernbegrip voor het
feodale stelsel was wederzijdse trouw.
Het ridderschap was een groep ridders die hun eigen ridderlijke gedrag hadden: moed, trouw,
morele zuiverheid en kameraadschap. Met als taak: het beschermen van de zwakken in de
maatschappij. Feodaliteit en ridders hoorden bij elkaar, het was een plicht van een leenheer om de
zonen van zijn vazallen in huis te nemen en een riddersopleiding te geven en wapenuitrusting te
geven. Zij diende in het leger tot ze hun vader op konden volgen. Maar daarna hadden ze nog steeds
een plicht: consilium et auxilium raad en daad.
De feodale adel en de ridders leefden volgens de eercultuur gedrag dat paste bij een hoge sociale
status leverde eer op. Eer was op te verwerven door dappere daden. Maar dapperheid alleen was
niet genoeg, dapperheid en strijdlust moesten samen staan voor een hoger doel, zoals dienst aan
een vorst of voor het geloof.
Vanaf de 10e eeuw komt de verstedelijking in West-Europa op gang. Een voorwaarde voor handel
was vrede, het sluiten van compromissen werd belangrijker dan vechtlust en het gebruik van geweld.
De burgerlijke mentaliteit benadrukt vlijt, slimheid, nuttigheid en spaarzaamheid. Men streefde naar
een vergroting van de winsten. Een deel van de winst werd opnieuw geïnvesteerd. Door die
toenemende rijkdom ontstonden er in de steden nieuwe elites.
Tot de twaalfde eeuw werd er voornamelijk geschreven door monniken in kloosters, door het
ontstaan van kathedraalscholen in de steden werd er steeds meer aangeschreven op de
schrijfcultuur. Men had behoefte aan geschoold personeel dat kon lezen en schrijven. Aan de
adellijke hoven was er ook behoefte aan literair geschoolden.
In de middeleeuwen waren er 3 literaire milieus:
- De wereldlijke
- De adellijke hoven
- Een geestelijk
West- Europa was er slechts één erkende christelijke kerk: de Rooms-katholieke kerk
Standentheorie twee groepen in de geestelijkheid
- Reguliere geestelijkheid monniken en nonnen, leven in kloosters volgens kloosterorde
- Seculiere geestelijkheid paus, bisschoppen, de wereldlijke geestelijkheid die in de steden
leefde
Alleen het christendom en zijn kerk konden de waarheid kennen in de middeleeuwen (in het ware
christendom) er waren 2 rijken – een aards rijk – een hemels rijk. God was de vader, de zoon, en de
heilige geest (de triniteitsleer)
Daarna kwam de feodale maatschappij tot ontwikkeling, de kern was de dienstrelatie die vrije
mannen hadden met hun heer als beloning voor deze diensten kregen de mannen (vazallen of leen-
mannen) een wapenuitrusting en inkomsten van hun heer. Men was in deze tijd afhankelijk van de
opbrengsten van het land waarvan men opbrengsten kreeg. Het land werd bewerkt door horigen
(grondgebonden boeren). Als een vazal of leenman een stuk grond kreeg van de vorst moest hij de
leenheer verplicht bijstaan met raad en daad. (consilium et auxilium) een kernbegrip voor het
feodale stelsel was wederzijdse trouw.
Het ridderschap was een groep ridders die hun eigen ridderlijke gedrag hadden: moed, trouw,
morele zuiverheid en kameraadschap. Met als taak: het beschermen van de zwakken in de
maatschappij. Feodaliteit en ridders hoorden bij elkaar, het was een plicht van een leenheer om de
zonen van zijn vazallen in huis te nemen en een riddersopleiding te geven en wapenuitrusting te
geven. Zij diende in het leger tot ze hun vader op konden volgen. Maar daarna hadden ze nog steeds
een plicht: consilium et auxilium raad en daad.
De feodale adel en de ridders leefden volgens de eercultuur gedrag dat paste bij een hoge sociale
status leverde eer op. Eer was op te verwerven door dappere daden. Maar dapperheid alleen was
niet genoeg, dapperheid en strijdlust moesten samen staan voor een hoger doel, zoals dienst aan
een vorst of voor het geloof.
Vanaf de 10e eeuw komt de verstedelijking in West-Europa op gang. Een voorwaarde voor handel
was vrede, het sluiten van compromissen werd belangrijker dan vechtlust en het gebruik van geweld.
De burgerlijke mentaliteit benadrukt vlijt, slimheid, nuttigheid en spaarzaamheid. Men streefde naar
een vergroting van de winsten. Een deel van de winst werd opnieuw geïnvesteerd. Door die
toenemende rijkdom ontstonden er in de steden nieuwe elites.
Tot de twaalfde eeuw werd er voornamelijk geschreven door monniken in kloosters, door het
ontstaan van kathedraalscholen in de steden werd er steeds meer aangeschreven op de
schrijfcultuur. Men had behoefte aan geschoold personeel dat kon lezen en schrijven. Aan de
adellijke hoven was er ook behoefte aan literair geschoolden.
In de middeleeuwen waren er 3 literaire milieus:
- De wereldlijke
- De adellijke hoven
- Een geestelijk
