Samenvatting Tentamen Cultuur, Communicatie en Diversiteit

Cultuur, Communicatie en Diversiteit – Samenvatting Tentamen

Exploring Intercultural Communication Language in Action – Zhu

Hoofdstuk 1 – Language classrooms

1.1 Culture and language learning and teaching (does learning a language mean learning a
culture?)
Er zijn verschillende manieren waarop cultuur behandeld wordt bij het leren van een taal:
 Cultuur als content
Focust op het leren van de taalgemeenschap en het ontwikkelen van cultureel
bewustzijn door middel van feiten. Luisteren, spreken, lezen en schrijven zijn de
vaardigheden die de leraar over probeert te brengen. Cultuur wordt gebruikt als een
pedagogische tool om de leerling geïnteresseerd te laten worden of om de taalles te
contextualiseren.
Dankzij antropologie werd het duidelijk dat cultuur niet slechts feiten of statische
informatie is. Het is daarentegen een vorm van delen tussen een groep mensen. Er
wordt onderscheid gemaakt tussen twee soorten culturen:
1. Cultuur met een Hoofdletter C  kunst, muziek, literatuur etc.
2. cultuur met een kleine letter c  gedragspatronen en levensstijlen van
alledaagse mensen
Leertechnieken om het culturele bewustzijn van een leerling te vergroten zijn:
o Cultuur capsule  moedigt expliciete discussie over de verschillen tussen
de eigen cultuur en de cultuur in kwestie aan, en wordt ondersteund door
visuele illustraties van de verschillen
o Cultuur assimilatoren  scenario-gebaseerde vragen en antwoorden. In elk
scenario wordt een kritisch incident van interculturele communicatie
beschreven en worden er verklaringen gegeven waaruit de leerlingen de juiste
moeten kiezen
o Cultuur eiland  bewustzijn vergroten door middel van posters, foto’s etc. en
hierover de leerlingen laten discussiëren
o Drama  leerlingen interculturele interacties laten uitvoeren waarin
misverstanden plaatsvinden, en hier de leerlingen vervolgens verklaringen en
oplossingen voor laten bedenken
Deze benadering veronderstelt dat cultuur een andere dimensie van taalonderwijs is
en hierdoor afscheidbaar van taal is
 Taal-en-cultuur onderwijzen: een geïntegreerde benadering
Drie voorbeelden:
1. De behoefte om de natuurlijke cultuur en taal van de leerling te integreren in
taal- en cultuuronderwijs  geeft meer aandacht aan de achtergrond van de
leerling
2. De behoefte om cultuur in alle niveaus van taalonderwijs te integreren 
beïnvloed bij het idee van ‘communicatieve competentie’ wat inhoudt dat
kennis over hoe een taal gebruikt en geïnterpreteerd moet worden in een
context-sensitieve en cultuurpassende manier essentieel is voor succesvolle
communicatie, betreft het leren van cultuur in conjunctie met taal
3. De behoefte om cultureel bewustzijn tot een essentiële en geïntegreerde
component van communicatieve competentie te maken  voorloper van de
interculturele benadering
 Cultuur door taal onderwijzen: een interculturele benadering
Deze benadering gelooft dat het doel van taalonderwijs niet simpelweg het
ontwikkelen van perfecte linguïstische vaardigheden is of het verkrijgen van culturele
informatie, maar om een ‘interculturele spreker’ te worden die kan bemiddelen tussen
verschillende culturen en perspectieven. Het doel is niet om iemands natuurlijke taal

, en cultuur te vervangen met een andere taal en cultuur, maar om een ‘derde cultuur’
te creëren. Dit is de plek waar iemands eigen en de doelcultuur interacteren met
elkaar. Dit idee wordt ook wel symbolische competentie genoemd.

Er zijn verschillende theorieën wat betreft cultuur, en dan voornamelijk wat betreft
cultuuronderwijs:
1. ‘Ontvangen’ perspectief  ziet culturen in hun meest typische vorm as geografisch
onderscheiden entiteiten, niet veranderend en homogeen. Ook wordt cultuur als een
systeem van regels en normen gezien die persoonlijk gedrag bepalen.
2. ‘Ontvangen-maar-kritisch’ perspectief  ziet cultuur nog steeds als een verzameling
van gedeelde, mogelijk normatieve, waarden. Dit perspectief is wel kritisch ten
opzichte van de essentialistische neiging.
3. Erkenning van cultuur als een problematisch concept en kijkt hierom naar termen
zoals identiteit als een postmodernistisch alternatief voor traditionele benaderingen
naar cultuur

1.2 Culture of learning (how many times do I need to practise?)
Leren en onderwijzen zijn cultureel gebonden en cultureel betekenisvolle activiteiten. De
cultuur van leren zijn op cultuur gebaseerde opvattingen over allerlei kwesties in het
onderwijs. Culturele verschillen in onderwijsstijlen worden soms geïnterpreteerd als iets wat
past bij elk individu uit die gemeenschap. Dit kan leiden over-generalisatie en over-
bestempelen.

