Artikel nederlands
Werken op een woonwagenkamp, anders of juist heel gewoon?
‘’Het woonwagenkamp kende ook echt rangen en standen, en dat zou nog wel eens botsen, ook in
de klas.’’
Sjaan Helsen, (72) heeft in haar jongere jaren gewerkt op een woonwagenkamp als schooljuf.
Als opleiding is Sjaan naar de kweekschool gegaan (pabo). Daarna heeft ze als juf gewerkt op een
basisschool en heeft toen de beslissing gemaakt om in een woonwagenkamp te gaan werken.
De keuze van dit werk
Eerst was Sjaan leerkracht op een gewone basisschool. Sjaan benoemd waarom ze voor dit werk
koos: ‘’Door kennisoverdracht levert de school een bijdrage aan intellectueel ontwikkeling aan
kinderen. Door groepsdynamiek levert de school een bijdrage aan de sociale ontwikkeling en dit vind
ik erg belangrijk.’’ Hierna werkte ze in het woonwagenkamp Arnhem in groep 3. Sjaan vind dat de
woonwagenbewoners een bijzondere groep vormen in de samenleving met eigen normen en
waarden. Het werken in die gemeenschap ging buiten gebaande paden, wat haar erg aansprak.
Werkwijze van de school
De visie van de school was om door onderwijs de kansen van de woonwagenkampkinderen te
vergroten, waardoor hun gelijkwaardigheid zich beter kon manifesteren. Sjaan stond voor een klas
van ong. 15 leerlingen, een klein groepje waardoor het onderwijs gericht kon zijn op de behoeften
van het individuele kind. Op de school (ong. 120 leerlingen), waren enkele samenwerkingen zoals
met de schoolbegeleidingsdienst en begeleiding van leerkrachten en kinderen bij probleem situaties.
‘’Zijn de kinderen ook anders?’’
‘’De kinderen zijn net zo divers als overal’’, vertelt Sjaan, ‘’het woonwagenkamp kende ook echt
rangen en standen en dat zou nog wel eens botsen, ook in de klas.’’ Over het algemeen waren de
kinderen niet anders, wat wel eens een probleem kon zijn was de taalachterstand. De woordenschat
van de ouders uit het woonwagenkamp was beperkt en dat belemmerde veelzijdig taalgebruik. Om
deze reden gingen kinderen al op hun 3 e jaar naar school en werd er op de kleuterafdeling veel aan
taalontwikkeling gewerkt. Verder kwamen er niet meer afwijkingen voor dan bij andere kinderen
buiten het kamp.
Terugblik
Dit werk heeft Sjaan 10 jaar gedaan. ‘’Ik denk dat ik heel betrouwbaar was want ik was enthousiast
en gedisciplineerd. Ik was inlevend en ook consequent.’’ Sjaan heeft zeker wat bijzonders betekend
voor deze kinderen en ook had ze goed contact met de ouders. Ook ging ze mee als begeleider van
zomerkampen. Sjaan heeft zelf ook lessen meegekregen van deze mensen. Zo was het opvallend dat
deze mensen altijd met stemverheffing spraken. Ze moest wennen dat dit niet betekende dat ze
boos waren, al klonk dat soms wel zo. Ondanks het geschreeuw tegen kinderen merkte Sjaan dat de
ouders veel van hun kinderen hielden. ‘’Dus je moet nooit oordelen naar uiterlijkheden’’.
Sjaan is gestopt met dit werk toen ze zelf een gezin begon te vormen. Zo kon ze zich volledig aan het
moederschap overgeven. Sjaan heeft erg genoten van dit werk en is blij dat ze dit gedaan heeft.
Werken op een woonwagenkamp, anders of juist heel gewoon?
‘’Het woonwagenkamp kende ook echt rangen en standen, en dat zou nog wel eens botsen, ook in
de klas.’’
Sjaan Helsen, (72) heeft in haar jongere jaren gewerkt op een woonwagenkamp als schooljuf.
Als opleiding is Sjaan naar de kweekschool gegaan (pabo). Daarna heeft ze als juf gewerkt op een
basisschool en heeft toen de beslissing gemaakt om in een woonwagenkamp te gaan werken.
De keuze van dit werk
Eerst was Sjaan leerkracht op een gewone basisschool. Sjaan benoemd waarom ze voor dit werk
koos: ‘’Door kennisoverdracht levert de school een bijdrage aan intellectueel ontwikkeling aan
kinderen. Door groepsdynamiek levert de school een bijdrage aan de sociale ontwikkeling en dit vind
ik erg belangrijk.’’ Hierna werkte ze in het woonwagenkamp Arnhem in groep 3. Sjaan vind dat de
woonwagenbewoners een bijzondere groep vormen in de samenleving met eigen normen en
waarden. Het werken in die gemeenschap ging buiten gebaande paden, wat haar erg aansprak.
Werkwijze van de school
De visie van de school was om door onderwijs de kansen van de woonwagenkampkinderen te
vergroten, waardoor hun gelijkwaardigheid zich beter kon manifesteren. Sjaan stond voor een klas
van ong. 15 leerlingen, een klein groepje waardoor het onderwijs gericht kon zijn op de behoeften
van het individuele kind. Op de school (ong. 120 leerlingen), waren enkele samenwerkingen zoals
met de schoolbegeleidingsdienst en begeleiding van leerkrachten en kinderen bij probleem situaties.
‘’Zijn de kinderen ook anders?’’
‘’De kinderen zijn net zo divers als overal’’, vertelt Sjaan, ‘’het woonwagenkamp kende ook echt
rangen en standen en dat zou nog wel eens botsen, ook in de klas.’’ Over het algemeen waren de
kinderen niet anders, wat wel eens een probleem kon zijn was de taalachterstand. De woordenschat
van de ouders uit het woonwagenkamp was beperkt en dat belemmerde veelzijdig taalgebruik. Om
deze reden gingen kinderen al op hun 3 e jaar naar school en werd er op de kleuterafdeling veel aan
taalontwikkeling gewerkt. Verder kwamen er niet meer afwijkingen voor dan bij andere kinderen
buiten het kamp.
Terugblik
Dit werk heeft Sjaan 10 jaar gedaan. ‘’Ik denk dat ik heel betrouwbaar was want ik was enthousiast
en gedisciplineerd. Ik was inlevend en ook consequent.’’ Sjaan heeft zeker wat bijzonders betekend
voor deze kinderen en ook had ze goed contact met de ouders. Ook ging ze mee als begeleider van
zomerkampen. Sjaan heeft zelf ook lessen meegekregen van deze mensen. Zo was het opvallend dat
deze mensen altijd met stemverheffing spraken. Ze moest wennen dat dit niet betekende dat ze
boos waren, al klonk dat soms wel zo. Ondanks het geschreeuw tegen kinderen merkte Sjaan dat de
ouders veel van hun kinderen hielden. ‘’Dus je moet nooit oordelen naar uiterlijkheden’’.
Sjaan is gestopt met dit werk toen ze zelf een gezin begon te vormen. Zo kon ze zich volledig aan het
moederschap overgeven. Sjaan heeft erg genoten van dit werk en is blij dat ze dit gedaan heeft.
