Betoog Nederlands
Charlotte Schenkeveld, 5Hc
Als vervanging voor debat PTA
Boek: Hersenschimmen, J. Bernleff
Hersenschimmen
Niemand weet nou echt hoe het is om dement te zijn toch? Hoe zou het zijn om langzamerhand
steeds meer dingen te vergeten, om geen herinneringen meer te hebben? In het boek
hersenschimmen word je meegenomen in het leven van Maarten Klein, een man waarbij de
dementie langzamerhand in zijn leven sluipt. Het boek Hersenschimmen is een aangrijpend boek dat
een indruk achterlaat.
In dit boek wordt er vanuit het ik-personage vertelt. Doordat je echt meegenomen word in de
gedachtes van de hoofdpersoon, Maarten, heb je het gevoel dat je echt beleeft hoe het is om steeds
vergeetachtiger te worden en dat dat soms frustraties of verwarring kan opleveren. Aan het begin
van het boek begint het met iets kleins; Maarten staart naar buiten en vraagt aan zijn vrouw waar de
kinderen blijven die elke ochtend met de bus naar school gaan. ‘’Maar Maarten, het is zondag
vandaag. Kom je thee wordt koud.’’ Dan blijkt dat Maarten de tijd vergeten te zijn want hij dacht dat
het nog ochtend was. Op dit moment besef je dat het niet helemaal goed zit met Maarten en wil je
graag verder lezen.
De spanning bouwt zich op in het boek omdat er steeds meer gevallen van vergeetachtigheid en
verwarring zijn die steeds erger worden. Als lezer lees je alles door de ogen en gedachtes van
Maarten heen en krijg je soms een gevoel van hulpeloosheid als jij weet wat er (is) gebeurd en
Maarten zelf niet. Zo leef je helemaal mee met de hoofdpersoon.
Het boek kan wel langdradig zijn op sommige momenten, waarbij je kan denken hoelang die dag nog
gaat duren of hoelang Maarten nog doorgaat over één moment. Maar het is zeker de moeite waard
om door te lezen omdat het zeer aangrijpend word op het moment dat Maarten zijn vrouw niet
meer herkent. Maarten zit samen met een meisje oude foto’s te bekijken wanneer ze vraagt wie de
vrouw op één van de foto’s is. ‘’Een vrouw met een zwart hoedje met een opwaaiende voile achter
een kinderwagen. Ouderwets strak getailleerd mantelpak. ‘Mama denk ik. Mijn moeder bedoel ik,
neemt u mij niet kwalijk, met mij.’ ‘Het is uw vrouw, het is Vera.’ ‘’ Tot op het laatste moment blijft
het boek aangrijpend, het zou zonde zijn om af te haken bij langdradige stukjes.
Over het algemeen vond ik het een bijzonder mooi boek, en zeker een aanrader om te lezen. Je krijgt
echt een beeld hoe het is om te leven met dementie, al kun je dat natuurlijk niet helemaal ervaren
door een boek.
Charlotte Schenkeveld, 5Hc
Als vervanging voor debat PTA
Boek: Hersenschimmen, J. Bernleff
Hersenschimmen
Niemand weet nou echt hoe het is om dement te zijn toch? Hoe zou het zijn om langzamerhand
steeds meer dingen te vergeten, om geen herinneringen meer te hebben? In het boek
hersenschimmen word je meegenomen in het leven van Maarten Klein, een man waarbij de
dementie langzamerhand in zijn leven sluipt. Het boek Hersenschimmen is een aangrijpend boek dat
een indruk achterlaat.
In dit boek wordt er vanuit het ik-personage vertelt. Doordat je echt meegenomen word in de
gedachtes van de hoofdpersoon, Maarten, heb je het gevoel dat je echt beleeft hoe het is om steeds
vergeetachtiger te worden en dat dat soms frustraties of verwarring kan opleveren. Aan het begin
van het boek begint het met iets kleins; Maarten staart naar buiten en vraagt aan zijn vrouw waar de
kinderen blijven die elke ochtend met de bus naar school gaan. ‘’Maar Maarten, het is zondag
vandaag. Kom je thee wordt koud.’’ Dan blijkt dat Maarten de tijd vergeten te zijn want hij dacht dat
het nog ochtend was. Op dit moment besef je dat het niet helemaal goed zit met Maarten en wil je
graag verder lezen.
De spanning bouwt zich op in het boek omdat er steeds meer gevallen van vergeetachtigheid en
verwarring zijn die steeds erger worden. Als lezer lees je alles door de ogen en gedachtes van
Maarten heen en krijg je soms een gevoel van hulpeloosheid als jij weet wat er (is) gebeurd en
Maarten zelf niet. Zo leef je helemaal mee met de hoofdpersoon.
Het boek kan wel langdradig zijn op sommige momenten, waarbij je kan denken hoelang die dag nog
gaat duren of hoelang Maarten nog doorgaat over één moment. Maar het is zeker de moeite waard
om door te lezen omdat het zeer aangrijpend word op het moment dat Maarten zijn vrouw niet
meer herkent. Maarten zit samen met een meisje oude foto’s te bekijken wanneer ze vraagt wie de
vrouw op één van de foto’s is. ‘’Een vrouw met een zwart hoedje met een opwaaiende voile achter
een kinderwagen. Ouderwets strak getailleerd mantelpak. ‘Mama denk ik. Mijn moeder bedoel ik,
neemt u mij niet kwalijk, met mij.’ ‘Het is uw vrouw, het is Vera.’ ‘’ Tot op het laatste moment blijft
het boek aangrijpend, het zou zonde zijn om af te haken bij langdradige stukjes.
Over het algemeen vond ik het een bijzonder mooi boek, en zeker een aanrader om te lezen. Je krijgt
echt een beeld hoe het is om te leven met dementie, al kun je dat natuurlijk niet helemaal ervaren
door een boek.