1.3 Multicultural classrooms (Why is she so quiet in the classroom?)
Actieve participatie wordt vaak door leraren gezien als de optimale leerconditie voor
studenten. Er heerst het idee dat actieve participatie sterk gelinkt is aan de autonomie van
de leerder de leermogelijkheden vergroot en dus bijdraagt aan het succes van de leerder. Er
zijn een aantal feiten en factoren die leiden tot spanning in klassikale participatie:
 Feiten
o Er is een ongelijke distributie van beurten, en een verschil in kwaliteit van de
contributie tussen native sprekers en L2 leerders
 Factoren
o Leercultuur in de native cultuur van een L2 leerder
o Angst voor taalleren
o Linguïstische bekwaamheid
o Interactionele patronen
o Content-gerelateerde kwesties
o Taalideologie
 Iemands opvattingen over socio-culturele waarden van taal en het
gebruik
o Discoursstijl in het klaslokaal
o Personaliteiten
o Een handeling en uitkomst van co-constructie en onderhandeling
 Rol van sociale interactie in constructie van de identiteit van de leerder
en competentie
Interactie tussen studenten en docenten vindt plaats in verschillende contexten en door
verschillende media. Contexten verschillen in de mate vaan taak- en doeloriëntatie.
Cross-culturele pragmatiek onderzoekt hoe dezelfde speech act wordt gerealiseerd in
verschillende talen. Intertaal pragmatiek onderzoekt de ontwikkeling van pragmatische
kennis en vaardigheden van non-native sprekers.
De uitdaging voor studenten is om ongeschreven regels te ontdekken.

Hoofdstuk 2 – The workplace

2.1 Meetings (Has anything been decided in the meeting?)

, Hoe vergaderingen worden gehouden kan verschillen per land. Een vergadering heeft
meestal zes sequentiële fases:
1. Vergadering voorbereiding
2. Pre-meeting  hier kunnen deelnemers aan small talk doen
3. Opening van de vergadering
4. Discussie van de agenda  neemt vaak de vorm van probleemoplossing, kan op
twee manieren verschillen:
o Lineair  elk probleem wordt opgelost voordat er naar een ander probleem
wordt gegaan
o Spiraal  kwesties die gerelateerd zijn aan een probleem kunnen op
meerdere momenten in de vergadering aan bod worden gebracht
5. Sluiting van de vergadering
6. Post-vergadering effecten  impact van de vergadering op volgende gebeurtenissen
Naast de gelijkenissen in algemene structuur delen vergaderingen nog een aantal
eigenschappen:
 Rol van de voorzitter bestaat meestal uit openen en sluiten en beheren welke
kwesties aan bod komen
 Sommige linguïstische eigenschappen en kernwoorden zijn onmisbaar, bijvoorbeeld
het gebruik van persoonlijke voornaamwoorden en back-channels (bv. yeah, oh)
 Beurtwisselingsdynamiek is gerelateerd aan de status van de individuen
 De waargenomen expertise en status van deelnemers, hiervan zijn vier categorieën:
o Generieke sociale categorie (etniciteit, geslacht, leeftijd etc.)
o Generieke gedragingen (taal, kledij, dominantie etc.)
o Specifieke attributen (taakervaring, diploma’s etc.)
o Specifieke gedragingen (postuur, non-verbaal/verbaal taakvertrouwen)

2.2 Small talk (Haven’t seen you for ages!)
Small talk is oorspronkelijk gedefinieerd als fatische communicatie, als de taal die gebruikt
wordt in vrije, doelloze omgang. Tegenwoordig verwijst small talk naar niet-taakgerichte
conversaties waarin sprekers geen expliciete transactionele doelen hebben. Small talk voor
taakgerichte interactie helpt met het bouwen van consensus, omdat small talk mensen als
het ware sociaal opwarmt. Small talk aan het einde van taakgerichte interactie helpt met het
afzwakken van de transactionele aard van de interactie en adresseert het positieve face van
de ontvanger. Small talk kan ook gebruikt worden om collegialiteit te vormen. Daarnaast is
het ook een plek voor het vertonen van en onderhandelen over macht tussen superieuren en
ondergeschikten. Bovendien kan het dienen als een discoursstrategie om stiltes te
voorkomen. Hierin komen wel cross-culturele variaties voor. Verschillen vinden ook plaats in
de mate van small talk en de gepastheid van onderwerpen. Onderwerpen in small talk
kunnen in drie typen worden geclassificeerd:
1. Onderwerpen die gerelateerd zijn aan de onmiddellijke situatie
2. Onderwerpen die gerelateerd zijn aan externe situaties
3. Onderwerpen over conversatiedeelnemers
Wanneer mensen van verschillende culturen met elkaar interacteren kunnen er
misverstanden optreden als resultaat van verschillende normen en verwachtingen in small
talk.

2.3 Humour (I didn’t get that!)
Humor wordt evenals small talk vaak gebruikt in de werkvloerdiscours. Een manier om
humor te onderscheiden is het onderscheiden tussen supportive humor en contestive humor
op basis van de pragmatische oriëntaties van de inhoud:
 Supportive humor  deelnemers voegen toe, gaan verder op of versterken de
proposities of argumenten van eerdere contributies
 Contestive humor  deelnemers dagen de proposities van eerdere contributies uit
Volgens Holmes heeft humor een aantal functies: